Sa Aking Pagbabalik

Si Kayla Graham ay buntis, ngunit ang bata ay hindi sa kanyang asawa.

Lumabas siya ng consultation room, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang resulta ng pregnancy test. Ang kanyang mga binti ay parang hindi makatayo, at ang kanyang isip ay hindi naabutan ng pagkabigla na katatapos lang tumama sa kanya.

Isang buwan lamang ang nakalipas, siya ay nagpakasal sa kanyang nobyo ng limang taon. Ngunit sa gabi ng kanilang kasal, nalaman niyang nanloloko siya—napuno ang kanyang telepono ng mga intimate na larawan niya at ng isa pang babae.

Nalungkot, nilunod niya ang kanyang sakit sa alak, at sa kanyang manipis na ulap, napadpad siya sa maling silid ng hotel, nagising kinaumagahan sa tabi ng isang lalaking hindi niya kilala.

Noong gabing iyon, hindi niya naaninag ng malinaw ang mukha nito—tanging ang alaala lamang ng kanyang napakalakas na presensya, na halos malagutan ng hininga, at ang malawak na silid na tila nilalamon ng buo.

Sa umaga, sa sobrang kahihiyang manatili, siya ay nadulas sa katahimikan, hindi na lumilingon.

Hindi niya akalain na isang walang ingat na gabi ang mag-iiwan sa kanya na karga-karga ang anak ng lalaking iyon.

Walang ideya si Kayla kung ano ang gagawin—hindi mapakali, balisa, at pagod. Siya ay desperado upang makahanap ng isang paraan out.

Biglang tumunog ang phone niya kaya napalingon siya. Isang mensahe mula sa kanyang asawang si Liam Graham.

"Kayla, nasa labas ako ng ospital, hinihintay ka."

Nakatitig ng blangko sa screen, ibinalik niya ang telepono sa kanyang bulsa at walang sinabing lumipat patungo sa elevator.

Para sa mga araw, ang pagduduwal at pagkahilo ay nagtagal. Nang hindi na niya ito masipilyo, sa wakas ay nagtungo siya sa ospital, nabulag lamang sa balita ng kanyang pagbubuntis.

Habang papalabas ng ospital si Kayla, ang una niyang nakita ay ang itim na sasakyan ni Liam na naghihintay sa gilid ng bangketa.

Napabuntong-hininga siya, nagmamadaling tinungo ang sasakyan.

Bumaba si Liam sa sasakyan at naglakad para buksan ang pinto niya. Mas lalo siyang naging kapansin-pansin at pino sa kanyang malutong na itim na suit.

"Anong sabi ng doktor?" tanong niya.

"Masakit lang ang tiyan," sabi niya, flat ang boses.

"Palagi kang may gusto sa maanghang na pagkain. Kakailanganin mong huminahon. Hindi maganda sa tiyan mo."

Bahagyang tumango si Kayla. Sa sandaling dumausdos siya sa kotse, isang banayad na bakas ng mabulaklak na pabango para sa mga kababaihan ang tumama sa kanya. Hindi kailanman gumamit si Liam ng mga air freshener—kinasusuklaman niya ang mga ito. Iisa lang ang ibig sabihin ng amoy na iyon: isa pang babae ang narito.

Lumapit si Liam at marahang ginulo ang buhok niya. "Iuuwi na kita para makapagpahinga ka na. Kailangan kong bumalik sa opisina saglit."

"Okay," bulong niya.

Habang naghihintay ang sasakyan sa pulang ilaw, sinagot ni Liam ang isang papasok na tawag.

Bahagyang gumalaw si Kayla at naramdaman niyang dumapo ang kamay niya sa malambot na bagay. Bumaba siya at inilabas ang isang pink na silk scarf.

Naningkit ang kanyang mga mata, nakatutok sa scarf—mukhang napakapamilyar nito para maging isang coincidence. Minsan na niyang nakita ang scarf sa isa sa mga larawan sa kanyang telepono.