berdel

Ben, kutsal Beyaz Kurt soyunun uzun zamandır kayıp olan varisiydim ve sürümüzün Luna'sı olmam kaderimde yazılıydı. Ruh eşim Alfa Kaan'ın ise ruhumun diğer yarısı olması gerekiyordu.

Sonra onun beş yıllık sırrını keşfettim: başka bir ailesi vardı ve oğlunun doğum günü benimkiyle aynı gündü.

Bir galeri penceresinden, başka bir kadını öpüşünü ve benim gitmek için yalvardığım lunaparkı çocuklarına vadettiğini izledim. Kendi ailem de bu işin içindeydi; bu gizli hayatı finanse etmek için sürü fonlarını çalmalarına yardım ediyorlardı.

Hatta doğum günümde beni ilaçla uyutup kutlamalarını rahatça yapmayı planlıyorlardı.

Onlar için ben bir evlat ya da bir ruh eşi değildim. Sadece doğru kana sahip bir yedektim, gerçek bir varis için kullanılacak ve sonra bir kenara atılacak bir araçtım.

Bu yüzden on sekizinci yaş günümün sabahında, annemin bana verdiği zehirli çayı içtim, bayılma numarası yaptım ve sonsuza dek ortadan kayboldum.

Ama gitmeden önce, oğullarının partisine özel bir teslimat ayarladım: içlerinde tüm sırlarının bulunduğu bir kutu.

Bölüm 1

ALARA'NIN GÖZÜNDEN:

"Seni kullanıyor, Alara."

Beren'in sesi alçaktı, göğsünde korumacı bir hırıltı vardı. Ateş kırmızısı saçlarından bir tutamı yüzünden çekti, gri gözleri bir savaşçının keskinliğiyle parlıyordu.

İki bölgemizin sınırında yer alan küçük bir kahve dükkânı olan Kahve Sokağı'nda oturuyorduk. Burası tarafsız bölgeydi, kurt adamları kafese kapatılmış hayvanlar gibi hissettirmeden kabul eden birkaç yerden biriydi. Havada kavrulmuş kahve çekirdeklerinin ve yağmurla ıslanmış toprağın o rahatlatıcı kokusu vardı.

"Kullanmıyor," dedim, sesim istediğimden daha cılız çıkmıştı. Sıcak kupama ellerimi sardım. "Onu benim tanıdığım gibi tanımıyorsun."

"Ben gördüğümü bilirim," diye ısrar etti. "Beş yıl önce Serra seni sürü sırlarını sızdırmakla suçladı. Bu suçlama sürgüne gönderilmene, hatta daha kötüsüne neden olabilirdi. Peki ona ne oldu? Göstermelik bir ceza ve 'iyileşmesi' için lüks bir malikanede her masrafı karşılanan bir 'tatil'."

İrkilmiştim. Bu anı ruhumda asla tam olarak solmayan bir çürük, dinmeyen bir sızıydı. "Ailem... Alfa Kaan... bunun en iyisi olduğunu söylediler. Sürüyü skandaldan korumak için."

Ailem. Gümüş Ay Sürüsü'nün Eski Alfa ve Luna'sı. Yıllar önce beni, insan dünyasında büyümüş, kendi kan bağından habersiz bir yetim olarak bulmuşlardı. Bana uzun zamandır kayıp olan kızları, kutsal Beyaz Kurt soyunun varisi olduğumu söylemişlerdi. Ve Kaan... o benim ruh eşimdi. Sürümüzün Alfa'sıydı. Ay Tanrıçası'nın bizzat benim için kaderime yazdığı ruhumun diğer yarısıydı. Aramızdaki bağın, bir gün kalbimin üzerinde gümüşi bir iz bırakması ve elime bir mühür vurması gereken kutsal bir hediye olması gerekiyordu.

Hayattaki en şanslı kurt olmam gerekiyordu.

"Haftaya on sekizinci yaş günüm, Beren," dedim konuyu değiştirerek, göğsümde umut dolu bir çırpıntı vardı. "İlk Dönüşüm günüm."

Dudaklarına içten bir gülümseme yayıldı. "Biliyorum. Kurdunu görmek için sabırsızlanıyorum. Muhteşem olacak."

"Umarım öyledir." Daha da yaklaştım, sesimi fısıltıya düşürdüm. Meraklı kulakların duymasını istemiyordum. Bunun yerine, tüm sürü üyelerinin paylaştığı o özel bağlantı aracılığıyla ona ulaştım. Zihin Bağı. Tanrıça'dan bir hediye olan sessiz, özel bir düşünce hattıydı.

*Kaan'a Mehtap Lunaparkı'na gitmek istediğimi söyledim,* diye gönderdim ona, kelimeler sanki kendi düşünceleriymiş gibi zihninde belirdi. *Mükemmel bir sürpriz olacağını ima ettim.*

Beren'in zihinsel sesi şüpheyle doluydu. *Peki yüce Alfa ne dedi?*

Cevap veremeden zihnimi başka bir ses doldurdu. Derin, güçlü ve kemiklerimi titreten bir otoriteyle sarmalanmıştı. Kaan.

*Alara.*

Kalbim yerinden fırladı. Beni düşünüyordu.

*Kaan! Tam da senden bahsediyordum.* Varlığının zihnimdeki basit etkisiyle içime bir sıcaklık yayıldı.