Ben Senin Liginde Değilim!

Yalın ve Karaca ailelerinin evlilik yoluyla birleştiği gün, gökyüzü adeta öfkesini saldı; alevlerin koyu kızılıyla kaplanan sema, sanki bir felaketin habercisiydi.

Gelinliğini giymiş olan Zeynep Karaca, çaresizlik içinde izliyordu; damadı İskender Yalın, kahramanca Büşra Altın'ı kucaklayıp alevlerin arasından geçerken bir kez bile arkasına dönüp ona bakmadı.

Üzerine devrilmiş devasa bir ekranın altında sıkışan Zeynep, ağırlığın etkisiyle kıpırdayamaz haldeydi; gözleri öfke ve korkuyla dolu yaşlarla parlıyordu.

Hava boğucu bir dumanla doluydu ve Zeynep nefes almakta zorlanırken, bilincinin kararmaya başladığını, alevler arasında öleceği düşüncesinin zihnini kemirdiğini hissetti.

Tam umut tükenmek üzereyken, dumanların arasından bir siluet belirdi.

Güçlü kollar onu kolayca kaldırdı ve kurtarıcısının göğsünde hissettiği düzenli kalp atışı, kaosun içinde garip bir huzur verdi.

Aniden yırtıcı bir tıslama sessizliği deldi.

Yanık etin tanıdık ve dehşet verici kokusu genzini yaktı.

Korku ve şaşkınlık içinde kalbi çarparken, Zeynep gözlerini aralayacak gücü zorla buldu ama karşısında sadece yoğun duman vardı; görüşünü engelleyen, korkusunu daha da artıran bir sis perdesi.

Karanlıkta körlemesine ilerlerken parmakları yapışkan, rahatsız edici bir şeye dokundu. İçgüdüsel olarak, ağırlığını taşıyan adam irkildi, ancak kısa süre sonra rahatlayarak ellerinin serbestçe gezmesine izin verdi.

Kulaklarında uğuldayan rüzgar, acımasız ve keskin bir şekilde esiyordu.

Yüzünü kavuran şiddetli sıcaklık yavaş yavaş azalmaya başladı.

Göz kapaklarının ağırlığına rağmen, kurtarıcısının kim olduğunu görmek için çabaladı.

Görüşünü bulandıran dumanlar arasında, adamın gözünün yanında tanıdık bir ben gördü- içinde bir tanıdıklık hissi uyandıran bir ayrıntıydı bu.

Bilinci yeniden silinmeye başlarken, Zeynep rüzgarı delen yumuşak bir ses duydu: "Efendim, ambulans geldi. Karaca ailesi zaten içerde. Hemen hareket etmeliyiz. Kolunuzun acil tedaviye ihtiyacı var, ayrıca bugün Bayan Karaca'nın düğünü. Onu başka bir adamla gören olursa, herkesin diline düşeriz."

......

Zeynep, sade ve soğuk bir hastane odasında huzursuz bir uykudan uyandı.

Dışarıda dolunay koca bir hayalet gibi ışığını odaya serpiştiriyordu. Oda sessizdi, yeni evlendiği eşinden eser yoktu.

Yaraları ciddiydi: çatlamış bir kaburga ve sol yanağında derin, düzensiz bir kesik. Doktor, eğer dikkatle bakılmazsa bu yaranın kalıcı bir iz bırakabileceğini söylemişti.

Şafak sökerken, doktor durumunu değerlendirmek için geri döndü.

Boş odaya göz gezdirerek sordu:"Aileniz nerede?"

Zeynep acı bir gülümsemeyle başını salladı. İskender'e birçok kez ulaşmaya çalışmıştı, ama cevap vermemişti.

Derin bir nefes alarak, doktor tavsiye verdi, "Hareketsiz kalmaya çalış; çok fazla hareket etmek yaralarını kötüleştirebilir. Size yardımcı olacak biri yoksa bir refakatçi ayarlayabilirim," dedi.

Tam o sırada genç bir hemşire içeri girdi:"Manşetlere çıkan yangındaki gelin siz değil misiniz? Eşiniz neden sizinle değil ki?"

Bu sözler başhemşirenin dikkatini çekti. Hafifçe öksürerek genç hemşireyi susturmak istercesine başını salladı. Yakına eğilerek alçak sesle fısıldadı:"Aslında yukarıda, başka biriyle ilgileniyor."

Genç hemşirenin gözleri şaşkınlıkla açıldı. "Ne? Ama o kızın sadece elinde küçük bir çizik var!"

Oysa ki asıl ilgilenilmesi gereken Zeynep.

Baş hemşire başını salladı. "Üst katta onun etrafında bir ekip var. Bu çok haksızlık, değil mi?" O anda, Zeynep üzerine bir utanç ve umutsuzluk dalgası çöktü.

O anda, Zeynep'in üstüne aşağılayıcı ve umutsuzluk dolu bir dalga çöktü. Hastane yatağının ucunda otururken, kanı donmuştu, vücudu hafifçe titriyordu.

Duvara yaslanarak yukarıdaki özel odaya doğru güçlükle ilerledi.

Kapının eşiğinde durarak, on yıldır sevdiği adamın üvey kız kardeşi Büşra'ya yemek yedirdiğini gördü. Bakışları buluştu ve aralarındaki bağ, kalbini derinden acıttı.

Üvey annesi Yasemin Karaca, elini ağzına kapatarak gözyaşlarını tutamıyordu. "Taner, bu bir ilahi adalet mi? Geçmiş hatalarım şimdi kızımıza musallat mı oluyor?"

Taner Karaca, Zeynep'in biyolojik babası ve Yasemin'in eşi, Yasemin'i teselli etmek için nazikçe omzuna dokundu. "Hayır, bu sadece talihsiz bir olaydı. Bunların hiçbiri senin suçun değil."

"Baba! Bu bir kaza değildi; bu cinayetti! Zeynep, senin ve İskender'in bana daha çok ilgi göstermesinden hoşlanmıyor. Kötü biri o. Yangın sırasında sadece biz vardık ve beni itti. Beni ortadan kaldırmak istedi."

Bunu söyledikten sonra, Büşra'nın gözyaşları sel gibi akarken İskender'in kollarına yığıldı.

Yasemin, kızının çizilmiş eline bakarak, Taner'e daha yakınlaşarak, onun kollarında teselli aradı.

"Taner, Büşra senin öz kızın olmasa da seni gerçek babası gibi gördü. Kim böyle bir sevgiyi onun için felakete dönüştürürdü ki? Zeynep'i mutlu etmek için çok şeyden vazgeçtim—seninle evlendikten sonra başka çocuk sahibi olmamaya yemin ettim. Ama belli ki hiçbir şey ona yetmiyor. Daha ne istiyor benden? İsterse her şeyimi alsın, hatta hayatımı! Ama neden Büşra acı çekmek zorunda? O hiçbir şeyi hak etmedi!"

Yasemin'in hıçkırıkları o kadar yoğun, o kadar acı doluydu ki, onu izleyen biri gerçek anlamda kaburga kırığı olan ve yüzü parçalanmış kişinin o olduğunu sanabilirdi.

Odanın dışında, gözden uzakta duran Zeynep, kendisi hakkında söylenen tüm o zehirli sözleri işitti.

Kalbi kırık bir şekilde, en çok değer verdiği iki adamın—babası ve kocası—Büşra'ya sevgilerini gösterdiğini, kendisini savunmak için tek bir kelime etmediklerini izledi.

Zaten kırılgan olan kalbi paramparça oldu.

Vücudu protesto etmesine rağmen, Zeynep bu noktaya gelmek için mücadele etmişti. Ama şimdi, taşıdığı acıyla ağır ağır geri döndü odasına.

Annesinin ölümünden sonra babasını da kaybetmişti sanki.

Beraber büyüdüğü adam ise kalbini başkasına vermişti; onun kalbi ise paramparça olmuştu.

Kaderin böylesine zalim bir ihaneti…

Karanlık çöktüğünde, İskender elinde yemek kabıyla odasına geldi.

Kapıda durdu, bakışları tiksintiyle doluydu; sanki odanın havası bile onu rahatsız ediyordu.

Soğuk ve uzak gözlerle ona baktı.

Kendini zorlayarak doğrulan Zeynep, sesi acıyla titreşirken konuştu: "Yemin ederim, Büşra'yı itmedim. Bana düğün hediyesinin depoda olduğunu söyledi. Beraber içeri girdik ama birden alevler etrafımızı sardı ve kapı dışarıdan kilitlendi."

İskender, sabit bir bakış ve sabırsızlıkla, "Zeynep, kendi kendini kandırmayı bırak. Artık numara yapmanın bir anlamı yok. Büşra'nın herkesin gözdesi olması seni hep rahatsız etti ama düğünümüzü böyle sabote edecek kadar ileri gideceğini asla düşünmemiştim. Bu kadar acımasız olabileceğini hayal bile edemezdim." dedi.