Onu Ölüme Terk Eden Nişanlı

Öleceğimin ilk işareti kar fırtınası değildi. İliklerime işleyen o dondurucu soğuk da değildi. Asıl işaret, nişanlımın gözlerindeki o bakıştı. Hayatımın eserini, hayatta kalmak için tek güvencemizi, başka bir kadına verdiğini söylediği andaki o bakış.

"Cansu donuyordu," dedi, sanki ben yersiz bir tepki veriyormuşum gibi. "Sen uzmansın, halledersin."

Sonra uydu telefonumu aldı, alelacele kazılmış bir kar çukuruna beni itti ve ölüme terk etti.

Yeni sevgilisi Cansu, benim pırıl pırıl parlayan akıllı battaniyeme sımsıkı sarınmış halde belirdi. Fırtınaya karşı son koruma katmanım olan tulumumu kendi kazmamla parçalarken gülümsüyordu.

Ben orada donarak can çekişirken, "Kes şu dramayı," dedi nişanlım, sesi aşağılamayla doluydu.

Her şeyimi aldıklarını sandılar. Kazandıklarını sandılar.

Ama kolumun yenine diktiğim gizli acil durum sinyal vericisinden haberleri yoktu. Ve son gücümle onu çalıştırdım.

Bölüm 1

Öleceğimin ilk işareti, intikamcı bir tanrının gazabıyla üzerimize çöken o amansız kar fırtınası değildi. Bacaklarımdaki hayatı emmeye başlayan o keskin, iliklerime işleyen soğuk bile değildi. Asıl işaret, nişanlımın gözlerindeki o bakıştı. Bana özel prototipimi, hayatımın eserini, hayatta kalmak için tek güvencemizi, başka bir kadına verdiğini söylediği andaki o bakış.

Ağrı Dağı'nın zirvesine yakın yamaçtaki rüzgâr, adeta ete kemiğe bürünmüş bir varlıktı. Küçük keşif çadırımıza çarpan, onu demirlerinden söküp atmakla tehdit eden katı bir buz ve gürültü duvarıydı. İçerideki hava, dışarıdaki eksi kırk dereceden sadece bir nebze daha sıcaktı. Dişlerim o kadar şiddetli takırdıyordu ki, kırılacaklarını sandım.

"Bora," diye seslenebildim, sesim fırtınanın kükremesi karşısında cılız bir fısıltı gibi kalmıştı. "Battaniyeye ihtiyacım var. Vücut ısım düşüyor."

ZirveTek'in lider yazılım mühendisiydim, sahada test ettiğimiz teknolojinin arkasındaki beyindim. Rakamları biliyordum. Titremenin durduğu ve vücudun kendini kapatmaya başladığı o hassas noktayı biliyordum. O noktaya tehlikeli derecede yakındım.

Ekipman çantamın fermuarıyla boğuşuyordum, parmaklarım donmuş odun parçaları gibi beceriksiz ve itaatsizdi. Prototip "akıllı battaniyemin" olması gereken yer boştu. Soğuk ve keskin bir panik, hipoterminin yarattığı sis perdesini delip geçti.

O battaniye benim şaheserimdi. Biyometrik geri bildirime göre ısı üreten ve düzenleyen mikro filamentlerle dokunmuştu, bir insanı kutup koşullarında yetmiş iki saat boyunca hayatta tutabilirdi. Türünün tek örneğiydi. Benim güvenlik ağımdı.

Ve gitmişti.

"Nerede o?" diye sordum, bu gezinin proje yöneticisi olan nişanlım Bora'ya bakarak. Genellikle açık ve kolayca okunabilen yakışıklı yüzü, kapalı bir maske gibiydi.

Gözlerime bakmıyordu. Başka bir çantanın kayışlarıyla uğraşıyordu, hareketleri sinirliydi. "Neden bahsediyorsun?"

"Battaniyeden, Bora. Prototip. Benim çantamda değil."

Yüzünden bir anlığına bir şey geçti; suçluluk mu? öfke mi? Sonra hemen kendini toparladı. "Ha, o. Onu Cansu'ya verdim."

Kelimeler beynimde bir anlam ifade etmedi. Sanki yabancı bir dil konuşuyordu. "Ne yaptın dedin?"

"Cansu donuyordu," dedi, sesi savunmacı bir tondaydı, sanki mantıksız olan benmişim gibi. "Ağlıyordu, Aslı. Gerçekten çok zorlanıyordu. Sen uzmansın, biraz soğuğa dayanırsın."

Cansu Erol. Bir şekilde bu yüksek riskli keşif gezisine sızmayı başaran pazarlama stajyeri. Bütün gezi boyunca Bora'ya kirpiklerini kırpıştıran, ben verilere ve göreve odaklanırken o zavallı, narin kızı oynayan stajyer.

"Bora," dedim, sesimi sabit tutmaya çalışarak, ona durumumuzun tıbbi gerçekliğini anlatmaya çalışarak. "Bu 'biraz soğuk' değil. Bu, 5.000 metrede dördüncü kategoriden bir kar fırtınası. Benim ekipmanım, akıllı battaniyenin aktif ısıtma elemanıyla bu koşullara dayanacak şekilde tasarlandı. Onunki standart. Zaten en başta burada olmamalıydı."

"Bu kadar abartma," diye çıkıştı, sesi keskindi. Bu tanıdık suçlama, soğuktan daha beter canımı yaktı. Hoşuna gitmeyen gerçekleri söylediğimde hep bana dramatik derdi. "Becerilerinle her zaman çok kibirlisin, Aslı. Dağda kendini yenilmez sanıyorsun."

"Bu kibirle ilgili değil! Bu termodinamikle ilgili! O olmadan öleceğim, Bora. Anlıyor musun? Vücudum kendini kapatıyor." Kendimi yukarı itmeye çalıştım ama bir baş dönmesi dalgası beni çadırın naylon duvarına geri savurdu. Görüşüm tünelleşmeye başlamıştı.

"Onun daha çok ihtiyacı vardı," diye ısrar etti, çenesi inatla kilitlenmişti. "Bir ekip olarak hareket etmeliyiz. Hep ekipten bahsedersin ama iş ciddiye binince sadece kendini ve o değerli projenin düşünüyorsun."

"Bu proje hayatımızı kurtarmak için var!" Sesim, nefret ettiğim bir çaresizlikle çatladı. "Tek amacı bu!"

"Ablam senin hakkında haklıymış," diye mırıldandı, neredeyse kendi kendine. "Derya hep senin bencil olduğunu söylerdi. Kariyerini her zaman benden, aileden önde tutacağını."

Derya Kılıç. ZirveTek için kilit ve genellikle sorunlu bir tedarikçi olan lojistik şirketini yöneten materyalist ablası. Benden hiç hoşlanmamıştı, beni kardeşinin başarısına bir ortak olarak değil, bir rakip olarak görmüştü.

Onun adını duymak, başımdan aşağı bir kova buzlu su dökülmesi gibiydi. İçimde hissettiğim son sıcaklık kırıntıları, bunun korkunç bir yanlış anlaşılma olduğuna dair o aptalca umut, yok oldu. Bu anlık bir karar değildi. Bu, bana karşı kurdukları bir hikayeydi, aylardır, belki de yıllardır içlerinde büyüyen bir kin.

"Bu nişan bitti," diye fısıldadım, kelimelerin tadı ağzımda kül gibiydi. Kendi ölümlülüğüm karşısında acınası, zayıf bir ilandı ama elimde kalan tek silah buydu.

Adrenalinle gelen bir anlık berraklıkla, kemerime takılı küçük, sert kaplı uydu telefonuna uzandım. Parmaklarım neredeyse işe yaramaz haldeydi ama kapağını açmayı başardım. Başparmağım acil durum sinyal düğmesinin üzerinde gezindi.

Düğmeye basamadan, Bora'nın eli bileğime bir mengene gibi yapıştı. "Ne halt ettiğini sanıyorsun sen?"

Sıkışının gücü kolumdan yukarı bir acı dalgası gönderdi. Benden daha güçlüydü, daha iriydi. Bu sıkışık alanda tamamen dezavantajlıydım.

"Kurtarma çağırıyorum, Bora. Donarak ölmeden önce," diye soludum, ona karşı çırpınarak.

"Öyle bir şey yapmayacaksın!" diye tısladı, yüzü benimkine santimler kala. Karizması gitmiş, yerine çirkin, panik dolu bir öfke gelmişti. "Sinyali çalıştırmak bütün görevi iptal eder! Bunun şirkete ne kadara mal olacağını biliyor musun? Beni ne duruma düşüreceğini? Bu projeyi hayata geçirmek için onca çabamdan sonra?"

Telefonu elimden zorla aldı.

"Her şeyi mahvedeceksin!" diye hırladı, cihazı bir silah gibi tutarak. "Parçalarım onu. Yemin ederim, Aslı, kariyerimi sabote etmene izin vermeden önce onu paramparça ederim."

Gücüm tükeniyordu. Bu kavga son enerji rezervlerimi de tüketiyordu. Uzuvlarım ağırlaşmış, benden kopmuş gibiydi. Görüşümün kenarlarında bir karanlık belirmeye başladı.

Tam o anda çadırın fermuarı açıldı. İçeri bir rüzgâr ve kar patlaması doldu ve onunla birlikte Cansu Erol.

Akıllı battaniyemin parıldayan, gümüş rengi kumaşına sarınmıştı. Göğsündeki entegre kontrol panelinden yumuşak, mavi bir ışık yanıp sönüyordu, donmuş alacakaranlıkta bir sıcaklık feneri gibi. Rahat, hatta sıcacık görünüyordu.

"Bora, canım, her şey yolunda mı?" diye sordu, sesi yapmacık bir tatlılıktaydı. Omzunun üzerinden bana baktı ve yerde büzülmüş, titreyen halimi gördü. "Ah, Aslı. Berbat görünüyorsun."

Kasıtlı olarak kolunu kaldırdı, eldivenli elinde sıktığı gelişmiş kimyasal ısı paketini gösterdi - benim gelişmiş ısı paketimi. Bu, benim tasarımlarımdan bir diğeri olan, on iki saat boyunca yoğun ısı üretebilen özel bir jeldi. Onları da ona vermişti. Hepsini.

"Bora o kadar tatlı ki," diye devam etti Cansu, gözleri fırtınadan çok daha ürpertici bir kötülükle parlıyordu. "Benim için çok endişelendi. Ona senin iyi olacağını söyledim. Ne de olsa sen çok güçlüsün."

Gülümsemesindeki o katıksız zehir, içimden bembeyaz, sıcak bir öfke dalgası geçirdi. Bu, yaklaşan soğuğa karşı kısa, işe yaramaz bir parlamaydı. Zihnim bir kafa karışıklığı ve ihanet kasırgası içindeydi.

"Bırak dinlensin, Cansu," dedi Bora, ona dönerken sesi yumuşamıştı. Koruyucu bir kolunu omzuna doladı. "Sadece biraz abartıyor. Alt tarafı bir battaniye, Tanrı aşkına. Sanki ölüm kalım meselesi."

Bana baktı, ifadesi soğuk bir umursamazlıktı. Umutsuzca aradığım yırtık pırtık ekipman çantamı gördü. Standart yedek ısı paketlerimin de gittiğini gördü. Biliyordu. Her şeyi aldığını biliyordu.

"Sen deneyimli bir dağcısın, Aslı," dedi, sesi küçümsemeyle doluydu. "Biraz hareket edince kendine gelirsin. Bu kadar kırılgan olmayı bırak."

Ölüyordum. Beni burada ölüme terk ediyordu. Bu farkındalık bir düşünce değildi, donmuş kemiklerimin derinliklerine yerleşen bir kesinlikti.

"Beni... bırakıyor musunuz?" diye kekeledim, kelimeler zar zor duyuluyordu.

"Ekibin geri kalanıyla koordine olmak için ana çadıra gidiyoruz," dedi umursamazca. "Sen uzmansın. O kadar üşüdüysen bir kar mağarası falan kaz. Olay çıkarma."

Cansu araya girdi, sesi sahte bir endişeyle doluydu. "Yapabileceğimiz bir şey var mı, Aslı? O kadar... solgun görünüyorsun ki."

Son bir umutsuz güç dalgasıyla, battaniyeye, hayatıma atıldım. Parmaklarım kumaşa değdi.

"Çekil!" Bora beni sertçe itti. Bir dürtme değil, şiddetli, iki elle bir itişti.

Başım geriye savruldu ve donmuş zemine iğrenç bir gümlemeyle çarptı. Gözlerimin arkasında yıldızlar patladı, yaklaşan karanlıkla iç içe geçti.

"Bora!" diye bağırdı Cansu, ama bu bir performanstı. Teatral nefesini, sahte şokunu duyabiliyordum. "Bana saldırmaya çalıştı!"

"Aslı, senin derdin ne?" diye kükredi Bora, üzerimde dikilirken yüzü öfkeyle kasılmıştı. "O bir stajyer! Sen lider mühendissin! Biraz profesyonel olsana!"

Cevap veremedim. Dünya eğiliyor, benden uzağa dönüyordu. Öfke, ihanet, dondurucu soğuk; hepsi dayanılmaz bir acı noktasında birleşiyordu.

Fırtınanın uğultusu arasından Bora'nın sesini duydum, sanki uzun bir tünelin sonundan geliyormuş gibi uzak ve boğuktu. "Bıktım artık. Bu kıskançlıktan ve dramadan bıktım."

Karanlık beni yutmadan önce gördüğüm son şey Cansu'nun yüzüydü; sahte gözyaşları, bana gülümserken battaniyemin mavi ışığını yakalıyordu. Bu, katıksız bir zafer gülümsemesiydi.

Sonra bir yırtılma sesi. Kulağımın hemen yanında keskin, metalik bir yırtılma. Bu, bir buz kazmasının GORE-TEX'i delme sesiydi. Bu, son koruma katmanımın yok edilme sesiydi.

"Bora, çıldırdı bu!" diye çığlık attı Cansu. "Kendi tulumunu parçalıyor!"

Dünya kararmadan önce duyduğum son yalan buydu.

---