Hayat Kısa ve Değerli, En İyisine Layıksın

Bu, kocam Carl Wade'in dolabında bana ait olmayan kadın giysilerini dokuzuncu kez buluşumdu.

Her seferinde, "bir meslektaşı için saklıyorum" ya da "bir arkadaşın alay konusu" gibi bahanelerle geçiştiriyor, ardından beni nazikçe kucaklayıp özür diliyordu.

Bu sefer bulduğum şey bir bebek kıyafetiydi.

Hâlâ gülümseyerek açıkladı, "Şirketteki yeni bir stajyer maddi sıkıntılar yaşıyor. Ona sadece yardım ediyorum."

Başımı salladım ve nazikçe kravatını düzelttim.

"Sen her zaman çok iyisin," dedim. "O zaman hemen gidip birlikte ona yardım edelim."

Yüzündeki gülümseme dondu.

Yeni bir yalan uydurmadan önce, onu kapıdan dışarı çekip doğrudan karşı daireye yöneldim.

Komşunun kapısını çaldım.

Kapı açıldı ve kısa süre önce taşınan, bekar olduğunu iddia eden güzel komşumuz, ağlayan bir bebekle karşımda duruyordu.

Üzerinde daha önce kocamın dolabında gördüğüm tarzda bir elbise vardı.

Gülümsedim ve kocamın solgun yüzüne baktım. "Hayatım, kaderin cilvesine bak. Şirketten bahsettiğin stajyer meğer tam karşı dairemizde yaşıyormuş."

Carl'ın yüzündeki rafine ve nazik ifade artık tutunamazdı.

Dudakları titredi ve tek bir kelime bile edemedi.

Karşı dairedeki Cara Payne, çocuğu kucağında tutarken gözleri panikle etrafta dolaşıyor, benimle göz teması kurmaktan kaçınıyordu.

Giydiği krem renkli elbise, Carl'ın ofis dolabında bulduğumla aynı sınırlı üretim markaydı.

Gülümsemem daha da derinleşti. "Neden bir şey söylemiyorsun? Bizi içeri davet edip bu zor durumdaki stajyere biraz sıcaklık sunmayacak mısın?

" Sesim yüksek değildi ama kulaklarına iğne gibi saplandı.

Carl aniden kendine geldi ve neredeyse kemiklerimi kıracak bir güçle bileğimi kavradı.

"Leyla, bunu bırak! Eve gidip konuşalım! " Sesini alçalttı, tonu yalvarma ve tehdit karışımıydı.

Onu görmezden geldim, bakışlarımı onun üzerinden geçirip Cara'nın kucağındaki kırışık bebeğe yönelttim. "Çocuk kaç yaşında? Gerçekten sana benziyor, Carl.

" Bu sözler bombayı patlattı.

Cara'nın yüzünden anında yaşlar süzüldü, bebeği tutarken titredi, büyük bir haksızlık yaşamış gibi görünüyordu. "Bayan Fuller, lütfen yanlış anlamayın. Mr. Wade ile aramızda bir şey yok..."

"Hiçbir şey mi?" diye araya girdim, daha da parlak bir şekilde gülümseyerek. "Hiçbir şey yok ve yine de bir çocuk doğmuş? Carl, oldukça verimlisin."

Çevredeki komşuların kapıları hafifçe aralandı ve sayısız meraklı göz bize döndü.

Carl'ın yüzü soldu.

Beni evimize doğru çekti. "Leyla! Sana dur dedim! Gerçekten ailemizin bir şaka haline gelmesini mi istiyorsun?

" Elini silkeledim. "Bir şaka mı? Onu karşı daireye taşındırıp her gün bu komşu dramasını oynadığımdan beri, ailemiz zaten en büyük şaka haline geldi!

" Tam o anda merdivenlerden keskin bir ses yükseldi. "Ne bağırıp duruyorsunuz! Gece yarısı ortasında utanmıyor musunuz!

" Kayınvalidem Jenny Wade, kızgın bir yüzle dışarı fırladı.

Hemen kapıdaki Cara'yı ve kucağındaki çocuğu fark etti.

İfadesi değişti, ama hızla öfkesini bana yöneltti. "Leyla Fuller! Şimdi ne tür bir kapris yapıyorsun! Genç bir kıza bağırmak— hiç mi terbiye yok?

" Üzerime doğru yürüdü ve bir söz söylemeden beni tokatlamak için elini kaldırdı.

Ona soğuk bir şekilde baktım. "Kucağında kimin çocuğunu tuttuğunu biliyor musun?

" Jenny'nin eli havada dondu.

Bana, sonra yüzü solmuş Carl'a ve en sonunda bebeğin yüzüne baktı.

İfadesinin öfkeden şoka, ardından zar zor fark edilen çılgın bir sevince dönüştüğünü izledim.

Elini indirdi, boğazını temizledi ve şaşırtıcı bir şekilde Cara'yı koruyucu bir şekilde yanına çekti. "Bu sadece bir çocuk! Ne var bunda büyük mesele! Erkekler, bilirsin, bazen dışarıda küçük bir kaçamak yapar. Önemli olan kalbinin hâlâ evde olması!

" Bana dik dik baktı, sözleri vücuduma bir ürperti gönderdi. "Ayrıca, üç yıldır ailemize gelin oldun, ve karnında hiçbir hareket yok! Carl sadece aile soyunun devamını sağlıyor! Ana eş olarak başkalarını hoş görme erdemine sahip olmalısın! Çocuğu eve götürüp kendimiz yetiştiririz. Sonra bu mesele çözülmüş olur!

" Öfkeyle titredim ve neredeyse yüksek sesle güldüm.

Ne harika "başkalarını hoş görme erdemi."

Başını eğip gözlerime bakmaktan kaçınan Carl'a baktım, sessizce annesiyle aynı fikirdeydi.

Jenny'nin arkasında saklanan Cara'ya baktım, gözlerinde bir zafer parıltısı vardı.

Böylece, hepsi çoktan birlikte plan yapmış, sadece resmi eş olarak benim başımı sallayıp uyumlu eşler ve cariyeler gösterisi yapmamı bekliyorlardı.

Derin bir nefes aldım ve kalbimdeki yükselen mide bulantısını bastırdım. "Carl, boşanalım. "