Birlikte Küllerden Doğarız

tık. Sekiz aylık hamileydim ve lastiğimiz patlamıştı.

açmak için mane

edef a

karnımı yırtan korkunç bir acıyla, kan ve k

ebek… bebekte

nda üvey kız kardeşi Fulya'nın ba

ın buz gibi

htemelen sadece kaldırıma çarpt

şti. Baldızını değil, onu. Kendi doğmam

ünlü bir piyanist olan kız kardeşim, bir daha asla piyano ça

rındaki küçük birer pürü

ı. Biz onların kı

lü

Karaha

de. Üçüncüsünde, o farlar bizi ıssız yolun kenarına çiv

im bir

bir son hayal eden her kadının kıskandığı isimlerdik. Küçük ülkeleri satın alıp satabilecek bir şirket imparatorluğunun varisleri olan Demirka

soyulmuş ve altından uc

n bir korkuyla gergindi. O yetenekli, milyonlara sigortalı, bir piy

hareketlerimle hiç ilgisi olmayan, keskin ve asitli bir mide bulantısı dalgası boğazıma yükseldi. İçimd

u, Kaan. Lütf

zihni bana açık bir kitaptı; güvencelerle ve benim bağlılık sandığım vahşi, sahiplenici bir sevgiyle doluydu. Ama son zamanlarda, özellikle üvey

açmak için manevra yapmıy

," diye Ceyda'yı dürttüm, sesim zar

mları bembeyazdı. "Denedim. O da Kaa

bir tartışma yaşamıştı. Kaan'ın son kısa, sinirli aramasındaki sesi kulaklarımda çınladı. "Tanrı aşkına, Gül

ise tam bir kriz. Ve benim kocamla kız kardeşimin kocası, onun önemsiz dramalarını devlet güve

kmak için zaman yoktu, kaçınılmaz olana hazırlanmaktan başka yapacak bir şey yoktu. Ceyda adımı çığlı

a her şey bir yıkım senfonisine dönüştü; camların paramparça olması, bükülen çeliğin inlemesi ve canavarc

tı, aşağıdan ve derinden. Nefesimi kes

tum, elim karnıma gitti. Taş

ayan bir şekilde hareketsizdi. Kolunda koyu bir leke yayılıyordu ve

bi, arkasına bile bakmada

. Kanıyorduk.

ucundaki sessizliği, enkazın

ı çatlaktı ama hâlâ parlıyordu. Artık inanıp inanmadığımdan emin o

çaldı.

e, sana Fulya'nın yanında olduğumu söyledim. Sür

n... kaza... bize çarptılar... Ceyda yaralı, san

bir parça panik duymayı, emirler yağdırdığını duymayı, b

ası, manipülatif mırıltısını duydum. "Ka

dece nefes al." Benimle konuşmak için telefona döndüğünde sesi buz gibiydi. "Bak, bu kadar drama yapmayı

, sanki bir darbe daha yemiş gibi hissettim. "Kaan, araba

lya çok hassas. Senin gibi değil. Başının çaresine b

kesi

yüzüme ka

. Baldızını değil. Kendi

e çöktü. Bu sadece ihmal değildi. Bu, kasıtlı bir terk

tım, o kadar hareketsiz ve sessizdi ki, sonra o çılgın kıpırtıların durduğu sert karnıma b

erresiyle sevdiğim çocuk, benden kayıp

a, bir şeyler yapmaya çalıştım ama vücudum kurşunla dolu gibiyd

da yatarken bir yemin ettim. Eğer buradan sağ çıkarsa

umdu. Küçük oğlum. Kalbimin harabelerinde onun için