O Bir Şakaydı Şimdi Kraliçe

Zeynep istifa mektubunu insan kaynakları müdürünün masasına bıraktı; parmak uçları kâğıdın kenarını düzelterek en ufak bir kıvrım bile kalmamasını sağladı.

Müdür, konuşmadan önce derin bir iç çekip dudaklarını araladı. "Seni kaybetmek çok üzücü, Zeynep. Bundan emin misin?"

"Evet," dedi Zeynep; gözleri mutluluktan parlıyor, yüzünde tatlı bir gülümseme vardı. "Ailemle daha fazla vakit geçirmek istiyorum."

Şirket binasından çıktığında, yüzüne vuran güneş ışığıyla karşılandı.

Parlaklığa karşı gözlerini kıstı; çantasından güneş gözlüğünü çıkarıp taktı.

Tam o sırada telefonu titredi. Mesaj, gayrimenkul danışmanı Haluk Öztürk'tendi. "Bayan Ergen, beğendiğiniz villanın sahibi fiyatı düşürmeyi kabul etti. Bugün öğleden sonra gelip görebilir misiniz?"

Zeynep bu iyi habere gülümsedi.

Şehir merkezinin gürültü ve kalabalığından uzakta, uzun zamandır hayranlık duyduğu o küçük villaydı.

Huzurlu çevresiyle, Mert Ergen'le kırılgan evliliğini onarmak için belki de aradığı fırsattı.

İki yıldır evliydiler ve Zeynep ile Mert hiç yakınlaşmamışlardı.

Başlangıçta yoğun iş temposunu suçlamış, ancak zamanla kendi çekiciliğinden bile şüphe eder olmuştu.

Sonunda bir şeylerin değişmesi gerektiğine karar verip işinden ayrıldı; kocasına daha çok zaman ayırarak evliliklerini kurtarmayı hedefledi.

Aynı öğleden sonra villayı görmeye gitti. Fotoğraflardan daha da büyüleyici olduğunu gördü.

Bahçeyi güllerle bezeyen yaşlı çiftin çiçekleri, tatlı kokularını havaya ağır ağır yayıyordu.

Güneş alan oturma odasının ortasında dururken, gölgesinin cilalı zeminde uzun uzun süzüldüğünü izledi.

"İşte bu! Nasıl ilerlemeliyiz?" diye kararlı bir sesle sordu.

Haluk'un yüzü birden parladı. "Harika! Sözleşmeyi derhal hazırlayacağım. Bu arada, Bay Ergen imza için sizinle birlikte gelecek mi?"