ücretsiz

Jennifer'ın Bakış Açısı:

"Jennifer, sen ne biçim bir orospu! İnci kolyem nerede?" Barbara kapının dışından bağırdı.

Sesinden irkilerek, inci kolyeyi aceleyle ahşap kutuya geri koydum ve kutuyu yastığın altına sakladım.

Yataktan doğrulur doğrulmaz odanın ahşap kapısı tekme ile açıldı. Barbara, yüzü kalın bir fondöten tabakasıyla kaplı olan Luna Debra'nın ardından bir grup kurt adamla birlikte içeriye girdi. Ne yazık ki, fondöten göz kenarındaki kırışıklıkları gizleyememişti.

Bu iki kadın her zaman abartılı giyinirlerdi, sanki sahip oldukları tüm mücevherleri tek bir kıyafetle sergilemek ister gibi.

"Luna Debra, Bayan Barbara, size nasıl yardımcı olabilirim?" diye sordum nazikçe, her zamanki gibi yüzümde dostane bir gülümsemeyle selamlayarak.

"Jennifer, benim genelde taktığım inci kolye nerede?" Barbara hırlayarak yakama yapıştı ve bana öfkeyle baktı. "Sen ne biçim bir orospu! Elin her zaman her şeye uzanır. Odamı temizleyen sensin. En sevdiğim inci kolye nereye gitti? Bulamıyorum. Çaldın mı?"

"Bayan Barbara, odanızdan hiçbir şey almadım. Kanıt olmadan beni suçlayamazsınız," diye yanıtladım sabırla, ne alçakgönüllü ne de ısrarcı bir tonla.

"Utanmaz orospu! Bana böyle nasıl konuşmaya cüret edersin? Kanıt mı istiyorsun? Şimdi bulalım!" diye tükürdü Barbara, beni geri iterek. Sonra yanında getirdiği kurt adamlara odamı aramalarını emretti.

Küçük ve harabe odam kısa sürede altüst oldu. Yataktaki eski yorgan yere atıldı ve küçük ahşap masa ve tabure gürültüyle devrildi. Daha kötüsü, Barbara'nın pahalı topuklu ayakkabılarıyla yorganımın üstünde yürümesini izlemek zorunda kaldım. Yere düşen yarı dolu ibriği bile alıp suyu yorganın üzerine döktü. Sanki tüm öfkesini bu fırsatla çıkarmak istiyordu.

Odamı darmadağın eden serserilere bakarken yüzümü ifadesiz tutmaya çalıştım, ama kalbimi kaplayan kin gözlerime sızdı.

"Bana nasıl öyle dik dik bakarsın? Kolye bulunursa seni çok fena yaparım!" Barbara bağırdı, topuklarını yorganıma daha sert bastırarak.

Öfkemi bastırmak için yumruklarımı sıktım ve onu görmezden geldim. Kurt adamların eşyalarımı yere atmasını birkaç saniye daha izledikten sonra artık dayanamadım. "Durun! Hiçbir şey çalmadım. Neden bunu yapıyorsunuz?" diye bağırdım.

"Neden mi? Çok basit. Ben Beta'nın kızıyım, sen ise sadece bir hizmetçi, başkalarının terk ettiği bir çöpsün!" diye alay etti Barbara.

"Hiç de soylu değilsin. Sen sadece Luna tarafından evlat edinilmiş bir yetimsin," diye sertçe yanıtladım.

Barbara'nın ebeveynleri ölmeden önce Luna Debra ile yakın arkadaşlardı. Bu yüzden Luna Debra Barbara'yı yanına almıştı. Kan bağı açısından, Barbara'dan çok daha soyluydum. Onu neyle kızdırdığımı gerçekten bilmiyordum. Başından beri benden hoşlanmamıştı ve hem açıkta hem de gizli bir şekilde başıma bela açıyordu.

Bu sırada bir dişi kurt yastığımı devirerek küçük ahşap kutunun yere düşmesine neden oldu.

"Hayır!" Küçük ahşap kutuyu almak için telaşla öne atıldım. Ama tam dokunacakken, Barbara elimi arkamdan bastırdı. Topuğuyla derime bastırarak kanattı. Keskin acıya dayanamayıp yüzümü buruşturdum.

"Orospu, ne bu acele? Bu harabe kutuya neden bu kadar önem veriyorsun? İçinde bir şey sakladığın kesin," diye alay etti Barbara.

Bir dişi kurt ahşap kutuyu alıp ona uzattı. Barbara kutuyu açtı ve içinde yatan inci kolyeyi ortaya çıkardı.

Ayağa kalkmak istedim ama Barbara topuğunu daha sert bastırarak beni yere sabitledi.