ben

Güneş Çelik. Bugün evlendi. Ama damat ortalarda yoktu.

Boş odaya baktı, yüzü bir anda bembeyaz kesildi.

Derin bir utanç içini kaplamış, kendini paramparça hissediyordu. Güneş, aşağılanmanın acısını derin bir nefesle bastırmaya çalıştı. Bu hakareti kabullenemezdi.

Ama ne yapabilirdi ki?

Kendi hayatının iplerini hiç elinde tutmamıştı. Doğduğu günden beri kaderini başkaları örmüştü. Evliliği bile kendi seçimi değildi.

Babası onu, çıkarlarının masasına bir piyon gibi koymuştu. Açgözlülüğü vicdanının önüne geçmişti.

Büyükbabası, güçlü Kaya Ailesi'nin reisi Deniz Kayanın sadık şoförüydü. Talihsiz bir kaza sonucu, dedesi onu kurtarmak isterken hayatını kaybetmişti.

Son aylarda, ailesinin işlettiği küçük şirket her yönden büyük borçlara girmişti. Aile şirketi batmak üzereydi. Yine de, kurnaz babası Kaya ailesinden yardım istemeyi reddetti; çünkü bunun Çelik ailesine olan borçlarını ortadan kaldıracağını biliyordu. Bunun yerine, Güneşi, Deniz'in torunu Ege Kaya ile evlendirme planı yaptı.

Kaya ailesinin serveti düşünüldüğünde, Güneş'in eli karşılığında yüklü bir para vereceklerinden emindi.

Ve ek olarak, Kaya ailesi ile daha sağlam bir bağ kurulmuş olacaktı.

Tabii ki, Kaya Ailesi teklifi reddedemezdi, aksi takdirde itibarlarını kaybetme riskiyle karşı karşıya kalırlardı.

Ege, iki aile dışında kimsenin katılmadığı düğün yemeğine gelmeyerek tüm bunlara olan memnuniyetsizliğini gösterdi. Ayrıca, Güneş'in Kaya ailesi soyadını kullanmasını da yasakladı ve onun karısı olduğunu insanlara söylemesini engelledi.

Tüm bunlar boyunca, baştan sona, kimse Güneş'in fikrini sormaya zahmet etmedi.

Şimdi, sırtı dik ve omuzları geride duruyordu. Kirpikleri hafifçe titriyor olabilirdi ama gözlerinde inatçı bir ifade vardı. Aşağılanmaya boyun eğmeyecekti.

Ama bundan sonra nasıl ilerlemesi gerekiyordu? Bir meslektaşından mesaj aldığında, bu geceyi nasıl geçireceğini düşünüyordu.

Kadın, Güneş'ten gece vardiyasını devralmasını istiyordu.

Güneş bir an bile tereddüt etmedi. Odadan çıkıp taksi çağırarak hastaneye gitti.

Birkaç dakika sonra, hastanenin personel odasında hasta kayıtlarını inceliyordu, akşam elbisesi çoktan beyaz bir laboratuvar önlüğüyle değiştirilmişti.

Kocaman bir gürültüyle, kapı dışarıdan aniden açıldı ve duvara çarparak geri sekildi.

Güneş, ne olduğunu görmek için başını kaldırmadan önce, kapı tekrar sertçe çarpılarak kapandı. Anahtarın tık sesiyle birlikte, oda karanlığa büründü.

Tüyleri diken diken oldu.

"Kim—"

Cümlesinin geri kalanı boğazında kaldı, çünkü adam onu masanın üzerine itti. Bir demet kırtasiye malzemesi yere saçıldı, tam o sırada soğuk, keskin bir bıçağın ucunu boynunda hissetti. "Sessiz ol!" diye hırladı yabancı.

Güneş, adamın yüzünü seçemiyordu, ama gözleri dikkat çekiyordu. Loş ışığın içinde parlıyor, uyanık ve tetikte olduğunu her halinden belli ediyordu.

Etraflarındaki hava, tanıdık bir metalik kokuyla doldu, bu, adamın yaralı olduğunu fark etmesini sağladı.

Güneş, doktor olarak yılların verdiği eğitim ve deneyim sayesinde soğukkanlılığını koruyabildi.

Bir bacağını ağır ağır kaldırdı, dizini kullanarak saldırmayı planlıyordu. Ancak adam, onun niyetini hemen anladı. Hareketini hissettiği anda, bacaklarını zorla birleştirdi ve güçlü kollarıyla onu masaya sabitledi.

Bir anda, koridordan gelen ayak sesleri duyuldu. Doğrudan personel odasına yöneliyorlardı.

"Çabuk, onu bu yönde gördüm!"

Yapması gereken tek şey bir kez yardım için bağırmaktı ve o insanlar odaya dalacaklardı.

Artık çaresiz adam başını eğdi ve Güneş'i öptü.

Güneş direndi ve adamı oldukça kolay bir şekilde itebilmesine şaşırdı. Daha da şaşırtıcı olan, adamın tekrar bıçakla tehdit etmemesiydi.

Güneş'in aklı karmakarışıktı.

Bu anda, kapının diğer tarafındaki biri kapı tokmağını tuttu.

Kararını veren Güneş, adamı kendine çekti ve kollarını boynuna doladı. Bu sefer, onu öpen Güneş oldu.