Ayrıldıktan Sonra Üç Erkek Kardeşi Ondan Af Diledi

Şehrin dışındaki ıssız bir depoda, Zeynep Kurnaz'ın dehşet dolu çığlığı soğuk ve boş havayı delip geçti.

"Ah!" Sesi vücudu kadar titriyordu, rüzgârda savrulan bir yaprak gibi titrerken gözyaşları kontrolsüzce akıyordu. "Biri... Lütfen bana yardım etsin! "

"Zeynep!" Kurnaz kardeşlerin en büyüğü olan Emre Kurnaz, panik içinde yüzünü buruşturarak bağırdı. Yumruklarını sıkmıştı ve fidyecilere öfkeyle bakarken gözleri ateş saçıyordu. "Zeynep'i bırakın! Her ne yapmak istiyorsanız, Elif'e yapın! "

"Zeynep'e parmağınızı bile sürerseniz, yemin ederim ki hiçbiriniz buradan canlı çıkamayacaksınız!" diye bağırdı ikinci kardeş Burak Kurnaz, sakinliğini tamamen kaybederek, gözleri kan donduran bir düşmanlıkla parıldıyordu.

"Ne kadar istiyorsan söyle! " diye bağırdı üçüncü kardeş Onur Kurnaz. "Sadece Zeynep'i bırak. Elif zaten baş belasından başka bir şey değil. Onunla ne yapmak istiyorsan yap." Gözleri o kadar kan çanağına dönmüştü ki, patlayacak gibi görünüyordu ve vücudundaki her kas, kaçıranlara saldırmasına saniyeler kaldığını haykırıyordu.

Bir sütuna bağlanmış olan gerçek kız kardeşleri Elif Kurnaz, sessizce gözyaşlarının yüzünden süzülmesine izin verdi.

Kurnaz ailesi için pek bir önemi olmadığını her zaman biliyordu, ama kendi kardeşlerinin onu bu kadar rahatça feda etmelerini, sanki kullanılıp atılacak bir yükmüş gibi hakkında konuşmalarını duymak, yüreğini dağladı.

Onlar için o, yıllar sonra nihayet yeniden kavuştukları gerçek kız kardeşleriydi; ama ne var ki, en kritik anda hiç tereddüt etmeden sahtekârı seçmişlerdi.

O ve Zeynep birlikte kaçırılmıştı. Ancak fidyeciler kurtarmak için sadece birini seçmelerini istediğinde, üç erkek kardeş de tek bir an bile duraksamadan anında Zeynep'i seçmişlerdi.

"Zavallı kız," diye alay etti fidyecilerden biri, Elif'in çenesini parmaklarının arasında sıkıca kavrayarak. "Kardeşlerin seni hiç önemsemiyor."

"Elif'i bırakın!" dedi Zeynep zayıf bir sesle, ama Elif gözlerinde memnuniyet parıltısını yakaladı.

Çaresizlik içinde Elif, hâlâ güvendiği tek kişiye, nişanlısı Kaan Uçar'a baktı. Her zamanki gibi sakin ve zarif bir şekilde, mükemmel giyinmiş olarak, çok uzak olmayan bir yerde duruyordu.

"Kaan," diye fısıldadı Elif titreyen bir sesle; nefes almakta zorlanıyordu, gözleri en azından onun kendisini seçeceğine dair yalvaran bir umutla doluydu.

Ancak Kaan'ın cevabı kararlı ve soğuktu. "Kurnazlar çoktan kararlarını verdiğine göre, ben de onlara uyacağım. Ben de Zeynep'i seçiyorum."

Bu sözler Elif'in midesine yumruk gibi indi. Bu gerçekten de üç yıl boyunca sevdiği adam olabilir miydi? Bu kadar soğuk birine dönüşebilecek biri miydi? Hiç tereddüt etmemişti.

Elif'in dudakları titredi, ama cevap veremedi.

Bir zamanlar sıcaklığına sığındığı adama bakıyordu, ama şimdi gördüğü tek şey kalbi donmuş bir yabancıydı. Bir keresinde, onu korumak için neredeyse canından olacaktı... Peki ne için? Şimdi bu, acımasız bir şaka gibi geliyordu.

Kaan, Elif'e en ufak bir bakış bile atmadı. Tüm dikkati Zeynep'teydi, nazikçe bileklerindeki ipleri çözüyordu.

Ama en kötü yanı sadece ihanet değildi. Acı olan, onun bunca zaman boyunca her şeyden habersiz, bir aptal yerine konulmuş olmasıydı. Saçmalıktı. Tamamıyla bir saçmalık.