Zehirli Aşkı, Kaçışım

Zehirli Aşkı, Kaçışım

Isa Peacock

5.0
Yorum(lar)
1.2K
Görüntüle
17
Bölümler

Kocam Arslan, tüm dünyanın bana hayranlıkla bakan o adam, aslında acılarımın sanatçısıydı. Beni tam doksan beş kez cezalandırmıştı ve bu, doksan altıncısıydı. Sonra telefonum titredi. Üvey kardeşim Jale'den bir mesaj gelmişti: Mükemmel manikürlü elinde tuttuğu şampanya kadehinin fotoğrafı. Altında ise şu not vardı: "Yeni bir zaferi kutlarken. Gördün mü, beni daha çok seviyor işte." Hemen ardından Arslan'dan ikinci bir mesaj geldi: "Aşkım, dinleniyor musun? Doktoru çağırdım, gelip bakacak. Böyle olmak zorunda kaldığı için çok üzgünüm ama artık bir ders alman gerekiyor. Birazdan yanında olacağım, seninle ilgileneceğim." Tetiği çekenin her zaman Jale olduğunu biliyordum ama mekanizmayı bir türlü çözemiyordum. Bunun sadece Arslan'ın Jale'nin yalanlarıyla ateşlenen kendine özgü zalimliği olduğunu sanıyordum. Ama sonra Arslan'ın bir ses kaydını buldum. Sakin sesi, sessiz odayı doldurdu: "...doksan altıncı numara. Kırık bir el. Bu seferlik Jale'yi yatıştırmaya yeterli olmalı. Ama borcumu ödemek zorundayım. On beş yıl önce Jale hayatımı kurtardı. O kaçırılma olayından sonra yanan arabadan beni o çıkardı. O gün ona yemin ettim, onu her şeyden ve herkesten koruyacağım diye. Kendi karımdan bile." Zihnim bomboş oldu. Kaçırılma. Yanan araba. On beş yıl önce. Orada olan bendim. Patlamadan saniyeler önce arka koltuktan dehşet içinde ağlayan o çocuğu çıkaran kız bendim. Adı Arslan'dı. Bana "küçük yıldızım" demişti. Ama polisle geri döndüğümde, orada başka bir kız vardı; ağlayarak Arslan'ın elini tutuyordu. Bu Jale'ydi. Bilmiyordu. Tüm o sapkın adalet sistemini koskoca bir yalan üzerine kurmuştu. Jale hayat kurtaran kahramanlığımı çalmış, bedelini ise ben ödüyordum. Vücudumdaki her bir hücre tek bir kelime haykırıyordu: Kaç.

Zehirli Aşkı, Kaçışım Bölüm 1

Kocam Arslan, tüm dünyanın bana hayranlıkla bakan o adam, aslında acılarımın sanatçısıydı. Beni tam doksan beş kez cezalandırmıştı ve bu, doksan altıncısıydı.

Sonra telefonum titredi. Üvey kardeşim Jale'den bir mesaj gelmişti: Mükemmel manikürlü elinde tuttuğu şampanya kadehinin fotoğrafı. Altında ise şu not vardı: "Yeni bir zaferi kutlarken. Gördün mü, beni daha çok seviyor işte."

Hemen ardından Arslan'dan ikinci bir mesaj geldi: "Aşkım, dinleniyor musun? Doktoru çağırdım, gelip bakacak. Böyle olmak zorunda kaldığı için çok üzgünüm ama artık bir ders alman gerekiyor. Birazdan yanında olacağım, seninle ilgileneceğim."

Tetiği çekenin her zaman Jale olduğunu biliyordum ama mekanizmayı bir türlü çözemiyordum. Bunun sadece Arslan'ın Jale'nin yalanlarıyla ateşlenen kendine özgü zalimliği olduğunu sanıyordum.

Ama sonra Arslan'ın bir ses kaydını buldum. Sakin sesi, sessiz odayı doldurdu: "...doksan altıncı numara. Kırık bir el. Bu seferlik Jale'yi yatıştırmaya yeterli olmalı. Ama borcumu ödemek zorundayım. On beş yıl önce Jale hayatımı kurtardı. O kaçırılma olayından sonra yanan arabadan beni o çıkardı. O gün ona yemin ettim, onu her şeyden ve herkesten koruyacağım diye. Kendi karımdan bile."

Zihnim bomboş oldu. Kaçırılma. Yanan araba. On beş yıl önce. Orada olan bendim. Patlamadan saniyeler önce arka koltuktan dehşet içinde ağlayan o çocuğu çıkaran kız bendim. Adı Arslan'dı. Bana "küçük yıldızım" demişti. Ama polisle geri döndüğümde, orada başka bir kız vardı; ağlayarak Arslan'ın elini tutuyordu. Bu Jale'ydi.

Bilmiyordu. Tüm o sapkın adalet sistemini koskoca bir yalan üzerine kurmuştu. Jale hayat kurtaran kahramanlığımı çalmış, bedelini ise ben ödüyordum. Vücudumdaki her bir hücre tek bir kelime haykırıyordu: Kaç.

Bölüm 1

Alara Tekin, doksan beş cezaya katlanmıştı.

Bu, doksan altıncısıydı.

Acı, kemiklerine işleyen tanıdık bir zehirdi. Banyonun soğuk mermer zemininde uzanıyordu; vücudu taze ve solgun morluklarla dolu bir tuval gibiydi.

Tüm dünyanın ona tapan bir aşık olarak gördüğü kocası Arslan Karam, bu acının sanatçısıydı.

Ve tüm bunları üvey kardeşi Jale için yapıyordu.

Bir hafta önce, bir aile yemeğinde Jale "yanlışlıkla" halıya takılıp düşmüş, elindeki kırmızı şarabı önemli bir siyasetçinin karısının üzerine dökmüştü.

Jale ağlayarak titreyen parmağıyla Alara'yı işaret etmişti.

"Halıyı oraya bilerek koymuş olmalı. Beni her zaman kıskanmıştır."

O gece Arslan eve buz gibi bir hayal kırıklığı maskesiyle gelmişti.

Onu mutfağa sürüklemiş ve kırık camların üzerinde diz çöktürmüştü.

"Jale hassas bir kız, Alara. Bunu biliyorsun. Onun yanında daha dikkatli olmayı öğrenmelisin."

Bundan iki hafta önce, doksan dördüncü ceza vardı.

Arslan onu iki gün boyunca, tek bir şişe su dışında yiyecek vermeden şarap mahzenine kilitlemişti.

Sebep mi? Jale, bir yardım balosunda Alara'nın elbisesinin kendisininkinden daha fazla iltifat almasından şikayet etmişti.

Arslan kalın ahşap kapının ardından, "Onu küçük düşürdün," demişti. "Haddini bilmeyi öğrenmelisin."

Doksan üçüncü ceza daha da absürttü.

Neredeyse bayılana kadar kafasını küvetin içinde suya batırmıştı.

Suçu, Jale'nin onlara hediye ettiği ve Alara'nın alerjisi olan bir saksı orkideyi sulamayı unutmasıydı.

"Bu bir hediyeydi, Alara. Onun nezaketinin bir sembolü. Senin bu dikkatsizliğin ona yapılmış bir hakaret."

Ve şimdi, doksan altıncısı.

Sol eli paramparçaydı.

Çalışma odasından aldığı ağır bir kitapla eline defalarca vurmuştu.

Yeni bir mimari tasarım üzerinde çalışıyordu, gurur duyduğu bir çizimdi ve Jale'den gelen bir aramayı açmayı unutmuştu.

Jale bunun üzerine Arslan'ı aramış, hıçkırıklar içinde Alara'nın onu görmezden geldiğini, ondan nefret ettiğini söylemişti.

Alara'nın nefesi kesildi. Elindeki ıstırap, bembeyaz bir çığlıktı. Hareket etmeye, o devasa, soğuk odanın ortasından sürünerek uzaklaşmaya çalıştı ama her kası isyan ediyordu.

Kavga sırasında makyaj masasının altına kayan telefonu aniden aydınlandı.

Bir mesaj. Jale'den.

Mükemmel manikürlü elinde bir şampanya kadehi tuttuğu bir fotoğraf. Altındaki yazı: "Yeni bir zaferi kutlarken. Gördün mü, beni daha çok seviyor işte."

Alara'nın kalbi durdu. Tetiği çekenin her zaman Jale olduğunu biliyordu ama mekanizmayı bir türlü çözemiyordu. Bunun sadece Arslan'ın Jale'nin yalanlarıyla ateşlenen kendine özgü zalimliği olduğunu sanıyordu.

Sonra ikinci bir mesaj titredi. Bu Arslan'dandı.

"Aşkım, dinleniyor musun? Doktoru çağırdım, gelip bakacak. Böyle olmak zorunda kaldığı için çok üzgünüm ama artık bir ders alman gerekiyor. Birazdan yanında olacağım, seninle ilgileneceğim."

Dünya, Arslan Karam'ı karısına delicesine aşık bir koca olarak tanıyordu. Gözü dahi mimar karısı Alara Tekin'den başkasını görmeyen bir teknoloji devi. Ona adalar satın alır, şirketlerine onun adını verir, röportajlarında ondan tanrılara özgü bir saygıyla bahsederdi.

Kimse gerçeğe inanmazdı.

Bazen Alara bile inanamıyordu. Yaralarını böyle bir şefkatle öpen adam, o yaraları açan kişi nasıl olabilirdi?

Onu elde etme sürecini hatırladı. Amansız bir hayranlık ve büyük jestler fırtınasıydı. Hayatının en dipte olduğu bir anda hayatına dalmıştı.

Aşka karşı her zaman temkinli olmuştu. Geçmişi ona böyle olmayı öğretmişti.

Annesi o on yaşındayken ölmüştü. Sosyetede yükselme takıntılı babası, bir yıl içinde yeniden evlenmişti.

Yeni karısı ve onun kızı Jale, Alara'nın hayatını sessiz bir cehenneme çevirmişti. Kendi evinde maaşsız bir hizmetçi, her talihsizlikten sorumlu tutulan bir gölge olmuştu.

Babası, yeni karısının çevresine muhtaç olduğu için buna izin vermişti. Alara'yı bir kız evlat olarak değil, bir pürüz olarak görüyordu.

Sonra Arslan Karam ortaya çıktı. Onu gördü. Babasının verdiği bir partide misafirdi ve Jale'nin "yanlışlıkla" Alara'ya çelme takıp onu kısa bir merdivenden aşağı yuvarladığını görmüştü.

Onu yerden kaldırmadı. Bunun yerine babasına yürüdü ve alçak, tehlikeli bir sesle konuştu.

Ertesi gün babasının şirket hisseleri çakıldı. Arslan, onun işini sistematik olarak yok etmişti.

Sonra Alara'ya babasının şirketinden geriye kalanların çoğunluk hisselerini sunmuş, babasının tamamen Jale'ye vermeyi planladığı mirası ona geri vermişti.

Babasını ve üvey annesini halkın önünde ondan özür dilemeye zorlamıştı. Jale'yi başka bir şehirdeki bir okula nakil ettirmişti.

Yüzünü avuçlarının arasına almış, gözleri kurtuluş gibi hissettiren bir yoğunlukla yanıyordu.

"Bir daha kimsenin seni incitmesine izin vermeyeceğim, Alara. Yemin ederim."

Ve o, korunmaya ve sevgiye aç bir kız olarak ona inanmıştı. Kollarına atılmış ve ruhunun kırık parçalarını ona emanet etmişti.

Bir yalan. Hepsi bir yalandı.

Onu korumamıştı. Sadece onu incitebilecek tek kişi haline gelmişti. Ve tüm bunları Jale için yapıyordu.

Bu farkındalık, midesine oturan soğuk, sert bir taştı.

Nedenini bilmesi gerekiyordu. Bu deliliğin temelini anlaması gerekiyordu.

Elindeki yangını görmezden gelerek makyaj masasından destek alıp kendini yukarı çekti. Ofisine gitmeliydi. Özel çalışma odasına. Sırlarını orada saklıyordu.

Banyodan çıkıp büyük, sessiz koridordan aşağı sendeledi. Ev, güzel bir mezar gibiydi.

Çalışma odası batı kanadının sonundaydı. Kapı biyometrik bir tarayıcıyla kilitliydi. Onun parmak izi işe yaramazdı.

Ama şifresi her zaman aynıydı. Onun doğum günü. Bu ironi, ağzında acı bir tat bıraktı.

Kapı bir tıkırtıyla açıldı.

Oda deri ve pahalı parfümü gibi kokuyordu. Nadiren girmesine izin verilen bir yerdi.

Masasına gitti. Bilgisayarında bir ses kayıt uygulaması hala açıktı. Sık sık düşüncelerini kaydederdi.

Bugünün tarihini taşıyan en son dosyaya tıkladı.

Sakin ve mantıklı sesi sessiz odayı doldurdu.

"...doksan altıncı numara. Kırık bir el. Bu seferlik Jale'yi yatıştırmaya yeterli olmalı. Yeterli olmak zorunda. Alara'yı bundan daha fazla incitmeye dayanamam. Ama borcumu ödemek zorundayım."

Ses devam etti ve Alara ayaklarının altındaki zeminin kaydığını hissetti.

"On beş yıl önce Jale hayatımı kurtardı. O kaçırılma olayından sonra yanan arabadan beni o çıkardı. O zamanlar küçücük bir çocuktu, çok cesurdu. O gün ona yemin ettim, onu her şeyden ve herkesten koruyacağım diye. Kendi karımdan bile."

İç çekti. Gerçek bir çatışmanın sesiydi.

"Alara benim dünyam ama çok başına buyruk. Düşünmeden Jale'yi incitiyor. Bu cezalar... onu düzeltmenin, dengeyi sağlamanın bir yolu. Jale'ye verdiğim sözü tutarken Alara'yı yanımda tutmanın tek yolu. Başka çare yok."

Alara'nın zihni bomboş oldu.

Kaçırılma. Yanan araba. On beş yıl önce.

Orada olan bendim.

Ormanda oynarken o siyah minibüsün kaza yaptığını gören kız bendim. Patlamadan saniyeler önce arka koltuktan dehşet içinde ağlayan o çocuğu çıkaran bendim.

Adı Arslan'dı. Kaşının üzerinde küçük bir yara izi vardı, hiç unutmadığım bir detay. Saçındaki yıldız şeklindeki toka yüzünden bana "küçük yıldızım" demişti.

Yardım çağırmak için koşmuştum ama polisle geri döndüğümde, orada başka bir kız vardı; ağlayarak Arslan'ın elini tutuyordu.

Bu Jale'ydi.

Dünya karardı. Alara masaya tutundu, bir mide bulantısı dalgası onu sardı.

Bilmiyordu. Tüm o sapkın adalet sistemini koskoca bir yalan üzerine kurmuştu. Jale onun hayat kurtaran kahramanlığını çalmış, bedelini ise Alara ödüyordu.

Midesine keskin, ıstırap verici bir ağrı saplandı. Son birkaç aydır daha da sıklaşan bir ağrıydı bu. Doktorlar bir neden bulamamıştı.

Geçen hafta Arslan'ın ona sarılıp saçlarını okşadığını hatırladı.

"Bunu çözeceğiz aşkım. Dünyadaki bütün uzmanları tutacağım. Senin acı çekmene dayanamam."

Sevgisi bir yalandı. Koruması bir kafesti. İlgisi zehirdi.

Vücudundaki her bir hücre tek bir kelime haykırıyordu.

Kaç.

Bunu tek başına yapamazdı. Arslan'ın gücü mutlaktı. Her yerde gözleri ve kulakları vardı.

Onun bir düşmanına ihtiyacı vardı. Ona meydan okuyabilecek kadar güçlü birine.

Dağhan Arsoy.

Teknoloji dünyasındaki en büyük rakibi. Magazin haberlerine göre yıllardır Arslan'dan nefret eden bir adam.

Üniversiteden tanıdığı bir adam. O zamanlar kabul etmeye çok korktuğu sessiz bir nezaketle ona bakan bir adam.

Eli zonkluyordu ama damarlarına yeni, soğuk bir kararlılık doldu. Gizli, yedek telefonunu çıkardı.

Boğaziçi Üniversitesi mezunlar ağından numarasını buldu. Mesajı yazarken parmakları titriyordu.

"Dağhan Arsoy. Ben Alara Tekin. Yardımına ihtiyacım var. Karam Holding'deki hisselerimi sana verebilirim. Hepsini. Sadece beni bu ülkeden çıkar. Bana yeni bir hayat ver."

Gönder tuşuna bastı.

Okumaya Devam Et

Isa Peacock tarafından yazılan diğer kitaplar

Daha Fazla
Yalanları ve Aşkıyla Silinen

Yalanları ve Aşkıyla Silinen

Çağdaş

5.0

On yıl boyunca kocam Demir'e her şeyimi verdim. O yüksek lisansını yapabilsin diye üç işte birden çalıştım, kendi şirketini kurması için ninemin yadigârı madalyonu sattım. Şimdi, şirketinin halka arzının arifesinde, on yedinci kez boşanma belgelerini imzalamam için beni zorluyordu ve buna "geçici bir iş hamlesi" diyordu. Sonra onu televizyonda gördüm, kolu başka bir kadının, baş yatırımcısı Arzu Kaya'nın beline dolanmıştı. Ona hayatının aşkı diyor, "kimse ona inanmazken inandığı için" teşekkür ediyor, tek bir cümleyle benim tüm varlığımı siliyordu. Zalimliği bununla da kalmadı. Korumaları beni bir alışveriş merkezinde bayıltana kadar dövdükten sonra beni tanımadığını iddia etti. Benim boğucu klostrofobimden tamamen haberdar olmasına rağmen beni karanlık bir bodruma kilitledi, tek başıma panik atak geçirmeme göz yumdu. Ama son darbe bir kaçırılma sırasında geldi. Saldırgan ona ikimizden sadece birini, beni ya da Arzu'yu kurtarabileceğini söylediğinde, Demir bir an bile tereddüt etmedi. Onu seçti. Değerli anlaşmasını kurtarırken, işkence görmem için beni bir sandalyeye bağlı halde bıraktı. İkinci kez bir hastane yatağında, kırılmış ve terk edilmiş halde yatarken, beş yıldır yapmadığım o aramayı nihayet yaptım. "Elçin Teyze," diye hıçkırdım, "yanına gelebilir miyim?" İstanbul'un en korkulan avukatından gelen cevap anında oldu. "Elbette, canım. Özel jetim beklemede. Ve Asya? Her ne olduysa, halledeceğiz."

Ayrıca beğenebilirsiniz

Beş Yıllık Aldatmaca, Ömürlük Bedel

Beş Yıllık Aldatmaca, Ömürlük Bedel

Edgar Reeves

Ben, yıllardır kayıp olan Karahan varisiydim. Çocukluğumun yetimhanelerde geçen karanlık günlerinden sonra nihayet evime, ailemin yanına dönmüştüm. Annemle babam bana tapıyordu, kocam Hakan beni el üstünde tutuyordu ve hayatımı mahvetmeye çalışan o kadın, Beren Aksoy, bir akıl hastanesine kapatılmıştı. Güvendeydim. Seviliyordum. Doğum günümde, kocam Hakan'a ofisinde bir sürpriz yapmaya karar verdim. Ama orada değildi. Onu şehrin öbür ucundaki özel bir sanat galerisinde buldum. Yanında Beren vardı. Beren bir klinikte falan değildi. Kocamın ve beş yaşındaki oğullarının yanında dururken göz kamaştırıcı bir güzellikteydi, kahkahalar atıyordu. Camın ardından Hakan'ın onu öpüşünü izledim. Tıpkı o sabah beni öptüğü gibi tanıdık, sevgi dolu bir öpücüktü. Sessizce yaklaştım ve konuşmalarını duydum. Benim doğum günü dileğim olan lunaparka gitme isteğim reddedilmişti, çünkü Hakan çoktan bütün parkı onların oğluna kiralamıştı. Oğlunun doğum günü, benimkiyle aynı gündü. "Bir ailesi olduğu için o kadar minnettar ki, ne söylesek inanır," dedi Hakan. Sesindeki zalimlik nefesimi kesti. "Neredeyse acınacak halde." Tüm gerçekliğim – bu gizli hayatı finanse eden sevgi dolu ailem, sadık kocam – beş yıllık koskoca bir yalandan ibaretti. Ben sadece sahnede tuttukları bir aptaldım. Telefonum titredi. Hakan'dan bir mesajdı. Gerçek ailesinin yanındayken göndermişti. "Toplantıdan yeni çıktım. Çok yorucuydu. Seni özledim." Bu sıradan yalan, son darbe oldu. Kontrol edebilecekleri zavallı, minnettar bir yetim olduğumu sanıyorlardı. Ne kadar fena yanıldıklarını öğrenmek üzerelerdi.

Bölümler
Şimdi Oku
Kitabı İndir
Zehirli Aşkı, Kaçışım Zehirli Aşkı, Kaçışım Isa Peacock Çağdaş
“Kocam Arslan, tüm dünyanın bana hayranlıkla bakan o adam, aslında acılarımın sanatçısıydı. Beni tam doksan beş kez cezalandırmıştı ve bu, doksan altıncısıydı. Sonra telefonum titredi. Üvey kardeşim Jale'den bir mesaj gelmişti: Mükemmel manikürlü elinde tuttuğu şampanya kadehinin fotoğrafı. Altında ise şu not vardı: "Yeni bir zaferi kutlarken. Gördün mü, beni daha çok seviyor işte." Hemen ardından Arslan'dan ikinci bir mesaj geldi: "Aşkım, dinleniyor musun? Doktoru çağırdım, gelip bakacak. Böyle olmak zorunda kaldığı için çok üzgünüm ama artık bir ders alman gerekiyor. Birazdan yanında olacağım, seninle ilgileneceğim." Tetiği çekenin her zaman Jale olduğunu biliyordum ama mekanizmayı bir türlü çözemiyordum. Bunun sadece Arslan'ın Jale'nin yalanlarıyla ateşlenen kendine özgü zalimliği olduğunu sanıyordum. Ama sonra Arslan'ın bir ses kaydını buldum. Sakin sesi, sessiz odayı doldurdu: "...doksan altıncı numara. Kırık bir el. Bu seferlik Jale'yi yatıştırmaya yeterli olmalı. Ama borcumu ödemek zorundayım. On beş yıl önce Jale hayatımı kurtardı. O kaçırılma olayından sonra yanan arabadan beni o çıkardı. O gün ona yemin ettim, onu her şeyden ve herkesten koruyacağım diye. Kendi karımdan bile." Zihnim bomboş oldu. Kaçırılma. Yanan araba. On beş yıl önce. Orada olan bendim. Patlamadan saniyeler önce arka koltuktan dehşet içinde ağlayan o çocuğu çıkaran kız bendim. Adı Arslan'dı. Bana "küçük yıldızım" demişti. Ama polisle geri döndüğümde, orada başka bir kız vardı; ağlayarak Arslan'ın elini tutuyordu. Bu Jale'ydi. Bilmiyordu. Tüm o sapkın adalet sistemini koskoca bir yalan üzerine kurmuştu. Jale hayat kurtaran kahramanlığımı çalmış, bedelini ise ben ödüyordum. Vücudumdaki her bir hücre tek bir kelime haykırıyordu: Kaç.”
1

Bölüm 1

23/10/2025

2

Bölüm 2

23/10/2025

3

Bölüm 3

23/10/2025

4

Bölüm 4

23/10/2025

5

Bölüm 5

23/10/2025

6

Bölüm 6

23/10/2025

7

Bölüm 7

23/10/2025

8

Bölüm 8

23/10/2025

9

Bölüm 9

23/10/2025

10

Bölüm 10

23/10/2025

11

Bölüm 11

23/10/2025

12

Bölüm 12

23/10/2025

13

Bölüm 13

23/10/2025

14

Bölüm 14

23/10/2025

15

Bölüm 15

23/10/2025

16

Bölüm 16

23/10/2025

17

Bölüm 17

23/10/2025