alfa kralın

Üç yıl boyunca Alfa Hakan'ın kaderindeki eşiydim, ama o bu unvanı bana asla layık görmedi. Başka bir kadına, Selin'e aşıktı ve ben sadece mühürlemeyi reddettiği, yoluna çıkmış bir engeldim.

Babam ölüm döşeğindeyken, bana söz verdiği hayat kurtaran ilacı getirmesi için ona yalvardım.

Selin'le birlikteydi. Zihin bağımız aracılığıyla, Hakan bağlantıyı kesmeden hemen önce arka planda Selin'in kahkahasını duydum.

"Böyle önemsiz meselelerle beni rahatsız etmeyi kes," diye hırladı.

Sevgilisi daha sonra sahte bir hastalık numarası yaparak tüm kıdemli şifacıları babamın başından ayırdı. Babam, ruh eşim başka bir kadınla smokin seçerken öldü.

Benim diğer yarım olması gereken adam için babamın hayatı "önemsiz bir meseleydi". Takıntısı yüzünden bir cinayet ortağına dönüşmüştü.

Ama benim ne yaptığımdan haberi yoktu. Günler önce, Selin'den gelen bir telefonla dikkati dağılmışken, kalın bir belge yığınının arasına tek bir sayfa sıkıştırmıştım. Okumadan imzaladı ve tek bir bilek hareketiyle kendi ruhunu paramparça etti. Az önce Reddetme Ritüeli'ni imzalamıştı.

Bölüm 1

ASYA'NIN GÖZÜNDEN:

Yağmur, Maybach'ın camlarını birer yumruk gibi dövüyordu. İçerideki sessizlik ise en az dışarıdaki fırtına kadar şiddetliydi. Üzerime bir mezar taşı gibi ağır ve soğuk bir şekilde çöküyordu.

Lüks deri koltuğun ucunda oturuyordum, ellerim kucağımda kenetlenmişti. Parmak boğumlarım bembeyaz kesilmişti.

"Hakan, lütfen," diye fısıldadım. Sesim arabanın boğucu sessizliğinde incecik, kırılgan bir iplik gibiydi. "Üç yıl oldu. Sürü ihtiyarları... konuşmaya başladılar."

Bana bakmadı bile. Bakışları fırtınanın kamçıladığı yola sabitlenmişti, yakışıklı yüzü taştan oyulmuş gibiydi. Onun kokusu -taze kar yağmış bir kış ormanı gibiydi; keskin çam ve soğuk toprak kokusu- normalde ruhuma bir huzur hissi verirdi. Bu gece ise sadece ciğerlerimi sıkıştırıyordu.

"Mühürleme töreni sadece bir formalite," diye üsteledim, kendi sesimdeki çaresizlikten nefret ederek. Bu, yalvardığım doksan dokuzuncu seferdi. Saymıştım. "Senin Alfa olarak konumunu sağlamlaştırır. Sürümüz daha güçlü olur."

Çenesi kasıldı. "Ben zaten Alfayım. Konumumun sağlamlaştırılmaya ihtiyacı yok."

Tam o sırada telefonu çaldı. Soğuk savaşımızın ortasında tamamen yersiz duran yumuşak, melodik bir ses. Ekrana baktı ve yüzündeki o taş ifade eridi. Bu belli belirsiz bir değişimdi, ama üç yılını onun her bir mikro ifadesini inceleyerek geçirmiş benim için, bulutların arasından sıyrılan güneş gibiydi.

"Bir saniye," dedi, sesi şimdi alçak, sıcak bir mırıltıya dönüşmüştü. Benimle konuşmuyordu.

Telefonu cevapladı ve değişim tamamlandı. Buz gitmiş, yerine tanıştığımız günden beri bana yöneldiğini hissetmediğim bir sıcaklık gelmişti.

"Selin," diye fısıldadı. "Dolunay Balosu için hazır mısın? Tam da seni düşünüyordum."

Kalbim bir mengeneyle sıkıştırılıyormuş gibi hissettim. Selin. Her zaman Selin. Çocukluk arkadaşı, Ay Tanrıçası'nın ruhuna benim adımı haykırmasına rağmen gerçek ruh eşi olduğuna inandığı kadın.

Camdan dışarı baktım, dünyanın yağmur ve kendi dökülmemiş gözyaşlarımın arasından bulanıklaşmasını izledim. Selin'le konuşmaya devam etti, sözleri benim sahip olmam gereken bir hayatın resmini çiziyordu. Balolarla, paylaşılan gülümsemelerle, fark edilmekle dolu bir hayat.

Sonunda telefonu kapattığında, buz eskisinden daha soğuk bir şekilde geri döndü.