Eşim Reddetti, Düşman Alfa Sahiplendi

Claudius Kissack

Kurtadam | Tamamlanmış

5.0

Yorum(lar)

2.4K

Görüntüle

Bölümler

Ruh eşim Alfa Hakan'a on yıl boyunca sadakatle hizmet ettim. Bugün, Gümüş Ay sürüsünün Luna'sı olarak taç giyeceğim gündü. Sarsılmaz bağlılığımın kutlanacağı bir zafer anıydı. Ancak törenden hemen önce, onun Beta'sıyla konuşmasına kulak misafiri oldum. Bana "çorak bir tarla" dedi ve yerime hamile metresi Derya'yı getireceğini alaycı bir şekilde söyledi. Hatta üç gün içinde sürünerek geri döneceğime dair bahse bile girdi. Tüm sürünün önünde, benim başarısızlığımın kanıtı olarak sahte bir doktor raporunu havaya kaldırarak Derya'yı yeni Luna olarak ilan etti. Uzaklaşmaya çalıştığımda ise ona saldırmakla suçlandım. Hakan'ın Alfa Emri bir balyoz gibi üzerime indi ve beni dizlerimin üzerine çökmeye zorladı. Gözleri nefretle dolu bir şekilde, "Gelecekteki Luna'nıza saldırdı," diye kükredi. Son emri ise gümüşle bezenmiş kırbaçların getirilmesiydi. Kırbaçlar sırtımı parçalara ayırdıktan sonra savaşçıları beni bir çöp gibi ormana fırlatıp ölüme terk etti. Acı ve zehrin etkisiyle bilincimi kaybettim. Gözlerimi açtığımda ise yine bir esirdim. Tepemde, rakip sürümüzün korkunç Alfa'sı Baran Boz duruyordu. Yırtık pırtık giysilerime ve kanayan yaralarıma baktı. Sesi, yıllardır zihnimde çınlayan o kelimeleri tekrarlarken soğuk ve sorgulayıcı bir fısıltı gibiydi. "İşe yaramaz bir dişi kurt mu?"

Romantik Fantastik İhanet Zalimlik Kurtadam

Bölüm 10

Dünden önceki gün22:38

Bölüm 1

Ancak törenden hemen önce, onun Beta'sıyla konuşmasına kulak misafiri oldum. Bana "çorak bir tarla" dedi ve yerime hamile metresi Derya'yı getireceğini alaycı bir şekilde söyledi. Hatta üç gün içinde sürünerek geri döneceğime dair bahse bile girdi.

Tüm sürünün önünde, benim başarısızlığımın kanıtı olarak sahte bir doktor raporunu havaya kaldırarak Derya'yı yeni Luna olarak ilan etti. Uzaklaşmaya çalıştığımda ise ona saldırmakla suçlandım.

Hakan'ın Alfa Emri bir balyoz gibi üzerime indi ve beni dizlerimin üzerine çökmeye zorladı. Gözleri nefretle dolu bir şekilde, "Gelecekteki Luna'nıza saldırdı," diye kükredi.

Son emri ise gümüşle bezenmiş kırbaçların getirilmesiydi. Kırbaçlar sırtımı parçalara ayırdıktan sonra savaşçıları beni bir çöp gibi ormana fırlatıp ölüme terk etti.

Acı ve zehrin etkisiyle bilincimi kaybettim. Gözlerimi açtığımda ise yine bir esirdim. Tepemde, rakip sürümüzün korkunç Alfa'sı Baran Boz duruyordu. Yırtık pırtık giysilerime ve kanayan yaralarıma baktı. Sesi, yıllardır zihnimde çınlayan o kelimeleri tekrarlarken soğuk ve sorgulayıcı bir fısıltı gibiydi.

"İşe yaramaz bir dişi kurt mu?"

Bölüm 1

Ceyla'nın Gözünden:

Baran Boz'la ilk tanıştığımda onun esiriydim. Bu anı, acı ve korkuyla bulanıklaşmış bir hatıradan ibaret. Zihnimde yankılanan o soğuk, net sesin tam zıttı bir karmaşa.

Bu bir Zihin Bağı'ydı, kurt adamlar arasındaki özel bir iletişim kanalı. Ama bu seferki zorlama ve istilacı hissettiriyordu. Baran'ın sesi, uzaktan gelen bir gök gürültüsü gibi derin bir tınıyla ruh eşime, Hakan'a sesleniyordu.

"O elimde, Alkan. Senin küçük Luna adayın."

Bir ağaca bağlanmıştım, bedenim sızlıyordu ama beni asıl yıkan Hakan'ın cevabı oldu. Yeni sevgilisiyle birlikte gün doğumunu izliyordu ve düşünceleri bana yönelmiş bir tiksinti dalgası gibiydi.

"Sende kalsın," dedi Hakan'ın sesi, bağın içinden bir bıçak gibi keskin ve tüm sıcaklıktan yoksundu. "Ona bir ders ver. Zaten işe yaramaz bir dişi kurttan başka bir şey değil."

Bu bir geri dönüştü. Bir kâbus.

Şimdi, bugün, ona kendimi adadıktan on yıl sonra, taç giyme törenim olmalıydı. Gümüş Ay sürüsünün resmi olarak Luna'sı olacağım gün. Herkes bunun sadece bir formalite olduğunu söylüyordu. On yıllık bir bağlılığın kutlaması.

Yanılmışım.

Karnımda sinir bozucu bir heyecanla Hakan'ı bulmak için Alfa'nın özel çalışma odasına doğru gidiyordum. Kapı aralıktı ve onun sesini duydum. Zihin Bağı'yla değil, yıllardır görmezden gelmeye zorladığım o zalimlikle dolu gerçek sesiyle.

Beta'sı Mert'le konuşuyordu.

"Gerçekten bugünün kendisiyle ilgili olduğunu sanıyor," diye alay etti Hakan. Bu ses, ruhumun üzerine dökülen buz gibi bir su gibiydi. "Acınası."

"Ne yapacaksınız, Alfa?" diye sordu Mert.

"Yıllar önce yapmam gerekeni. Bu sürüye bir varis verebilecek bir Luna'yı ilan edeceğim. Derya doğurgan. Ceyla ise sadece çorak bir tarla." Hakan kıkırdadı, alçak ve çirkin bir sesti bu. "Ona üç gün veriyorum. Üç gün sonra sürünerek geri gelecek, ona atacağım her kırıntı için yalvaracak. Bahse girmek ister misin?"

Kalbim sadece kırılmadı. Toz oldu.

Tören için hazırlanan beyaz elbiseyi giymeye tenezzül bile etmedim. Basit kot pantolonum ve ince kazağımla törenin yapılacağı büyük açıklığa yürüdüm. Sürünün her üyesi oradaydı, yüzleri beklenti doluydu.

Hakan beni gördü ve yüzü öfkeyle kasıldı. Alfa Emri, daha zayıf kurtları itaate zorlayan o güç, üzerime bir darbe gibi indi.

"Bu ne demek oluyor, Ceyla? Neden beni rezil etmeye çalışıyorsun?"

Sesi alçak bir hırıltıydı ve arkasındaki gücün dizlerimi bükmeye, beni özür dilemeye zorladığını hissettim. Ama göğsümdeki acı, onun emrinden daha güçlüydü. Dimdik ayakta durdum.

Gözlerimdeki meydan okumayı gördü ve ifadesi sertleşti. Elindeki kozu oynamaya karar verdi.

"Sürüm," diye gürledi, sesi sessiz kalabalıkta yankılandı. "On yıldır bir varis bekledik. Ay Tanrıçası'nın lütfunun bir işaretini. Anlaşılan o ki, Tanrıça'nın bizim için farklı bir yolu var."

Yana doğru bir işaret yaptı ve genç bir Omega olan Derya Tunç öne çıktı. Işıldıyordu, eli koruyucu bir şekilde hafifçe belirginleşmiş karnının üzerindeydi.

"Ay Tanrıçası beni doğurgan bir eşle kutsadı! Derya yeni Luna'nız olacak ve bu sürünün geleceğini taşıyor!" Elinde bir kâğıt parçası tutuyordu—bir doktor raporu, ucuz bir sahtekârlık. Kalabalık şaşkınlıkla nefesini tuttu, sonra yavaşça birkaç dalkavuk alkışlamaya başladı.

Ağlamadım. Bağırmadım. Soğuk, oyuk bir boşluktan başka hiçbir şey hissetmedim.

Ona, şimdi fısıldaşan ve beni parmakla gösteren sürüye sırtımı döndüm ve uzaklaştım.

"Üç gün, Ceyla!" Hakan'ın alaycı sesi arkamdan geldi. "Sürünerek geri dönmeni bekliyor olacağım!"

Açıklığın kenarında Derya önüme geçti, yolumu kesti. Gülümsedi, yüzünde kendini beğenmiş, muzaffer bir ifade vardı ve karnını okşadı. "O artık benim. Unvan benim. Gelecek benim."

Uyuşukluğumu delen sıcak ve ham bir öfke parıltısı sonunda ortaya çıktı. Onu kenara ittim, sert değil, sadece geçip gidecek kadar.

"Luna'mıza saldırdı!" diye bağırdı biri.

Hakan bir anda yanımdaydı, kolumu demir gibi bir güçle kavradı. Bunu gelecekteki varisine bir saldırı olarak görmüştü.

Alfa Emri, mutlak ve acımasız bir şekilde üzerime çöktü. "Diz çök!"

Bedenim bana ihanet etti. Bacaklarım büküldü ve toprağın üzerine düştüm. Aşağılanma, her türlü fiziksel acıdan daha yakıcıydı. Hakan bana tepeden baktı, gözleri nefretle doluydu.

"Gelecekteki Luna'nıza ve doğmamış çocuğuma saldırdı. Cezalandırılacak." Savaşçılarına başıyla işaret etti. "Kırbaçları. Gümüşle bezenmiş olanları."

O gece, sırtımı yaran kırbaç darbelerinden sonra beni dışarı attılar. Sürgün edilmiş ve kırılmış bir halde, topraklarımızı sınırlayan kadim ormanda sendeleyerek yürüdüm. Yaralarımdaki seyreltilmiş gümüş yavaş etki eden bir zehirdi, görüşümü bulandırıyor ve bacaklarımı titretiyordu.

Bir yaprak yığınının üzerine yığılıp bilincimi kaybettim.

Uyandığımda, bir anının tüyler ürpertici yankısıyla karşılaştım. Bu kez bir uçurumun kenarında, bir ağaca bağlanmıştım. Uzun, heybetli bir figür önümde duruyordu, silueti solgun ay ışığına karşı karanlıktı.

Bu, rakip Kara Orman sürüsünün Alfa'sıydı. Baran Boz.

Sesi, o ilk kâbustaki kadar soğuk ve keskindi. Beni baştan aşağı süzdü, bakışları yırtık pırtık giysilerimde ve kanayan yaralarımda gezindi ve sonra yıllardır peşimi bırakmayan o kelimeleri tekrarladı. Hakan'ın söylediği kelimeleri.

Başını yana eğdi, sesi alçak, sorgulayıcı bir mırıltıydı. "İşe yaramaz bir dişi kurt mu?"

---

Okumaya Devam Et