piş

Üç yıldır, zar zor geçinen bir MMA dövüşçüsü olan Kaan'la mutlu bir evliliğim olduğunu sanıyordum. Geçinebilmek için iki işte çalışıyor, yaralarını sarıyor, onun tek dayanağının benim sevgim olduğuna inanıyordum. Özellikle de bir araba kazası hafızamı silip süpürdüğünden ve onu benim bütün dünyam haline getirdiğinden beri.

Sonra, küçücük mutfağımızın zeminini ovarken, yerel haberlerde bir manşet parladı: "Teknoloji devi Kaan Demirkan, Demirkan Holding'in CEO'su, bugün Başkan Yardımcısı Selin Altan ile nişanlandığını duyurdu." Ekranda, bir gökdelenin önünde duran, göz alıcı bir kadına sarılan adam, benim kocamdı.

Üzerinde, tanıdığım yaralı bereli dövüşçünün aksine, özel dikim bir takım elbise vardı. Yıldönümümüz için özenle yaptığım küçük, oyma ahşap kuş, o kadını derinden, sahiplenircesine öperken göğsünde duruyordu. Mideme kramplar girdi, başım zonklamaya başladı ve onun için pişirdiğim biftek dumanlar çıkarmaya, sıkışık dairemizi acı, yanık bir kokuyla doldurmaya başladı.

Cevaplar için çaresizce Demirkan Holding'e bir taksi çevirerek dışarı fırladım. Orada, Selin'le gülerken gördüm onu, benim varlığımdan habersizdi. Aramamı sessize alıp mesaj attı: "Toplantıdayım bebeğim. Konuşamam. Bu gece geç geleceğim. Beni bekleme. Seni seviyorum."

Kelimeler gözyaşlarımın arasından bulanıklaştı. Yüksek ve ham bir hıçkırık koptu benden. Başımda bir şimşek çaktı ve sonra anılar sel gibi geri geldi: Araba kazası bir kaza değildi, şoför Selin Altan'dı ve babamın himayesindeki Kaan, bu koca yalanı, sadakatimi ölçmek için bu zalim oyunu tezgahlamıştı.

Her şeyimi almıştı - kimliğimi, servetimi, ailemi - ve beni, onu koşulsuz sevmeye devam edip etmeyeceğimi görmek için yoksulluğa atmıştı. O bir canavardı ve ben onun esiriydim. Ama göğsüme soğuk, sert bir kararlılık oturdu: Dünyasını başına yıkacaktım ve işe kendi ölümümü sahneleyerek başlayacaktım.

Bölüm 1

Üç yıldır mutlu olduğumuzu sanıyordum.

Şehrin en kötü mahallesinde, tek odalı, sıkışık bir dairede yaşıyorduk. Duvarların boyası dökülüyordu ve borular her gece takırdıyordu.

Sadece kirayı ödeyebilmek için gündüzleri garsonluk, geceleri ofis temizliği olmak üzere iki işte çalışıyordum.

Kocam Kaan Demirkan, zar zor geçinen bir MMA dövüşçüsüydü. Bana öyle söylemişti. Çoğu gece eve yaralı bereli ve bitkin bir halde gelirdi ve ben onun için kalbim sızlayarak yaralarını dikkatle sarardım.

Hayal edebileceğim en sadık kocaydı. Gülümsememin onu ayakta tutan tek şey olduğunu söylerdi.

Hafızamı kaybetmiştim. Birkaç yıl önceki bir araba kazası hafızamı tamamen silmişti. Kaan beni bulmuş, bana bakmış ve evli olduğumuzu söylemişti. Ondan şüphelenmek için hiçbir nedenim yoktu. O benim bütün dünyamdı.

Bu gece, dizlerimin üzerinde, küçücük mutfağımızın zeminini ovuyordum. Kaan'ın akşam yemeği için bir biftek alabilmek adına haftalarca para biriktirmiştim. Yakında büyük bir dövüşü olduğunu söylemişti.

Köşedeki küçük, ikinci el televizyon açıktı, yerel haberler arka planda sıkıcı bir şekilde devam ediyordu.

"Teknoloji devi Kaan Demirkan, Demirkan Holding'in CEO'su, bugün Başkan Yardımcısı Selin Altan ile nişanlandığını duyurdu," dedi haber spikeri neşeyle.

Rahatsız olduğum için yukarı baktım.

Sonra donakaldım.

Ekrandaki yüz kocamın yüzüydü.

Bir gökdelenin önünde duruyordu, üzerinde muhtemelen dairemizden daha pahalıya mal olan özel dikim bir takım elbise vardı. Kolunu, şık bir iş elbisesi içindeki göz alıcı bir kadının etrafına sarmıştı. İkisi de kameralara gülümsüyordu.

"Olamaz," diye fısıldadım. Bu imkânsızdı.

Bu bir hataydı. Sadece ona benzeyen biriydi.

Ama kamera yakınlaştı. Çenesinin keskin hattı, çocukken düştüğünde olduğunu söylediği sol kaşının üzerindeki küçük yara izi, gülümsediğinde gözlerinin yoğun bir şekilde kırışması.

Oydu.

Benim Kaan'ım.

Eğilip kadını, Selin Altan'ı öptü. Hızlı, kibar bir öpücük değildi. Derindi. Sahiplenircesine.

Midem burkuldu. Başım zonklamaya başladı.

Sonra onu gördüm.

Boynunda, ince bir gümüş zincirin üzerinde, küçük, oyma bir ahşap kuş vardı.

Nefesim boğazımda düğümlendi.

Onu onun için ben oymuştum. Bir aylık bahşişimi özel bir ahşap parçasına harcamış ve özenle kendim oymuştum. Geçen yıl yıldönümümüzde ona vermiştim. Ağlamış ve onu asla çıkarmayacağına söz vermişti.

Ve işte oradaydı, binlerce liralık bir takım elbisenin üzerinde duruyordu, o ulusal televizyonda başka bir kadını öperken.

Bir baş dönmesi dalgası beni sardı. Düşmemek için tezgâhın kenarına tutundum.

Pişirmekte olduğum biftek duman çıkarmaya başladı, küçük alanı acı, yanık bir kokuyla doldurdu.

Yıpranmış paltomu kaparak kapıya doğru sendeledim. Onunla konuşmalıydım. Anlamak zorundaydım.

Apartmandan fırladım ve bir taksi çevirdim, ellerim o kadar titriyordu ki cebimden parayı zor çıkardım.

"Demirkan Holding," dedim şoföre, sesim çatlayarak.

Dikiz aynasından bana baktı, gözleri ucuz kıyafetlerimde gezindi. "Emin misin abla?"

"Sadece sür."

Bina, benim köhne mahallemden bir dünya uzakta, cam ve çelikten parıldayan bir anıttı. Girişte güvenlik görevlileri duruyordu, yüzleri ifadesizdi.

"Kaan Demirkan'ı görmem gerekiyor," dedim danışmadaki görevliye.

Beni baştan aşağı süzdü, dudaklarında bir sırıtış belirdi. "Randevunuz var mı?"

"Hayır, ama ben onun... Onu tanıyorum."

"Bay Demirkan çok meşgul bir adam. Korkarım ki..." diye sözünü kesti, açıkça benim gibi insanlar için zamanı olmadığını kastediyordu.

Aniden, bir ses havayı deldi. "Kaan, canım, basın bekliyor."

Oydu. Selin Altan. Şahsen daha da güzeldi. Kolu Kaan'ınkine dolanmış halde asansörlere doğru yürüdü.

Benim Kaan'ım.

Gülüyordu, başı arkaya yatıktı. Beni görmedi.