berdel

İstanbul'daki Boğaz manzaralı çatı katımdaki yatak odamda uyandım, güneş ışığı gözlerimi delip geçiyordu.

Telefonumdaki tarih beş yıl öncesini gösteriyordu; yangından önce, ölmeden önce.

Anladığımda nefesim boğazımda düğümlendi: Yeniden doğmuştum.

Kocam Arda içeri girdi, sesi dümdüzdü, vakıf fonumdan beş milyon liralık bir transferi onaylamamı istiyordu.

İlk hayatımda o para, stajyeri ve metresi olan Ceyda Sancak'a gitmişti.

Her acı dolu anı sel gibi zihnime doldu: onun soğukluğu, pervasızca yaşadığı ilişkiler ve son olarak, dumanlar odayı doldururken beni ücra bir dağ evinin kanadına kilitlemesi.

Arabasına binip gitmiş, beni alevler içinde ölüme terk etmişti.

Kendimi iyi hissetmediğimi fısıldadım ama o sadece alay etti, kağıtları imzalayıp drama yapmayı bırakmamı söyledi.

Daha sonra onu Ceyda'yla gördüm; şefkati ve sıcak gülümsemesi sadece onunaydı, ihanetinin hala devam ettiğini doğruluyordu.

Sonunda onunla yüzleştiğimde, eli havada savruldu, yanağımda patladı, beni sersemletip kanlar içinde bıraktı.

Sonra yatak odamızın kapısını yüzüme çarparak beni içeri kilitledi, "dengesiz" olduğumu söyleyerek beni özel bir kliniğe kapatmakla tehdit etti.

Bu adaletsizlik içimi yaktı, korkudan daha derin, buz gibi bir öfkeyi körükledi.

Bu benim acımasız kaderim miydi, aynı kabusu aynı canavarla yeniden yaşamak mı?

Neden bana ikinci bir şans verilmişti de yine onun asılsız suçlamaları ve şiddetiyle yüzleşmek zorunda kalmıştım?

Bu sefer onun zulmüne sadece katlanmayacaktım; kurtulacaktım.

Aileme şifreli bir mesaj gönderirken, kaçış planım işlemeye başlamıştı ve özgürlük mücadelem gerçekten başlamıştı.

Bölüm 1

Uyandım.

Güneş ışığı gözlerime fazla parlak geliyordu.

Bu odayı tanıyordum. İstanbul, Bebek'teki çatı katı dairemdeki yatak odam.

Ama bir şeyler yanlıştı.

Telefonuma baktım. Tarihe.

Nefesim kesildi.

Burası beş yıl öncesiydi.

Yangından beş yıl önce.

Ben ölmeden önce.

Kapı açıldı. Arda içeri girdi.

Kocam.

Daha genç görünüyordu. Mümkünse, daha da soğuk.

"Asya," dedi. Sesi dümdüzdü. "Transferi onaylaman gerekiyor. Senin vakıf fonundan."

Bana bakmıyordu. Başımın üstündeki duvara bakıyordu.

"Beş milyon lira," dedi. "Demirkan Global'deki yeni bir girişim için."

Ona öylece baktım.

Yeniden doğmuştum. Ben yeniden doğmuştum.

Para. O parayı hatırladım.

İlk hayatımda o para Ceyda Sancak içindi. Stajyeri. Metresi.

Anılar beynime hücum etti.

Sert bir şekilde.

Uludağ'daki dağ evi. Tipi.

Arda'nın öfkeyle çarpılmış yüzü. "Boşanmayı kabul edene kadar burada kalacaksın, Asya."

Dağ evinin o eski kanadının kapısını üzerime kilitlemişti.

Çığlık attım.

Çekip gitmişti. Arabasının karla kaplı yolda uzaklaştığını gördüm.

Sonra duman kokusu. Yangın.

Sıcaklık. Acı.

Son düşüncem: "Eğer bir şansım daha olursa... Bu hataları bir daha yapmayacağım."

Ve şimdi, işte buradaydım.

Bir şans daha.

Oda dönüyordu. Midem bulandı.

"Arda," diye fısıldadım. Sesim zayıftı. "Ben... kendimi iyi hissetmiyorum."

Sonunda bana bir göz attı. Gözlerinde endişeden eser yoktu.

Sadece bıkkınlık.

"Sadece şu kağıtları imzala, Asya," dedi. "Drama yapma. Toplantım var."

Komodinin üzerine ince bir dosya ve bir kalem koydu.

Sonra arkasını dönüp çıktı.

Kapı arkasından tık diye kapandı.

İyi olup olmadığıma bakmak için bile beklemedi.

Kalbim göğsümde bir taş gibiydi.

İşte buydu. Arda buydu.

Hiçbir şey değişmemişti. Hâlâ aynı zalim adamdı.

Baş dönmem geçti.

İçime buz gibi bir his yayıldı.