ücretsiz

"Merve, Nihan'ın ailemize ne kadar büyük bir onur kazandırdığını hiç fark etmedin mi? Bir de kendine bak, tek yaptığın bizi aşağı çekmek oldu."

"Unutmayın, Nihan bir zamanlar sizin için kendini riske atmıştı. İyiliğe karşılık verme zamanı geldi."

"Nihan'ı kurtarın! Merve ile ne istersen yap."

"Ben de Nihan'ı seçiyorum!"

"Ben de."

Acımasız kenar mahallelerde, terk edilmiş bir fabrikada, Merve Yalçın'ın bilekleri sıkıca bağlanmıştı. Üç erkek kardeşinin üvey kız kardeşi Nihan Yalçın'ı kendisine tercih etmelerini çaresizce dinledi.

Son umudu Veli Demirtaş'a, on yılı aşkın bir süredir çok sevdiği nişanlısına, çocukluğunu paylaştığı adama dayanıyordu.

Veli yakınlarda duruyordu, kusursuz bir şekilde giyinmişti, tavırları kibar ve mesafeliydi.

Bakışları kısa süreliğine birleşti ama Veli'nin dudakları sadece acımasız bir kopuşla konuşmak için ayrıldı. "Benim seçimim Nihan. Ona dokunursan pişman olursun. Merve'ye gelince, o benim için anlamsız. Ne istersen yap."

Veli'nin acımasız ilgisizliği Merve'yi ezdi, kalbini paramparça etti. Onu hayatta tutmak için yaptığı tüm fedakârlıkları, doktorlar yaşayamayacağı konusunda uyardığında bile defalarca kan verdiğini net bir şekilde hatırladı.

Reddedileceğini tahmin etmesine rağmen, onun soğuk sözlerini duymak içinde bir şeyleri paramparça etti.

Acı o kadar büyüktü ki konuşamıyordu bile.

Tek yapabildiği Nihan'ın gözyaşlarına boğulup kendini Veli'nin kollarına atmasını izlemekti. Ona karşı soğuk ve mesafeli davranan adam şimdi şefkatle Nihan'ın gözyaşlarını siliyordu.

Erkek kardeşleri Nihan'ın etrafını korumacı bir şekilde sarmış, onu sevgi yağmuruna tutmuş, çektiği sıkıntıyı görmezden gelmişlerdi.

Kimse onu umursamıyordu. Ona kısa bir bakış bile atmadılar.

Onun yerine, pis bedenleri uğursuz bir beklentiyle kendisine doğru ilerleyen, sinsi fidyecilerle karşılaştı.

"Yalçın ailesinin sırf gayrimeşru bir kızı korumak için meşru kızlarını terk edeceğini kim tahmin edebilirdi? Görünüşe göre bizim gibi çukur fareleri bu gece turnayı gözünden vurdu."

"Sabırlı olun çocuklar, herkese sıra gelecek."

Merve duvara yaslandı, kapana kısılmıştı.

Daha önceki çığlıklarından dolayı boğazı yanıyordu, kanın tadı hâlâ tazeydi.

Ailesi Nihan'ın kurtuluşunu kutlarken, Merve son umut kırıntısının da yok olduğunu hissetti.

Sonunda pes etti.

Annesinin yüzü zihninde canlandı ve onunla birlikte bir güç dalgası geldi. Bu kabusu yaşamaktan bıkmıştı.

Merve ani bir hamleyle başını kaldırdı ve duvara doğru koşmaya başladı.

Ama o daha fazla uzaklaşamadan, kaçıran kişi onu yakaladı. Saçlarından bir tutam yakaladı ve onu acımasız bir güçle geri çekerek girişimini kısa kesti.

Ardından Merve'nin yüzüne sert ve acı bir tokat indi.

"Tekrar düşün, kaltak! Seninle işimiz henüz bitmedi."

Acımasız darbe Merve'nin bilincini kaybetmesine neden oldu.