Beni Yıkan Koca

Kenan bir zamanlar bana bir ada satın almış ve bir sanat galerisini benim eserlerimle doldurmuştu. Beni o kadar büyük bir aşkla sarmalamıştı ki, bu sihir gibiydi; güven sandığım bir bağlılıktı.

Sonra, sıradan bir salı günü, her şey tuzla buz oldu.

"Ceyda hamile," dedi. Evlatlık kız kardeşi, bana 'abla' diyen o kız, çocuğun da güya ondan olduğunu söylüyordu.

Yalvarışlarımı hiçe sayarken, buz gibi gözleriyle gerçeği onun itibarını her şeyin üzerinde tutacak şekilde bükerken, uyuşmuş ve inanamayarak onu izledim. Evliliğimiz, ailemiz, hatta bebek oğlumuz Can bile onun için Ceyda'dan sonra geliyordu.

Onun hastalıklı mantığı sınır tanımıyordu. Beni imkânsız bir yalana zorladı, reddedersem beni mahvetmekle tehdit etti. Evimizi, içinde tuzağa düşürüldüğüm, onun saplantısına rehin olduğum yaldızlı bir kafese dönüştürdü.

Kâbus, Ceyda'nın mide bulandırıcı bir hareketle Can'ın hayat kurtaran ilacını sulandırıp ölümüne neden olmasıyla daha da derinleşti. Yine de, Ceyda'ya olan körü körüne sadakatiyle Kenan, benim acı dolu gerçeğim yerine onun gözyaşlarıyla süslü yalanlarına inandı ve beni kederimin içinde yapayalnız bıraktı.

Bu da yetmezmiş gibi, Ceyda, Can'ın küllerine kedi kumu karıştırarak saygısızlık etti. Kenan ise dehşet verici bir sakinlikle, o iğrenç karışımı çıplak ellerimle temizlemeye zorlayarak içimde kalan son direnci de kırdı.

Son hakaret bir yardım balosunda geldi: Kenan, Ceyda'nın zalim bir hevesini tatmin etmek için, ciddi derecede alerjim olmasına rağmen beni karides yemeye zorladı. Ben acı içinde yere yığılırken, o Ceyda'nın sahte hamileliğini herkese duyurarak benim varlığımı tamamen sildi.

Onun ihaneti, Ceyda tarafından organize edilen düşmanlarının acımasız saldırısına uğramama yol açtı. O saldırıda Can'ın külleri etrafa saçıldı ve ben, tam bir umutsuzluk içinde, her şeyi unutmak için dua ederek deneysel bir hafıza silici ilacın son dozunu içtim.

Üç yıl sonra, ben Fransa'da bir çiçekçi dükkânı sahibi olan Anya'yım. Geçmişim bomboş bir sayfa. Beni seven o nazik doktor Barış ile huzurlu bir hayat yaşıyorum.

Ama geçmiş henüz benimle işini bitirmedi.

Kenan, eski halinden bir hayalet gibi çıkageldi. Çaresiz bir kefaret ihtiyacıyla yanıp tutuşarak, kurduğum o kırılgan huzuru paramparça ediyor ve beni hatırlayamadığım ama her zerremle hissettiğim travma, ihanet ve ölü bir çocuğun olduğu bir tarihe geri sürüklüyor.

Bölüm 1

Kenan bir zamanlar bana dünyaları vermişti. Sadece orada gün batımını sevdiğimi söylediğim için koca bir özel ada satın alıp adını 'Ada'nın Adası' koymuştu. Battı denilen bir sanat galerisini satın alıp restore etmiş ve ilk kişisel sergim için sadece benim tablolarımla doldurmuştu. Ülkedeki her büyük eleştirmenin o sergiyi görmesini sağlamıştı. Asla kimseyle paylaşmadığım gizli bir aile tarifi olan en sevdiğim limonlu tartı yapmayı, İtalya'daki büyük teyzemi bulması için özel bir dedektif tutarak öğrenmişti. Onun aşkı büyük, ezici bir güçtü; o kadar güçlüydü ki hayatımdaki tek sağlam şey gibi hissettiriyordu. Saplantı sınırında, aşırı bir bağlılıktı ve ben bunu güven sanmıştım. Güzel, yaldızlı bir kafesti ve ben parmaklıkları çok geç olana kadar görmedim.

Mükemmel dünyamızın dengesi bir salı öğleden sonra sarsıldı. Bebek odasında, altı aylık oğlumuz Can'ı uyutmak için sallıyordum. Kenan içeri girdi, yüzü solgundu, o her zamanki sıcak gülümsemesi yok olmuştu. Ne bana ne de oğlumuza baktı, gözleri omzumun üzerinden bir noktaya sabitlenmişti.

"Ceyda hamile," dedi. Kelimeler sessiz odaya taş gibi düştü.

Donakaldım, elim Can'ın sırtında öylece kaldı. "Ne? Ceyda mı? Senin kız kardeşin mi?"

"O benim evlatlık kardeşim," diye düzeltti beni otomatik olarak, sesi soğuk ve mesafeliydi. "Ve evet. Çocuğun benden olduğunu söylüyor."

Kelimeler anlamsızdı. Ceyda, Kenan'ın etrafında pervane olan o tatlı, ceylan gözlü kız. Instagram akışı ilham verici sözler ve masum selfielerle dolu olan o hevesli influencer. Bana 'abla' diyen ve gözlerinde başka bir pırıltı olsa da sanatımı her zaman öven o kız.