Karının Gazabı, Hanedanın Külleri

Jude

Çağdaş | Tamamlanmış

5.0

Yorum(lar)

1.4K

Görüntüle

Bölümler

Oğlumuzun ölüm yıl dönümünde, kocamı kutsal sığınağımız olan göl evinde, hamile metresiyle buldum. Bana düğün davetiyelerini göndermişti. Yanında da bir ses kaydı vardı. Kayıtta, oğlumuzu öldüren travma yüzünden bana "lekeli" diyor ve "saf" bir varis sahibi olmak için beni gizlice kısırlaştırdığını itiraf ediyordu. O yeni bir hanedanlık kurduğunu sanıyordu; bense düğüne katılıp onunkini yerle bir etmeye karar verdim.

Ters Köşe İhanet İntikam Hamilelik Mafya

Bölüm 10

Dün 22:38

Bölüm 1

Oğlumuzun ölüm yıl dönümünde, kocamı kutsal sığınağımız olan göl evinde, hamile metresiyle buldum.

Bana düğün davetiyelerini göndermişti. Yanında da bir ses kaydı vardı. Kayıtta, oğlumuzu öldüren travma yüzünden bana "lekeli" diyor ve "saf" bir varis sahibi olmak için beni gizlice kısırlaştırdığını itiraf ediyordu.

O yeni bir hanedanlık kurduğunu sanıyordu; bense düğüne katılıp onunkini yerle bir etmeye karar verdim.

Bölüm 1

Asya Karahan'ın Gözünden:

Hakan'la koyduğumuz ilk kural birbirimizin telefonlarını her zaman açmaktı. Her zaman. Bu kural, biz daha karnı aç, hırs dolu iki çocukken İstanbul'un yağmurla ıslanmış tehlikeli sokaklarında, kan ve çaresizlikle yazılmıştı. Bu yüzden, oğlumuzun ölüm yıl dönümünde kocamın telefonu beşinci kez sesli mesaja düştüğünde, sadece meşgul olmadığını anladım. Başka biriyleydi.

Her yıl, bu gün, dünyayı dışarıda bırakırdık. Anlaşma yok, toplantı yok, telefon yok. İlk temiz paramızla aldığımız, şehrin iki saat kuzeyindeki o göl kenarındaki eve giderdik. Orası bizim sığınağımızdı, kucağımıza alamadığımız oğlumuz için yas tutmamıza izin verdiğimiz o sessiz, kutsal topraktı. Tek bir beyaz mum yakar, yıpranmış ahşap verandada oturur ve güneş ufukta batıp suyu turuncu ve mor tonlarına boyayana kadar konuşmazdık.

Bu bizim ritüelimizdi. Kaybımızın boğucu sessizliğinde bile asla yalnız olmadığımıza dair sessiz bir sözdü. Birbirimize sahiptik.

O sabah, dev yatağımızda yalnız uyandım. Yatağın onun tarafı soğuk ve bozulmamıştı. Midemde buzdan bir yumru oluştu. Öğlene doğru, ondan hiç haber gelmeyince, o buz çatlamaya başladı. Saat üç olduğunda ise ciğerlerime batan bir kırığa dönüşmüştü.

Yıllar önce, bir rakibin bıçağından beni nasıl koruduğunu hatırlıyorum. Çelik sırtına derinlemesine saplanmış, kalıcı, pürüzlü bir yara izi bırakmıştı. Üzerime yığılmış, kanının sıcaklığı yanağımı ıslatırken, "Buradayım, Asya. Her zaman buradayım," diye fısıldamıştı. Ve hep buradaydı. Yirmi yıl boyunca Hakan Demirkan, kaosla tanımlanan bir hayattaki tek değişmezimdi. O benim ortağımdı, stratejistimdi, sıfırdan kurduğumuz imparatorluğun mimarıydı.

Şimdi ise... gitmişti.

"Levent," dedim telefonuma, sesim tehlikeli bir şekilde sakindi. "Hakan'ın arabasını takip et. Hemen."

Hiç tereddüt etmedi. "Anlaşıldı, patron."

GPS sinyali bir dakikadan kısa bir sürede geldi. Kanım dondu. Göl evindeydi. Bensiz gitmişti.

Yol, çıplak kış ağaçları ve gri gökyüzünün bulanık bir görüntüsüydü. Adamlarım, siyah lüks araçlardan oluşan sessiz bir konvoyla arabama eşlik ediyordu. Sormadan biliyorlardı. Hangi gün olduğunu biliyorlardı ve gözlerimdeki o ifadeyi tanıyorlardı. Bu, düşmanca bir devralmadan önce, bize ihanet eden bir adamı mahvetmeden önceki ifademle aynıydı. Savaşa hazırlanan bir kraliçenin bakışıydı.

Uzun çakıllı yola saptık, lastikler kemik gibi çatırdıyordu. Onun siyah sedanını verandanın yanında park edilmiş gördüm. Ama yanında başka bir araba daha vardı; ucuz, döküntü bir kompakt araba. Göl evinin rustik zarafetinin yanında o kadar yersiz duruyordu ki, kasıtlı bir hakaret gibiydi.

Arabadan indim, adamlarıma yerlerinde kalmalarını işaret ettim. Hava dondurucuydu, çıplak tenimi ısırıyordu. Büyük pencereden, şöminede gürül gürül yanan ateşi görebiliyordum. Ve sonra onları gördüm.

Hakan şöminenin yanında duruyordu, sırtı bana dönüktü. Önünde genç bir kadın vardı, daha yirmilerinde bile değildi. Ufak tefekti, koyu renk saçları sırtından dağınık bir şelale gibi dökülüyordu. Hakan'ın gömleklerinden birini giyiyordu, ona son doğum gününde aldığım o yumuşak gri kaşmir olanı. Gömlek, incecik bedeninden dökülüyor, kolları ellerini yutuyordu.

Hakan uzanıp kulağının arkasına kaçan bir tutam saçı sıkıştırdı, dokunuşu inanılmaz derecede nazikti. Eskiden ben uyurken bana dokunduğu gibiydi. Her zaman kalbimi sevgiyle sızlatan o şefkatli, sahiplenici jest. Bunu başka birine yapmasını izlemek, cam yutmak gibiydi.

Kız kıkırdadı, kulak zarlarımı tırmalayan hafif, havadar bir ses. Sonra parmak uçlarında yükselip onu öptü.

Dünya başıma yıkıldı. Ciğerlerimdeki hava küle döndü. Bu sadece bir ihanet değildi. Bu bir saygısızlıktı. Onu buraya getirmişti. Bizim yerimize. Oğlumuzun yerine.

Saf ve kör edici bir öfke beni sardı. Ön kapıyı geçip su kenarında yaptırdığımız küçük taş anıta doğru yürüdüm. Üzerinde tek bir isim kazılı olan basit, düz bir taştı: Can. Bizim Can'ımız. Yanında, ben hamileyken Hakan'ın bir ay boyunca uğraşıp yaptığı, elle oyulmuş küçük ahşap bir sallanan at vardı. Her kralın bir ata ihtiyacı olduğunu söylemişti.

Küçük ata baktım, boyalı gözleri boş boş gri suya bakıyordu. Sonra tekrar pencereye, evimizin sıcaklığında başka bir kadını öpen kocama baktım.

Ayağım fırladı. Ahşap ata tüm gücümle bir tekme attım. Donmuş zemine çarpıp parçalandı, ahşap bir kemiğin kırılması gibi bir sesle çatladı. Başı tamamen koptu ve ayaklarımın dibine yuvarlandı.

Ses yeterince yüksekti. Göl evinin ön kapısı ardına kadar açıldı. Hakan orada duruyordu, yüzündeki şok ifadesi hızla soğuk ve hesapçı bir şeye dönüştü. Kız, Selin, onun arkasından dışarı baktı, gözleri korku ve meydan okuma karışımıyla irileşmişti. Ucuz, çiçeksi parfümünün kokusu sıcak havayla birlikte dışarı süzüldü, midemi bulandıran yapışkan bir tatlılık.

Adamlarım şimdi arabalarından inmiş, elleri silahlarında, arkamda sessiz, tehditkar bir duvar oluşturmuşlardı.

Hakan'ın gözleri yüzümden, adamlarıma, sonra da sallanan atın kırık parçalarına kaydı. Yüzünden bir anlığına bir şey geçti - belki acı - ama hemen kayboldu.

"Asya," dedi, sesi düzdü. "Burada ne yapıyorsun?"

"Oğlumuzun yıl dönümü için geldim," dedim, kendi sesim alçak ve tehlikeli bir tondaydı. Arkasında sinen kıza çenemle işaret ettim. "Sen kimi getirdin?"

Kız, Selin, onun koluna yapıştı. O kadar genç, o kadar kırılgan görünüyordu ki. Bir zamanlar benim göründüğüm gibiydi, sokaklar içimdeki tüm yumuşaklığı söküp atmadan önce.

Hakan onu nazikçe daha da arkasına itti, bu koruyucu jest içimdeki bıçağı daha da derine sapladı. Eskiden bunu benim için yapardı. O benim kalkanımdı.

"Sandığın gibi değil," diye denedi, kitaptaki en eski, en acınası yalan.

"Değil mi?" Bir adım öne çıktım. "Çocuğumuzun yasını tuttuğumuz yere sürtüğünü getirmişsin. İnşa ettiğimiz evde senin gömleğini giymesine izin vermişsin. Söyle bana Hakan, bu işin hangi kısmını yanlış anlıyorum?"

Hiç oralı olmadı. Sadece beni izledi, bakışları sabitti. O her zaman stratejistti, on hamle sonrasını görebilen kişiydi. Ama bunu görmemişti. Benim ortaya çıkacağımı hesaba katmamıştı.

"Onun adı Selin," dedi, sanki bu bir şeyi değiştirirmiş gibi.

"Adının ne olduğu umurumda değil," diye tükürdüm. "Umurumda olan burada olması. Bizim evimizde. Bu günde." Bir adım daha attım, gözlerim onunkilere kilitlenmişti. "Onu gözümün önünden çekmen için on saniyen var. Sonra sen ve ben konuşacağız."

Selin'e baktı, ifadesi kalbimin son parçasını da tuzla buz edecek şekilde yumuşadı. Ona fısıltıyla bir şeyler söyledi, duyamayacağım kadar alçak sesle, sonra tekrar bana baktı.

"Hayır," dedi, sesi dümdüzdü. "O kalıyor."

Dünyam sadece başıma yıkılmadı. Tamamen durdu.

Onu seçti. Tam burada. Tam şimdi. Adamlarımın önünde. Oğlumuzun hayaletinin önünde.

Ona baktım, uzun zamandır ilk kez gerçekten baktım. Sırtında yara izi olan adama, bir zamanlar açlıktan ölmek üzereyken benim için ekmek çalan adama, bebeğimizi kaybettikten sonra üç gün boyunca beni bırakmayan adama. Artık onu tanımıyordum.

"Peki," dedim, tek kelime donmuş havada asılı kaldı. Adamlarıma döndüm. Sesim net ve kararlıydı, emir veren bir kraliçenin sesiydi.

"Alın onu."

Okumaya Devam Et