Küllerinden Doğan Anka: Yeniden Doğan Aşk

Küllerinden Doğan Anka: Yeniden Doğan Aşk

Edwina Cecchini

5.0
Yorum(lar)
2.6K
Görüntüle
19
Bölümler

Nişanlımı, patlamasına saniyeler kala bir araba enkazından çekip çıkardım. Yangın sırtımı korkunç yara izleriyle kapladı ama onun hayatını kurtardım. Dört yıl boyunca komadayken, ona bakmak için her şeyden vazgeçtim. Uyandıktan altı ay sonra, geri dönüş basın toplantısında sahnedeydi. Bana teşekkür etmesi gerekiyordu. Ama o, seyirciler arasından gülümseyen çocukluk aşkı Selin'e görkemli, romantik bir aşk ilanı yaptı. Ailesi ve Selin hayatımı cehenneme çevirdi. Bir davette elbisemi yırtıp yara izlerimi ortaya sererek beni küçük düşürdüler. Selin'in tuttuğu serseriler tarafından bir ara sokakta dövüldüğümde, Can dikkat çekmek için uydurduğumu iddia etti. Ben hastane yatağında, morluklar içinde ve kırık bir kalple yatarken, o "korktuğu" için Selin'in yanına koştu. Ona onu sevdiğini ve nişanlısı olan benim bir önemim olmadığını söylediğini duydum. Tüm fedakarlığım, acım, sarsılmaz aşkım... Hiçbir anlamı yoktu. Onun için sadece acıdığı için ödemesi gereken bir borçtum. Düğün günümüzde, Selin sahte bir karın ağrısı numarası yaptığı için beni limuzinden attı ve otoyolun kenarında, gelinliğimle tek başıma bıraktı. Arabasının gözden kayboluşunu izledim. Sonra bir taksi çevirdim. "Havaalanına," dedim. "Ve bas gaza."

Bölüm 1

Nişanlımı, patlamasına saniyeler kala bir araba enkazından çekip çıkardım. Yangın sırtımı korkunç yara izleriyle kapladı ama onun hayatını kurtardım. Dört yıl boyunca komadayken, ona bakmak için her şeyden vazgeçtim.

Uyandıktan altı ay sonra, geri dönüş basın toplantısında sahnedeydi. Bana teşekkür etmesi gerekiyordu. Ama o, seyirciler arasından gülümseyen çocukluk aşkı Selin'e görkemli, romantik bir aşk ilanı yaptı.

Ailesi ve Selin hayatımı cehenneme çevirdi. Bir davette elbisemi yırtıp yara izlerimi ortaya sererek beni küçük düşürdüler. Selin'in tuttuğu serseriler tarafından bir ara sokakta dövüldüğümde, Can dikkat çekmek için uydurduğumu iddia etti.

Ben hastane yatağında, morluklar içinde ve kırık bir kalple yatarken, o "korktuğu" için Selin'in yanına koştu. Ona onu sevdiğini ve nişanlısı olan benim bir önemim olmadığını söylediğini duydum.

Tüm fedakarlığım, acım, sarsılmaz aşkım... Hiçbir anlamı yoktu. Onun için sadece acıdığı için ödemesi gereken bir borçtum.

Düğün günümüzde, Selin sahte bir karın ağrısı numarası yaptığı için beni limuzinden attı ve otoyolun kenarında, gelinliğimle tek başıma bıraktı.

Arabasının gözden kayboluşunu izledim. Sonra bir taksi çevirdim.

"Havaalanına," dedim. "Ve bas gaza."

Bölüm 1

Alev'in eli, arabanın titreşen karanlığında Can'ın kolunun üzerindeydi; küçük, sabit bir baskı.

"Bunu yapmak zorunda değilsin, Can."

Can, özel yapım McLaren'ının direksiyonunu sıkmaktan bembeyaz kesilmiş parmaklarıyla dosdoğru önüne bakıyordu. Şehir ışıkları, neon ve hırs dolu bir bulanıklıkla yanlarından akıp gidiyordu.

"Zorundayım, Alev. Herkes izliyor."

Sesi gergindi. Bu, yarışın heyecanıyla ilgili değildi. Bu, tahtını geri almakla ilgiliydi. İstanbul'un finans imparatorluğunun varisi Can Kozanoğlu, geri döndüğünü kanıtlamak zorundaydı.

Motor kükredi, gücün boğuk bir vaadiydi. İleride, şık, siyah bir Ferrari, gayriresmi başlangıç çizgisinde rölantide bekliyordu. Direksiyonda Selin Arsoy vardı. Motoruna gaz verdi, bu doğrudan bir meydan okumaydı ve açık penceresinden Can'a baştan çıkarma ve alay karışımı bir bakış attı.

O bakış yetti.

Can gaza kökledi. McLaren ileri atıldı ve Alev'i deri koltuğuna bastırdı. Dünya, hız ve gürültüden oluşan bir tünele dönüştü. Can parlak bir sürücüydü, pervasız ama yetenekliydi.

Sonra, Selin'in Ferrari'si keskin, kasıtlı bir hareketle direksiyon kırdı. Arka tekerleklerine çarptı.

Dünya döndü. Metal asfalta sürtünerek çığlık attı. Arabanın Alev'in olduğu tarafı beton bir bariyere çarptı, ses sağır edici bir sondu.

Ağır çekimde, motor bloğunun alev almasını izledi. Alevler, ezilmiş kaputu yalıyordu. Can baygındı, direksiyonun üzerine yığılmıştı, şakağından kan sızıyordu.

Panik, yerini soğuk, tek odaklı bir amaca bıraktı. Kendi bedeni acıyla çığlık atıyordu ama onu görmezden geldi. Önce onun, sonra kendi emniyet kemerini çözdü. Yangın giderek ısınıyor, yanan yakıt kokusu havayı dolduruyordu.

Onu, bir ölü ağırlığı gibi, sürücü tarafından dışarı sürükledi. Enkazdan tam çıktıkları anda araba patladı. Patlamanın gücü onları ileri fırlattı ve bir ısı dalgası sırtını yaladı. Acı anında geldi, kavurucuydu, derisini ve geleceğini yutan bir ateşti.

Bayılmadan önceki son düşüncesi onun adıydı.

Can.

Dört yıl boyunca bu isim onun tüm dünyasıydı. O komadaydı, steril beyaz bir odada güzel, kırık bir bebekti. Kozanoğlu ailesi en iyi bakımı karşılıyordu ama gece gündüz orada olan Alev'di.

Her şeyden vazgeçti. Gelecek vaat eden sanat kariyerinden, arkadaşlarından, Kozanoğullarının çok hor gördüğü "sonradan görme" ailesinden kalan mirasından. Serumlarını değiştirmeyi, göremediği bir dünya hakkında saatlerce onunla konuşmayı, sırtından boynuna kadar uzanan, fedakarlığının kalıcı bir hatırlatıcısı olan şekil bozucu yanık izlerine yönelik acıyan bakışları görmezden gelmeyi öğrendi.

Sonra bir gün uyandı.

Ve şimdi, altı ay sonra, sahnede duruyordu, üzerine tam oturan bir takım elbiseyle, krallığına geri dönen bir kral gibiydi. İyileşmesinden bu yana ilk halka açık konuşması canlı olarak yayınlanıyordu.

Alev sahnenin kenarında duruyordu, kalbi küt küt atıyordu. Yara izlerinin en kötüsünü gizlemek için yüksek yakalı bir elbise giymişti. Bu onun da anı olmalıydı. Onu kurtaran, evlenmeye söz verdiği kadına resmen teşekkür ettiği an.

Can manyetikti, muhabirler ve yatırımcılardan oluşan seyirciyi avucunun içinde tutuyordu. "Geri dönüşüm, bir kişinin sarsılmaz desteği olmadan mümkün olmazdı," dedi, sesi duyguyla titriyordu.

Durakladı ve gözleri kalabalığı taradı. Bir an için Alev, kendisini aradığını düşündü. Ama bakışları onu aşıp arkalardaki birine takıldı.

Selin Arsoy. Göz kamaştırıcı kırmızı bir elbise içinde, mükemmel, hasarsız güzelliğin bir resmi gibi orada duruyordu.

"Uzun zaman önce, Bodrum'da yıldızlarla dolu bir gökyüzünün altında verilmiş bir söz vardı. Ne olursa olsun her zaman geri dönme sözü."

Kelimeler Alev'e fiziksel bir darbe gibi çarptı. Bu onların anısı değildi. Bu onun ve Selin'indi. Bir zamanlar ona ilk aşkı hakkında anlattığı bir hikaye.

Anladı. Bu görkemli, halka açık ilan onun için değildi. Selin içindi.

Bir mide bulantısı dalgası onu sardı. Dört yıllık bağlılığı, acısı, fedakarlığı... o neydi? Bir yedek mi? Borçlu hissettiği bir hemşire mi?

Kalabalık alkışlarla coştu, sözlerini sadık nişanlısına romantik bir övgü olarak yanlış yorumladılar. Ona gülümsemek için döndüler, yüzleri hayranlıkla doluydu. Tebrikleri asit gibi hissettirdi.

Görüşü bulanıklaştı. Sahnenin parlak ışıkları onunla alay ediyor gibiydi, yara izlerini, aptallığını aydınlatıyordu. Elbisesinin altındaki yara dokusunun pürüzlü dokusunu hissedebiliyordu, tek taraflı aşkının kalıcı bir damgası.

Dört yıl. Dört yıl boyunca elini tutmuş, cesaret fısıldamış, sessiz varlığının bir söz olduğuna inanmıştı. Kozanoğlu ailesinin doktorları umudunu kestiğinde, deneysel tedaviler için kendi şirket hisselerini satmıştı. Babası Tufan Bey ile kavga etmişti, onu sadece varisini kurtarmak için gerekli bir yatırım olarak gören soğuk bir adamdı.

Can uyandığında, ona ilk sözleri, "Seninle evleneceğim, Alev. Hayatımı sana borçluyum," olmuştu.

Ona borçluydu. Onu sevdiğini hiç söylemedi.

Bu farkındalık, bağlılığının sisini kesen soğuk, keskin bir netlikti. Onu hiç sevmemişti. Her şey minnettarlıktı, ödemek zorunda hissettiği bir borçtu.

Oda dönmeye başladı. Dışarı çıkmalıydı. Döndü ve bacakları titreyerek çıkışa doğru sendeledi.

Can onun gittiğini gördü. Konuşmasını bitirdi, kaşları karışıklıkla çatılmıştı. Onu koridorda, destek için bir duvara yaslanmış halde buldu.

"Alev? İyi misin? Ben de tam seni bulmaya geliyordum."

Ona baktı, gerçekten baktı ve sevdiği adamı değil, bir yabancıyı gördü. Bir erkeğin bedenindeki duygusal olarak kör bir çocuğu.

"Neden bunu söyledin? Bodrum hakkında?" diye sordu, sesi zar zor bir fısıltıydı.

Rahatsız görünme lütfunu gösterdi. "Ben... birden ağzımdan çıktı. Selin oradaydı. Hissettim ki..."

Bitirmedi. Gerek de yoktu.

Tam o sırada, Selin'in kendisi süzülerek geldi, ifadesi masum bir endişe maskesiydi. "Can, canım. Bu harika bir konuşmaydı. Ve Alev, sen... yorgun görünüyorsun. Bütün bunlar senin için çok bunaltıcı olmalı."

Can'ın dikkati Selin'e kaydı, bedeni fiziksel olarak Alev'den uzaklaştı.

"İyi misin, Selin?"

"Ben... bilmiyorum," diye fısıldadı Selin, gözleri yaşlarla dolarken. "Şoförüm... beni bırakıp gitti. Eve nasıl döneceğimi bilmiyorum. Dairemde gaz sızıntısı var, bu gece orada kalamam."

O kadar bariz bir şekilde sahteydi ki, o kadar şeffaf bir şekilde manipülatifti. Ama Can tamamen yuttu.

"Endişelenme. Ben seni götürürüm. Sana Çırağan'da bir süit ayarlarım." Alev'e döndü, tonu küçümseyiciydi. "Alev, sen arabayla eve git. Benim bunu halletmem lazım."

Cevabını bile beklemedi. Kolunu Selin'in omuzlarına attı ve onu koridordan aşağı yönlendirdi, Alev'i orada tek başına bırakarak.

Beklediği acı gelmedi. Onun yerine garip, içi boş bir sakinlik vardı. Bir serbest kalma hissi.

Bitmişti. Dört yıldır tutunduğu umut nihayet, merhametle ölmüştü.

Arabayı almadı. Eve yürüdü, soğuk gece havası yanan yanaklarına bir merhem gibi geldi. Dairesinde dizüstü bilgisayarını açtı. Parmakları klavyede uçuştu, "Afrika insani yardım tıbbi misyonları" yazdı.

Sınır Tanımayan Doktorlar için bir başvuru formu doldurdu, eski tıp fakültesi ön yeterliliklerini ve uzun süreli bakıcı olarak deneyimini listeledi.

Bir saat sonra, gelen kutusuna bir e-posta düştü. Bir kabul mektubuydu.

Ayrılış tarihi üç hafta sonrasına ayarlanmıştı. Can Kozanoğlu ile evlenmesi gereken aynı gün.

Okumaya Devam Et

Edwina Cecchini tarafından yazılan diğer kitaplar

Daha Fazla
Gizli Karısı, Alenî Utancı

Gizli Karısı, Alenî Utancı

Çağdaş

5.0

Yarın beşinci evlilik yıldönümümüzdü ve kocama, Kerem'e, özel bir yüzükle sürpriz yapmak istiyordum. Ama kuyumcuda evlilik cüzdanım reddedildi. Sistem geçersiz olduğunu söylüyordu. Kafam karışmış bir halde belediyeye gittim, sadece Kerem Dağhan ile olan evliliğimin bir yıl önce feshedildiğini öğrenmek için. Daha da kötüsü, boşanma kesinleştikten bir gün sonra, aile vakfımızın desteklediği o utangaç yetim kızla, İpek Karaca ile yeniden evlenmişti. Dünyam başıma yıkıldı. Kerem'i ofisinde, tıpkı benim gibi giyinip benim gibi şekillendirilmiş İpek'i öperken buldum. Konuşmalarını duydum. İpek, sahte bir kırılganlıkla, ya öğrenirsem ne olacağını sordu. Kerem kıkırdayarak benim fazla bağımsız olmaya başladığımı, haddini unuttuğunu söyledi. Sonra İpek'e, benim almaya çalıştığım o "Beş Yıllık Yemin" yüzüğünün aynısını verdi. Ertesi gün Kerem hiçbir şey olmamış gibi davrandı, hatta bana da aynı yüzükten bir tane verdi. Ama yalanlar zehirdi. İpek'in bana benzemek için estetik ameliyat olduğunu öğrendim, yerimi almak için kan donduran bir stratejiydi bu. Sonra, en büyük ihanet geldi. Kronik bir hastalıkla mücadele eden erkek kardeşim, ani bir alerjik reaksiyonla öldü. Anonim bir mesaj, İpek'in onun ilaçlarını değiştirdiğini ortaya çıkardı. Kardeşimin cenazesinde İpek, küllerinin bulunduğu vazoyu kasten paramparça etti ve fısıldadı: "Artık ait olduğu yerde, toprağın altında. Tıpkı senin de yakında olacağın gibi." Tıbbi hata yapmakla suçlandım, kariyerim mahvoldu ve Kerem'in emriyle hapishanede dövüldüm. İpek'in Kerem'e, bileğimi kıran araba kazasının planlı olduğunu ve beni masanın köşesine itme fikrinin bizzat Kerem'den çıktığını itiraf ettiğini duydum. Beni yok etmek istiyorlardı. Ama onların kurbanı olmayacaktım. Ortadan kaybolacaktım.

İhanetin Acı Hasadı

İhanetin Acı Hasadı

Romantik

5.0

Narkozun etkisi yoğun bir sis gibiydi. Ama sesler bu sisi delip geçiyordu. "İyi olacak mı?" Bu ses, yükselen bir müzisyen olan sevgilim Mert'e aitti. "İyi olacak. Sana bir böbreğini verdi Mert, ameliyat sonrası ağrısıyla başa çıkabilir." Bu da yeni menajeri Yasemin'di. Kanım dondu. Bir böbrek. Onun hayatını kurtarmak için böbreğimi bağışlamış, üç işte çalışmış, tablolarımı satmış, aile bağlantılarımı kullanmıştım. Hepsi onun hayali içindi. Sonra dünyamı başıma yıkan o sözler geldi. "O iyi bir basamaktı Mert. Seni olman gereken yere getirdi. Ama sen bir yıldız olmak üzereyken sana yapışan hasta, yorgun bir ressamla uğraşamazsın. Senin ihtiyacın olan... Yasemin'in Ninnisi." Yasemin'in Ninnisi. Bizim ninnimiz. Çocukluğumdan kalma, sadece onun için yeniden bestelediğim o çok özel melodi. Bizim şarkımızı ona vermişti. Sadece böbreğimi almamıştı; sanatımı, güvenimi, her şeyimi çalmıştı. Hastaneye ucuz güller ve bir kamera ekibiyle gelip halka açık bir şekilde evlenme teklif ettiğinde bile her şey sahteydi. Yasemin bir hastalık numarası yaptı ve o beni terk edip onun yanına koştu, sadakatini herkesin görmesini sağladı. Sevdiğim adam bana ihanet etmişti. Sadece sanatımı çalarak değil, fedakarlığımı metalaştırarak, beni bir basamak olarak görüp bir kenara atarak. Kalbim oyulmuş bir boşluktu. Ama o boşluğun içinde, soğuk, sert bir öfke yanmaya başladı. Beni sadece bir basamak sanmıştı. Ne kadar yanıldığını çok yakında anlayacaktı. Telefonuma uzandım, rakip plak şirketinin başındaki Demir'in adını buldum. "Demir," dedim, sesim boğuk ama kararlıydı. "Ben Selin. Sana bir teklifim var."

Ayrıca beğenebilirsiniz

Bölümler
Şimdi Oku
Kitabı İndir