Hamilelik

Ayşe Öz, Esin Lloyd'un sosyal medya hesabını didik didik ediyor, her videoyu iğneyle kuyu kazarcasına izliyordu.

"Şuna bakar mısın? En tatlı karpuz dilimini yalnızca benim için ayırıyor."

"Eve ne kadar geç gelirse gelsin, bana mutlaka küçük bir hediye getirir."

"Ve bak, sürpriz! Camiden benim için bir dua okuttu.

Kliplerdeki kız Esin, sade beyaz elbisesiyle yumuşak, narin bir hava yayıyordu. Çarpıcı güzellikte değildi ama onda tertemiz bir sadelik vardı; gülümsemesi gerçekten alımlıydı.

Ayşe, adeta bir casus gibi ekrana kilitlenmiş, Esin'in erkek arkadaşının yüzünü görmek için sabırsızlanıyordu.

Esin'in neşeli anlatımları ve sevgilisiyle günlük hayattan kesitleri, Ayşe'yi karamsarlığa sürüklemeye yetiyordu.

Öğrendiğine göre bayram arifesi, Sevgililer Günü ve hatta kendi doğum günü gibi özel günlerde Esin, Yiğit Öz'le birlikteydi; sözde kocası son üç yıldır tüm önemli anlardan buhar olup kaybolmuştu.

Hesabın kullanıcı adı "Hayata veda" idi. Bu, Ayşe'nin takip ettiği tek hesaptı.

Korkutucu adı üzerine düşünmeye kalmadan banyo kapısı aniden açıldı.

Loş ışıklı odada, geniş omuzları dar bir bele doğru incelen Yiğit, beline sarılı havluyla belirdi. Saçlarından damla damla su süzülüyordu.

Loşluğa rağmen, keskin hatları hiçbir şey kaybetmemişti.

Ayşe refleksle telefonunu kapatıp düşüncelere dalmış hâlde ona baktı. Yiğit'i en son görüşünün üzerinden uzun zaman geçmişti.

Bu gece burada oluşu kendi isteği değildi.

Büyükannesi Neva Öz hastaydı; torun hasreti onu dönmeye mecbur bırakmıştı. Yoksa belki de hiç geri dönmeyecekti.

Üç yıllık evlilikleri boyunca Yiğit eve nadiren uğramış, vaktinin çoğunu Oya Villaları'nda geçirmişti.

Ayşe'ye karşı en ufak bir sevgi beslemediği herkesin dilindeydi.

Ayşe, sadece kâğıt üzerinde var olan bir evlilikte mahsur kaldığını hissediyordu.

"Sana bir şans vereceğim. Hamile kalıp kalmaman kaderine kalmış," dedi Yiğit; sesi yankılı ve derindi.

Ne demek istiyordu, aklı almıyordu.

Ayşe daha düşünemeden Yiğit, onun bileğini kavrayıp kendine çekti; gölgesi küçük bedeninin üzerine düştü.

Ansızın havluyu fırlattı; dizleriyle sertçe bacaklarını ayırdı.

Oda, yırtılma sesiyle çınladı.

Elbisesini kolayca parçaladı; çıplak göğsü aşağılayıcı biçimde açığa çıktı.

Ayşe, Yiğit'in gaddarlığı karşısında beti benzi attı; korkuyla kasıldı.

"Yiğit! Dur, bunu istemiyorum..."

Sözleri panik içindeki çırpınışlarıyla kesildi. Sevdiği adamla böyle bir şeye zorlanmak onu utanç ve korkuyla dolduruyordu.

Yiğit'in alaycı sesi havayı yardı. "Bir keresinde beni ilaçlamaya kalktın; bu günü göreceğini bilmeliydin. Sadece katlan."

Bu sert sözler üzerine Ayşe'nin gözleri doldu; kirpikleri yaralı bir kelebek gibi titredi. Sert yüzüne baktı; sesi ince ince titriyordu. "O zaman sarhoştum. Bunu kastetmemiştim— Ah!"

İtirazı, keskin bir çığlıkla yarıda kaldı. Çarşaflara tutundu; acısı her hâlinden belliydi.

Yiğit bileklerini başının üstüne bastırdı; üzerine eğilirken yüzü ifadesizdi.

Birden ileri atıldı; sert ve derin bir hamleyle Ayşe'yi acıyla bükülmeye zorladı.

Yoğun acı onu boğdu; direnci tükenirken umutsuzluk üstüne çöktü. Orada öylece kalıp unutulmayı diledi.

Yiğit arzularını giderdikten sonra soluğu kesik kesikti. Yerden bir havlu kapıp beline sardı. "Gördün mü; nazlanmak, ölü gibi yatmaktan daha ilginçmiş," diye hırladı kinle.

Duşunu alıp geriye bakmadan çıktı; sanki yeterince hızlı kaçamayacakmış gibi.

Öncesinde ve sonrasında ritüele dönmüş bu duşlar, sanki vicdanındaki kiri söküp atıyormuş gibi onu arındırıyordu.

Ayşe, Yiğit'in hayatındaki yerini çözmekte zorlanıyordu. Yalnızca zevki için bir oyuncak mıydı?

Yoksa ailesinin varis beklentisini karşılamak için bir piyon mu?