Cehennem Vârisi İmparatorluğumu Geri Almak İçin A

1 Numaralı Cezaevi, ülkenin en güvenli cezaevi olarak, en tehlikeli suçluları dünyadan uzak tutmak için inşa edilmişti.

O sabah, hapishanenin dışındaki cadde lüks arabalarla doluydu; cilalı gövdeleri güneşi yakalayıp yüksek duvarlara yansıtıyordu.

Ağır demir kapı açılırken paslı menteşeler gıcırdadı.

Omuzuna astığı sırt çantasıyla, kararlı adımlarla ince yapılı bir kadın dışarı çıktı.

Kısa, düzgün kesilmiş saçları çene hizasında sallanıyordu. Yıllarca hapiste kalmasına rağmen keskin ve canlı gözleri çevresini taradı. Üzerinde sade beyaz bir tişört ve yıpranmış mavi kot pantolonla, hapishaneden çıkmış olamayacak kadar dinç görünüyordu.

Kapıda nöbet tutan muhafızlar birbirlerine tedirgin bakışlar attılar. Gerçekten de beklenen büyük isim bu muydu?

"Zeynep Yıldırım, artık özgürsün. "Kendinize bir iyilik yapın ve burnunuzu temiz tutun," dedi onu uğurlamakla görevlendirilen memur, üniformasına rağmen sesi yumuşaktı.

Zeynep küçük bir baş selamı verdi, gözlerini kapadı ve özgürlüğü derin bir nefesle içine çekerken derin bir nefes aldı.

Dört yıl.

O kadar zamandan sonra, nihayet o duvarların dışındaydı.

"Bayan Yıldırım!"

Bağırış sesi Zeynep'i düşüncelerinden sıyırdı. Kaşları rahatsızlıkla çatıldı.

Gözlerini açtığında, iki sıra halinde dizilmiş korumalar yolunu kesmişti. "Çekilin," diye talimat verdi, sabırsızlık sesine keskinlik katıyordu.

"Bayan Yıldırım!" Zayıf bir adam olan Mert Reid, telaşla yanına geldi, gergin bir gülümsemeyle. "Hiçbir yere gitmiyoruz. Bayan Norris, sizi almamızı söyledi."

Zeynep dönmeyi düşündü, ama Mert hızla önüne geçti. "Lütfen dönmeyin. Bu uğursuzluk getirir."

"Eskiden böyle şeylere inanırdım," dedi Zeynep, sesi yavaş ve netti. "Ama şimdi sadece kendime güveniyorum."

Zeynep onlardan uzaklaştı ve cezaevine doğru derin bir selam verdi. "Lale, artık çıkıyorum."

Anılar geri geldi—cezaevine neden düştüğünü hatırladı. Dört yıl önce, kendi anne babası onu yetkililere teslim etmiş ve evlat edindikleri kızlarının işlediği bir suçun sorumluluğunu üstlenmesine neden olmuşlardı. O kazada biri ölmüştü, ama bedelini ödeyen Zeynep olmuştu.

O zamanlar ne kadar küçük ve güçsüz olduğunu hatırladı. Diğer mahkumlar onu kolay av olarak görmüşlerdi.

Hayatta kalması, Lale Norris olmasa imkansız olurdu. Mahkumların lideri olan kadın araya girmiş, Zeynep'i zalimliğin pençesinden çekip çıkarmış ve ona nasıl karşı koyacağını öğretmişti.

Zamanla, Lale ona bir anne gibi olmuş, hiçbir sınıfta öğrenilemeyecek dersler vermişti.

Zeynep değişmişti. Çekingen kız gitmişti. Onunla ters düşen herkes acının ne olduğunu çabucak öğrenmişti.