berdel

Üç kahredici yıl boyunca, soğuk, anlaşmalı bir evlilikte görevine sadık, sessiz bir eş olan Asya Tekinsoy'dum; sadece üniversite aşkı Ceyda'yı gören bir adama aptalca aşıktım.

Dile getirilmemiş bağlılığım ve onun hayatını ve görkemli evimizi yönetmek için gösterdiğim yorulmak bilmez çabalarım, bariz bir ihmal ve duygusal kayıtsızlıkla karşılık buldu.

Kırılma noktası büyük bir patlamayla değil, yakıcı bir kamçı darbesi ve buruşmuş bir aile yadigârıyla geldi: büyükannemin aziz kaşmir şalı, Ceyda tarafından kasten mahvedilmiş, sonra da Arhan tarafından "sadece bir bez parçası" diyerek umursamazca bir kenara atılmıştı.

Beni herkesin içinde küçük düşürdü, asla bir "kaza" olmayan bir olay için aşağılayıcı bir özür dilemeye zorladı.

Aynı gece, benim sözde meydan okumamla öfkelenen zorlu annesi Esma, bir binici kamçısı kullanarak bana fiziksel olarak saldırdı.

O beni döverken, oğlu birkaç metre ötede sevgilisiyle telefonda usulca gülüyordu, yanı başında sergilenen zulümden tamamen habersizdi.

Böylesine çorak bir aşağılama ve ihanet arazisinde aşkın yeşerebileceğine inanacak kadar nasıl bu kadar kör, bu kadar aptalca umutlu olabilmiştim?

Bir zamanlar aptalca umut dolu olan kalbim, o gün sessiz bir öfkeyle yanarak taşa döndü.

Boşanma belgeleri imzalanmış ve on yıllık karşılıksız bir aşk nihayet sönmüşken, Tekinsoy malikanesinden dışarı yürüdüm.

Uysal bir eşin hayaletini geride bıraktım ve paramparça olmuş hayatımın küllerinden doğmaya, onlara harcanabilir bir kadının neler başarabileceğini tam olarak göstermeye kararlı bir şekilde bilinmeyene adım attım.

Bölüm 1

Asya telefonunun ekranına dokundu. Avukatı Hakan Bey'in adı parlıyordu.

"Evraklar hazır, Asya Hanım," dedi adam. Sesi sakin ve profesyoneldi. "Tıpkı konuştuğumuz gibi. Üç yıllık anlaşma önümüzdeki hafta sona eriyor."

"Teşekkür ederim, Hakan Bey," diye yanıtladı Asya. Sesi kararlıydı. "Yarın sabah imzalamak için uğrayacağım."

Sessiz bir tıkırtı ve arama sona erdi.

Üç yıl.

Neredeyse üç yıl.

Düğün gününü hatırladı. Tekinsoy medya imparatorluğunun varisi Arhan Tekinsoy, yanında duruyordu. Gülümsemiyordu. En azından ona değil.

Nikah yeminlerinden hemen sonra, limuzinde sözleşmeyi eline tutuşturmuştu.

"Üç yıl, Asya," demişti buz gibi bir sesle. "CEO'luk koltuğumu garantile. Sonra boşanıyoruz. Ben Ceyda ile evleneceğim."

Ceyda Volkan. Sevdiği, kariyerinde zorlanan oyuncu. Annesi Esma Tekinsoy'un nefret ettiği kadın.

Asya, Arhan'ı üniversite yıllarından beri seviyordu. Aptalca, umut dolu bir aşk. Gözyaşları mürekkebi bulanıklaştırırken imzaladı. Bağlılığının onun kalbini değiştirebileceğini düşünmüştü.

Değiştirmemişti.

Mutfağa yürüdü. Arhan'ın kahvaltısı. Sade kahve, iki şekerli. Tam buğday ekmeği, hafifçe tereyağlanmış. Tam da sevdiği gibi. Onun tüm tercihlerini öğrenmiş, Boğaz'daki görkemli yalılarını mükemmel bir şekilde yönetmişti.

Arhan, çoktan telefonuna dalmış bir halde içeri girdi.

"Bu akşam vakfın yemeği var," dedi, başını kaldırmadan. "Yediye kadar hazır ol."

"Ben gitmiyorum, Arhan," dedi Asya.

Sonunda ona baktı. Yüzünde bir anlık öfke belirdi. "Ne? Nedenmiş o?"

"Başka planlarım var."

Gözleri kısıldı. "Bu Ceyda yüzünden mi? Orada olacağı için mi kıskanıyorsun?"

Keskin ve tanıdık bir acı göğsünü sıktı. Her zaman onun hakkında en kötüsünü varsayar, her zaman Ceyda'yı kurban olarak görürdü.

Evlendiklerinde Ceyda ortada yoktu. Bir ay önce "ortadan kaybolmuş", Arhan'ı çılgına çevirmişti. Aramış, içmiş, ruh hali karanlık ve öngörülemez olmuştu.

Bir gece, alkolün etkisiyle ağırlaşmış bir halde Asya'nın odasına gelmişti. Yüzüne dokunmuş, parmakları dudaklarında gezinmişti.

"Ceyda," diye fısıldamıştı, onu kendine çekerken. "Bana geri döndün."