Eski Eşin Muhteşem Dönüşü

Kocam Barlas, hayatımın aşkı, beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olmalıydı. Ama bunun yerine, canımı en çok yakan o oldu.

Beni boşanma belgelerini imzalamaya zorladı, şirket casusluğu yapmakla ve projeleri sabote etmekle suçladı. Bütün bunlar olurken, sözde ölmüş olan ilk aşkı Hande, karnında onun çocuğuyla yeniden ortaya çıktı.

Ailem dağılmıştı, annem beni reddetmişti ve babam ben bir gece mesaiye kaldığımda ölmüştü; bu, hayatım boyunca pişman olacağım bir seçimdi. Ölüyordum, son evre kanserdim ve o bunu bilmiyordu, hatta umursamıyordu bile. Hande ile meşguldü; benim onun için baktığım, Hande sevdiği için onun da çok sevdiği o çiçeklere alerjisi olan Hande ile.

Beni, aynı zamanda doktorum olan ve bana gerçekten değer veren tek kişi olan evlatlık abim Kaan ile ilişkim olmakla suçladı. Bana iğrenç, bir iskelet olduğumu söyledi ve kimsenin beni sevmediğini haykırdı.

Eğer karşı koysaydım, telefonda sesini duyma hakkımı bile kaybedeceğimden ölesiye korkuyordum. O kadar zayıftım, o kadar acizdim ki.

Ama onun kazanmasına izin vermeyecektim.

Boşanma belgelerini imzaladım ve ona her zaman yok etmek istediği şirket olan Soykan Holding'i verdim.

Sonunda mutlu olacağını umarak kendi ölümümü planladım.

Ama yanılmışım.

Üç yıl sonra, Asya Aydın olarak geri döndüm; yeni bir kimliğe sahip, güçlü bir kadın olarak, ona yaptığı her şeyin bedelini ödetmeye hazırdım.

Bölüm 1

Soykan Holding'in hukuk ofisi her zaman soğuktu; hava, kağıt kokusu ve sessiz bir hırsla doluydu. Burası bir güç merkeziydi ve Elisa Soykan da bu merkezin kraliçesi olmalıydı.

"Ben, Elisa Soykan, aklım ve bedenim yerindeyken, bu belgenin son vasiyetim ve ahdim olduğunu beyan ederim." Sesi yumuşaktı ama sessiz odada yankılanıyordu.

Baş hukuk danışmanı ve en eski arkadaşı Derya, endişeli bir ifadeyle onu izliyordu. Elisa'nın bedeni hiç de yerinde değildi. Zayıf düşmüştü, hayat sanki her geçen gün ondan biraz daha çekiliyordu.

"Tüm mal varlığımı, Soykan Holding'deki tüm hisselerimi, kişisel mülklerimi ve diğer tüm varlıklarımı tek bir kişiye bırakıyorum."

Derya'nın elindeki kalem duraksadı. Ne geleceğini biliyordu.

"Kocam Barlas Acar'a."

Bu isim, asla karşılık bulamamış bir aşkın kanıtı gibi havada asılı kaldı.

Derya sonunda resmi prosedürü bozdu. "Elisa, bundan emin misin?"

"Eminim, Derya."

"En azından sana bir bardak su getireyim. Ya da bir doktor çağırayım. Betin benzin atmış."

Elisa başını salladı, dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. "Hayır, eve gitmem gerek."

"Neden?" diye yalvardı Derya, sesi hafifçe çatlayarak. "Zaten evde bile olmayacak."

"Ona akşam yemeği hazırlamam lazım." Bu, dört yıllık evliliklerinin her bir gününde yerine getirdiği bir görevdi. Barlas'ın bir kez bile yemeğini yiyerek karşılık vermediği bir görev.

Sayısız geceyi, masanın üzerinde soğuyan mükemmel hazırlanmış yemekleri, batan güneşle birlikte sönen umudunu hatırladı.

Göğsüne derin bir kayıp hissi, tanıdık bir acı oturdu.

"Yarın görüşürüz, Derya." Elisa yavaş ve bilinçli hareketlerle ayağa kalktı.

Ofisten çıkarken, devasa cam kapıların önünde bedeni ince ve kırılgan görünüyordu.

Derya, onun arkasından bakarken acı bir düşünceye daldı. Bir zamanlar şehrin en gözde varisi olan Elisa Soykan, şimdi ondan nefret eden bir adama yapışıp kalmış bir gölgeden ibaretti.

Eve dönüş yolu sessizdi. Şehrin ışıkları, Elisa'nın gözlerinde biriken ama asla dökülmeyen yaşlar gibi uzun renk şeritleri halinde bulanıklaşıyordu.

Telefonunu çıkardı, başparmağı Barlas'ın isminin üzerinde gezindi. Arama tuşuna bastı.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı. "Ne istiyorsun?" Sesi her zamanki gibi buz gibiydi.

"Barlas," dedi, bu isim dudaklarından yumuşak bir okşama gibi dökülürken.

"Bana o şekilde seslenme," diye tısladı. "Midemi bulandırıyorsun."