Örtülü Müzayede Kraliçesi Eski Karısının Kalbine

"Eylül, tören başlamak üzere. Doruk hâlâ gelmedi mi?" diye seslendi biri.

Sade siyah bir elbise içindeki Eylül Moore, kilisede annesinin tabutunun önünde otururken, yukarıdan vuran sert ışıklar zaten solgun olan yüzünü neredeyse hayaletimsi bir ışığa bürüyordu.

Telefonuna baktı, şarjı neredeyse tükenmişti ve üç yıllık kocası Doruk Wright'ı aramış olmasına rağmen hâlâ cevap alamamıştı.

Annesini kaybetmiş olan ve yedi aylık hamile bulunan Eylül, son bir haftadır cenazenin her ayrıntısıyla tek başına ilgilenmişti. Kocası bir kez bile ortaya çıkmamıştı.

İş her zaman onu yutup bitirirdi ve Eylül de buna karşı hep sabırlı ve anlayışlı olmaya çalışmıştı.

Ona inanmak istediği için, kendini durmadan yalnızca sorumlulukların altında ezildiğine inandırıyordu.

"Kesin meşguldür. Muhtemelen yetişemiyordur," diye fısıldadı, gözyaşları yanaklarından süzülürken. Ardından, karnının şişkin ağırlığına rağmen kendini yavaşça doğrulttu ve kısık, titrek bir sesle, "Töreni başlatalım." diye ekledi.

Yanında duran teyzesi Leman Aydemir, açık açık küçümseyerek konuştu. "Eylül, Doruk gerçekten bu kadar meşgul olabilir mi? Koskoca bir hafta geçti ve o bir kez olsun gelmedi. Sanki annen onun için zerre kadar anlam taşımıyormuş gibi."

Kübra Aydemir, Leman'ın kızı, alaycı bir kahkaha attı. "Anne, yanılıyorsun. Annesini önemsememesi değil—onu hiç umursamıyor. Peki ya karnındaki bebek? Onu da elbette umursamıyor."

Keskin kahkahaları Eylül'ün içine işledi ve göğsüne acı bir ağırlık çöktü, ama yine de kendine inatla Doruk'un bir eş olarak sorumluluklarını hep yerine getirdiğini ve böyle bir şeyi bilerek asla yapmayacağını hatırlattı; gerçekten işi başından aşkın olmalıydı.

Bu açıklamaya kendini zar zor inandırmıştı ki gerçek ona ansızın inen bir darbe gibi çarptı.

Kübra telefonuna baktı ve, "Bir dakika—bu Doruk değil mi? Şu anda haberlerde gündem olmuş!"

Telefonunu bile isteye Eylül'e çevirdi.

Eylül gözlerini indirdi. Ekranda, o sabah internette yayılmaya başlayan ama belli ki bir gece önce kaydedilmiş bir video vardı.

Başlıkta, "Doruk Karahan, İlayda Sezgin'in Doğum Günü İçin Seferber Oldu" yazıyordu.

Görüntülerde, göz kamaştıran havai fişekler karanlık göğü aydınlatırken, bir adam sandalyede sakin ve vakur bir tavırla oturuyor, derin bakışları da yanında durup yüzünde ışıl ışıl bir gülümsemeyle havai fişekleri işaret eden genç kadının üzerinde sabitleniyordu.

Havai fişekler gökyüzünü parlak bir şekilde aydınlatırken, Eylül'ün gözleri adamdan ayrılmadı.

Onu hemen kocası Doruk olarak tanıdı.

Geçen gece o ihtişamlı havai fişeklerin altında başka bir kadının doğum gününü kutladığını fark edince, şok ve aşağılanma dalga dalga üzerine çöktü.

Uzun bir süre zihni büsbütün boşaldı. Bütün bedeni kaskatı kesildi, kıpırdayamaz oldu.

Videoda havai fişekler çatırdamayı sürdürürken, Kübra'nın alaycı sesi yanı başında yankılandı. "Eylül, kocanın işi olduğunu söylememiş miydin? Elbette meşguldü—başka bir kadının doğum gününü kutlamak için koca bir mekanı kapatmakla meşguldü!"

Doruk'un başka biri için böylesine görkemli bir havai fişek gösterisi ayarladığı görüntü zihninde dönüp durdukça, Eylül'ün elleri yumruk olup sıkıldı.

Tüm bu süre boyunca, onun sadece işle meşgul olduğuna inanmıştı.

Annesini kaybetmenin acısına gömülmüşken bile, her şeyi tek başına halletmiş, ondan tek kelime yardım istememişti.

Koskoca bir hafta boyunca aramalarını yanıtsız bırakmış, cenaze hazırlıkları için bir kez bile ortaya çıkmamıştı; ama konu başka bir kadının kutlaması olunca koca bir mekanı ayırtıp havai fişek gösterisi düzenleyecek vakti bulmuştu. Bu zalim ironi canını fena halde yaktı.

Videodaki kadın, Doruk'un ilk aşkı ve kalbinde gerçekten yer eden kişi olan İlayda Sezgin'di.

Eylül ise onunla ancak Doruk'un dedesi Tahir Karahan öyle istediği için evlenmişti; bu, hayatını kurtardığı için babasına karşı ödenen bir vefa borcuydu.

Üç yıl boyunca, Doruk'un onu sevmediğini apaçık biliyordu; bu yüzden ona hiçbir derdini yüklememiş, ondan daha fazlasını da beklememişti.

O hep mesafeli, romantizmden uzak, özel günlere kayıtsız ve işine bütünüyle adanmış biriydi. Ancak şimdi anladı ki romantizmden anlamıyor değildi—sadece bunu ona göstermemeyi seçiyordu. Tek bir görkemli havai fişek gösterisiyle onu herkesin diline düşen bir alay konusuna çevirmişti.

Dişlerini sıktı, içini kavuran acıyı bastırdı ve gözlerini telefondan kaçırdı. Dağılmaya hakkı yoktu—en azından şimdi değil. Önce annesinin cenazesi geliyordu. Bunu atlatmak zorundaydı.

Sırtını zorlukla doğrultup, etrafındaki alaycı bakışları yok sayarak annesinin tabutuna doğru ağır ağır yürüdü.

Annesinin son isteği Doruk'u bir kez daha görmek olmuştu.

O sırada onu defalarca aramış ama hiç yanıt alamamıştı; şimdi düşününce, o anda da büyük ihtimalle İlayda'nın yanındaydı.

Annesi, Eylül ile Doruk'un ömür boyu mutlu mesut yaşayacağını hep ummuştu. Ama şimdi Eylül, bu hayalin asla gerçeğe dönüşmeyebileceğini hissediyordu.