kırdıkları eş

Kocam ve oğlum bana patolojik derecede takıntılıydı, sürekli olarak Kumsal adında başka bir kadına ilgi göstererek aşkımı sınıyorlardı. Benim kıskançlığım ve perişanlığım, onlara olan bağlılığımın kanıtıydı.

Sonra o araba kazası oldu. Ödüllü film müzikleri yazdığım elim feci şekilde ezildi. Ama Yakup ve Arda, Kumsal'ın küçük baş yarasını önceliklendirmeyi seçerek kariyerimi mahvettiler.

Beni izlediler, gözyaşları, öfke, kıskançlık beklediler. Hiçbirini alamadılar. Bir heykel gibiydim, yüzümde sakin bir maske. Sessizliğim onları huzursuz etti. Zalim oyunlarına devam ettiler, Kumsal'ın doğum gününü görkemli bir şekilde kutlarken ben kuytu bir köşede oturup onları izledim. Hatta Yakup, ölen annemin altın madalyonunu boynumdan koparıp Kumsal'a verdi, o da topuğunun altında kasten ezdi.

Bu aşk değildi. Bu bir kafesti. Benim acım onların sporu, benim fedakarlığım onların ganimetiydi.

Soğuk hastane yatağında beklerken, yıllardır beslediğim aşkın öldüğünü hissettim. Kuruyup küle döndü, geride sert ve soğuk bir şey bıraktı. Artık bitmiştim. Onları iyileştirmeyecektim. Kaçacaktım. Onları yok edecektim.

Bölüm 1

Alya Soykan'ın kocası ve oğlu ona patolojik derecede takıntılıydı.

Bunu göstermenin tuhaf bir yolu vardı.

Teknoloji devi olan kocası Yakup Atasoy ve on yaşındaki oğulları Arda, sürekli olarak onun sevgisini sınıyorlardı. İlgisizmiş gibi davranıyor, Yakup'un şirketinden genç ve hırslı bir yönetici olan Kumsal Yalçın'a ilgi yağdırıyorlardı.

Alya'yı acı içinde görmeleri gerekiyordu. Onun kıskançlığı, perişanlığı, bağlılığının kanıtıydı. Onun sevgisini hissetmenin tek yolu buydu.

Alya onların bu hastalığını anlıyordu. Yıllarca sabırla buna katlanmış, onları düzeltebileceğine inanmıştı. Sevgisinin, ona ihtiyaç duyma biçimlerindeki bu çarpıklığı iyileştirebileceğine inanmıştı.

Yanılıyordu.

Zulüm döngüsü giderek tırmanıyordu. Küçük şeylerle başlamıştı; iptal edilen randevular, Kumsal'ın terfisini halka açık bir şekilde kutlarken onun doğum gününü "unutmak". Sonra daha da büyüdü.

Kırılma noktası yağmurlu bir salı günü geldi.

Kötü bir araba kazasıydı.

Alya araba kullanıyordu, Yakup ve Arda da arabadaydı. Kumsal, bir zamanlar Alya'ya ait olan yolcu koltuğundaydı. Bir kamyon kırmızı ışıkta geçerek onların olduğu tarafa çarptı.

Dünya, paramparça camlar ve gıcırdayan metal seslerinden ibaretti.

Alya kendine geldiğinde, vücudunun bir tarafı uyuşmuştu. Ödüllü film müzikleri yazdığı sağ eli, kapıya sıkışmış, ezilmişti. Kumsal çığlık atıyordu, alnındaki bir yara dramatik bir şekilde kanıyordu.

Paramedikler geldi. Biri Alya'nın eline, sonra Kumsal'ın başına baktı.

Yüzü endişeliydi. "İkinizi de hemen hastaneye götürmeliyiz. Hanımefendi," dedi Alya'ya, "eliniz feci şekilde ezilmiş. Sinirleri kurtarmak için acil, özel bir ameliyat gerekiyor."

Yakup'a döndü. "Ama diğer genç hanımın kafa travması var. Önceliklendirmemiz gerekiyor."

Acil servisteki doktor daha da netti. "Yakup Bey, bu tür bir travma için hazır bir ameliyat ekibimiz var. Eşinizin eli, karmaşık bir sinir mikrocerrahisi gerektiriyor. Herhangi bir gecikme, tam bir iyileşme şansını önemli ölçüde azaltır. Kumsal Hanım'ın ise beyin sarsıntısı ve derin bir kesiği var. Ciddi, ama zaman açısından o kadar hassas değil."

Yakup'tan bir seçim yapmasını istiyordu.

Yakup konuşamadan, babasının soğuk ifadesinin kusursuz bir kopyası olan küçük yüzüyle Arda öne çıktı.

"Önce Kumsal'a yardım edin."

Doktor şok içinde çocuğa baktı.

Yakup oğluna baktı. Yüzünden bir anlığına bir şey geçti; gurur mu?

Arda dosdoğru Alya'ya baktı, gözleri kocaman ve samimiydi ama sesinde tüyler ürpertici bir mantık vardı. "Annem bizi en çok seviyor. O anlar. Kumsal'ı ne kadar önemsediğimizi görürse kıskanır, bu da bizi daha çok sevdiği anlamına gelir. Beklemeyi sorun etmez. O her zaman eder."

Bu, onların acil servisin steril, affetmez ışığı altında çıplak kalan çarpık oyunuydu.

Yakup, sessiz bir onayla elini Arda'nın omzuna koydu. Doktora baktı, sesi duygudan yoksundu.

"Oğlumu duydunuz. Önce Kumsal Hanım'la ilgilenin."

Alya onları izledi. Kocasını. Oğlunu. Kelimeler kulaklarındaki çınlamada yankılandı. Elindeki fiziksel acı, göğsünde açılan soğuk boşluğun yanında bir hiçti.

Bu sadece bir seçim değildi. Bu bir beyandı. Onun acısı onların sporu, onun fedakarlığı onların ganimetiydi.

Onu tekerlekli sandalyeyle götürürlerken, Yakup ve Arda'nın Kumsal'ın sedyesinin üzerinde, yüzlerinde yapmacık bir endişe maskesiyle eğildiklerini gördü.

Soğuk hastane yatağında beklerken, Alya yıllardır beslediği aşkın öldüğünü hissetti. Kuruyup küle döndü, geride sert ve soğuk bir şey bıraktı.

Acı ve ilaçların verdiği sersemlikle, zihninde net ve keskin bir karar oluştu.

Artık bitmişti. Onları iyileştirmeyecekti. Kaçacaktı. Onları yok edecekti.

Saatler sonra ameliyattan çıktı. Doktorun yüzü kasvetliydi.

"Üzgünüm, Alya Hanım. Elimizden geleni yaptık ama gecikme çok uzundu. Ciddi, kalıcı sinir hasarı var."

Gerisini söylemesine gerek yoktu. Biliyordu.

Kariyeri bitmişti. Seslerden dünyalar yaratan, melodilerle hikayelere hayat veren elleri artık sadece birer eldi. Büyü gitmişti, onu en çok sevdiklerini iddia eden insanlar tarafından koparılmıştı.

Hastanede geçen sonraki birkaç gün bulanıktı. Yakup ve Arda, her zaman yanlarında Kumsal'la birlikte ziyarete geldiler. Küçük yaralarını sonuna kadar sömüren Kumsal'ın üzerine titrerken, Alya'ya zar zor bakıyorlardı.

Onu izlediler, gözyaşlarını, öfkeyi, kıskançlığı beklediler.

Hiçbirini alamadılar. Alya bir heykel gibiydi, yüzünde sakin bir maske. Sessizliği, anlamadıkları bir dildi ve bu onları huzursuz ediyordu.

Taburcu olduğu gün, avukatı bekliyordu. Onu hastaneden, yıllardır sakladığı kontörlü bir hattan aramıştı.