Boşandıktan Sonra Eşimin Sırları Ortaya Çıktı

Geceleyin, geniş oturma odası parlak ışıklar altında ışıldıyor, karşılıklı oturan iki kişinin arasında, her şeyi bitirecek olan o boşanma anlaşması duruyordu.

Aytaç Cevheri, üzerine tam oturan kusursuz takım elbisesiyle soğuk bir ilgisizlik yayıyordu. Keskin yüz hatlarından ne düşündüğünü anlamak imkansızdı; otoriter varlığı odayı ağır bir baskı altına alıyordu. Delici bakışlarını, karşısında sessizce oturan kadına sabitlemişti.

"Pazartesi günü boşanacağız," dedi Aytaç. Sesi kaya gibi sert ve tamamen duygusuzdu. "Anlaşmadaki tazminatın haricinde, neye ihtiyacın varsa çekinmeden talep edebilirsin."

"Neden bu kadar ani?" diye sordu Mine Doğramacı. Sesi her zamankinden çok daha kısık ve yorgun çıkmıştı.

Aytaç'ın yanıtı açık ve netti. "Asena geri döndü."

Mine, Asena'nın kim olduğunu çok iyi biliyordu. Kısa bir sessizliğin ardından, kabullenmiş bir tonla cevap verdi, "Tamam."

Aytaç bir an duraksadı. Onun bu kadar çabuk ve itirazsız kabul etmesini beklemiyordu; bu ani kabulleniş onu hazırlıksız yakalamıştı.

Mine boşanma belgelerini önüne çekti. Kağıdın üzerindeki sık yazılara bakarken zihni iki yıl öncesine, Aytaç ile ilk tanıştıkları o geceye gitti.

İki yıl önce bir gece kulübünde karşılaşmışlardı. O, kaygıların ağırlığı altında eziliyordu; Aytaç ise kırık kalbini onarmaya çalışıyordu. İki kadeh içkinin ardından birbirlerinde bir teselli bulmuş, gece geç saatlere kadar konuşmuşlardı.

O gece aralarında aceleyle yaşanmış bir ilişki olmamıştı; sadece dertleşmiş ve sessizce ayrılmışlardı.

Üç gün sonra Aytaç, yanında asistanıyla birlikte Mine'nin kapısına dayanmış ve ona evlenme teklif etmişti. Mine de kabul etmişti.

Evlendikten sonra Aytaç ona gerçekten çok iyi davranmıştı. Her ihtiyacıyla ilgileniyor, saçlarını nazikçe kurutuyor, Mine daha sorunlarını dile getirmeden onları çözüyordu.

Harika bir ilişkileri vardı... ta ki altı ay öncesine kadar. Altı ay önce gelen tek bir telefon her şeyi altüst etmişti.

Aytaç bir gecede değişmiş; o sıcak adamın yerini buz gibi bir yabancı almıştı.

İşte o gün Mine gerçeği öğrenmişti: Aytaç onunla sadece eski aşkı Asena Bölükbaşı'ya biraz benzediği için evlenmiş, ona bu yüzden bu kadar iyi davranmıştı.

Bu anıların acısıyla dudaklarını birbirine bastıran Mine, hafif bir sesle sordu, "Tazminat talep edebileceğimi söyledin, değil mi?"

"Evet," dedi Aytaç düz bir sesle.

"İstediğim her şey mi?" Mine bakışlarını ona kaldırdı. O narin yüzündeki her zamanki ışıltı sönmüştü.

Aytaç'ın kalbinde belli belirsiz bir suçluluk duygusu kıpırdadı. "Evet," dedi tekrar.

Mine'nin makul olan her isteğini yerine getirmeye kararlıydı; ne de olsa iki yıl boyunca ona karşı hep iyi olmuştu.

Mine'nin sesi oldukça sakindi. "O zaman garajındaki en pahalı arabayı istiyorum."

"Tamam," dedi Aytaç.

"Bir de şehir dışında bir villa," diye ekledi Mine.

"Oldu," dedi Aytaç.

Mine gülümsedi. "Ve son iki yılda kazandığın paradan bir pay."

İşte o an, Aytaç'ın o sarsılmaz maskesi ilk kez çatladı. Bakışları dondu, sanki az önce duyduğu şeyin bir hayal ürünü olup olmadığını tartıyordu. İnce dudakları aralandı, "Ne dedin?"

Mine istifini hiç bozmadan, sanki bir iş toplantısındaymışçasına talebini yineledi, "Evlilik birliği içinde elde edilen mallar ortak sayılmıyor mu? Yatırımlarını hariç tutarak bir hesap yaptım; son iki yıldaki maaşın ve şirketten aldığın temettülerin toplamı birkaç milyar ediyor. Gözüm yükseklerde değil, sadece yüzde kırkını istiyorum."

Aralarına ağır bir sessizlik çöktü.

Ardından Mine, sanki havadan sudan bahsediyormuş gibi ekledi, "Tabii ki adil olacağız. Benim bu süreçteki gelirimden de sen yüzde kırk alabilirsin."

Aytaç'ın sabrı sonunda taşmıştı. "Mine!" Sesi, duyduğu şeye olan inançsızlığıyla tüm odada yankılandı.

Daha birkaç dakika önce hissettiği o vicdan azabı için kendine kızdı. Onun açgözlülüğünü nasıl fark etmemişti?

Mine onun öfke dolu gözlerine dimdik baktı. "Bu kabul edilemez mi?"

Kesinlikle hayır.

Aytaç bu fikri anında reddetti.

"O zaman unut gitsin." Mine, kalemini bıraktı. "Bir dahaki sefere ailenle karşılaştığımda, evliyken başka birine olan duygusal sadakatsizliğini anlatırım. Eminim ki benim tarafımı tutarlar."

Aytaç'ın ifadesi karardı, bakışları buz kesti. Onun bu yanını hiç beklemiyordu. Demek o iki yıllık uysallık, o anlayışlı kadın imajı sadece bir maskeydi...

"Benimle gerçekten bu şekilde mi pazarlık yapmak istiyorsun?" diye sordu, sesi tehditkar bir tondaydı.

"Evet." Mine gözlerini bir an bile kırpmadı. Aytaç'ın tehdit edilmekten nefret ettiğini biliyordu, ama kendisi sadakatsizlikten daha çok nefret ediyordu.

"Pekala." Aytaç'ın gözleri fırtına öncesi sessizliği andırıyordu. "İstediğini alacaksın. Ama eğer bu boşanma süreci bir pürüzle karşılaşırsa, sonuçlarına katlanırsın."

Mine sandalyesine rahatça yaslandı, gözlerindeki o ciddi ama alaycı ifadeyle sordu, "Aytaç Cevheri, bu bir tehdit mi?"

Onun bu hali, Aytaç'a tamamen yabancıydı. İki yıl boyunca onun gözünde Mine; uysallığın, zarafetin ve uyumun simgesiydi. Şimdi, asla sesini yükseltmeyen, her şeye boyun eğen o kadın gitmiş, yerine öfkesine sarsılmaz bir dinginlikle meydan okuyan biri gelmişti.

"Hayır." Sesi buz gibiydi ama zihninde Mine'ye bu yaptıklarının bedelini ödetmek için çoktan karşı önlemler planlamaya başlamıştı. "Evi, arabayı ve parayı alacaksın. Pazartesi boşanıyoruz."

Mine uzun kirpiklerini hafifçe indirdi, dudaklarında belli belirsiz bir kıvrımla ekledi, "Bir şart daha."

"Söyle." Aytaç'ın sabrı artık pamuk ipliğine bağlıydı.

"Yarın beni alışverişe götür." Mine, adamdan yayılan o dondurucu havayı tamamen görmezden geliyordu. "Sonra birlikte ailene gidip, ilişkiyi benim bitirdiğimi söyleyeceğiz."

"Anlaştık," diye kabul etti Aytaç.

Bununla birlikte, onun yanında bir saniye daha kalmaya tahammül edemeyerek, beraberinde getirdiği o ağır ve soğuk havayla kapıya doğru yürüdü.

Buraya gelmeden önce, Mine'nin boşanma haberini yıkılarak karşılayacağını sanmış, ona alışması için süre tanımayı bile düşünmüştü.

Şimdi ise bu düşüncesi ona ne kadar gülünç geliyordu. Mine, onun servetini dilimlemek ve ondan kurtulmak için adeta pusuda beklemişti.

Mine onun bu düşüncelerini okuyabilseydi muhtemelen güler ve "O kadar para mı? Gerçekten umursadığımı mı sanıyorsun?" derdi.

Aytaç kapının eşiğinde durdu ama arkasına dönmedi. "Bu gece eve dönmeyeceğim. Yarın sabah dokuzda seni alırım. Gitmek istediğin mağazaların bir listesini hazırla."

Mine'nin sesi arkasından bir ok gibi saplandı; sakin ama öldürücü bir netlikteydi, "Asena Bölükbaşı'yı görmeye mi gidiyorsun?"

Aytaç'ın çenesi kasıldı. "Bu seni ilgilendirmez."

Mine, beklediği cevabı almış gibi sessizce nefes verdi. "Aldatmaya tahammül edemem," dedi açıkça. "Yani boşanma resmileşmeden önce onunla yatağa girmesen iyi olur."

Bunu duyunca, Aytaç hışımla geri döndü ve Mine'nin tam önünde durarak bir gölge gibi üzerine çöktü.

Mine gözlerini kırpmadı. "Ne? İki gün daha dayanamaz mısın?"

Aytaç bu sefer öfkeyle parlamak yerine, ürkütücü bir sükunetle konuştu, "Acını anlıyorum," dedi, sanki karşısında hırçın bir çocuk varmış gibi. "Canın yandığı için beni böyle iğneleyici sözlerle kışkırtmaya çalıştığının farkındayım. Ama unutma, bu bir boşanma, savaş değil."

Mine, ona baktı. Bir an için, kelimeler boğazında düğümlendi. Bu adam gerçekten utanmazdı.

Aytaç, yanıt beklemedi. "İyi geceler." Arkasını döndü ve orayı terk etti.

Kapı arkasından tok bir sesle kapandığında, içeride derin bir sessizlik hakim oldu.

Boşanma anlaşması masanın üzerinde öylece duruyordu. Mine, olduğu yerde uzun süre kıpırdamadan kaldı.

Hiçbir şey hissetmediğini söylemek yalan olurdu. O, taştan yapılmamıştı.

Sadece bir yedek olduğunu öğrendiği an, acı kemiklerine kadar işlemişti.

Aytaç, onun ilk aşkıydı. Yirmi dört yılda, başka hiç kimse onun savunmasını aşamamıştı. İhanetten önce, o kusursuzdu; dikkatli, sağlam, sessiz bağlılığıyla her şüpheyi susturan biriydi.

Bu yüzden, Asena'yı öğrendiğinde ayrılmayı bizzat kendisi teklif etmişti. Onu özgür bırakmak için. Ama o, bunu reddetmişti.