töre

Üç yıllık sevgilim Kaan Tekin'in ruh eşim olduğunu sanıyordum. Hayatımız mükemmeldi. Bu gece, yemek sipariş etmek için telefonunu ödünç aldığımda, yanlışlıkla notlar uygulamasını açtım.

İşte o an "Deniz'in Listesi"ni buldum. Deniz, iki yıl önce ölen ağabeyiydi. Listede 400 görev vardı.

"Elif Sancak'ı abim için sinemaya götür."

"Elif Sancak'a abim için evlenme teklif et."

"Elif'i hayatının sonuna kadar abim için sev."

Daha nefes bile alamadan, balkonda Ceyda adında bir kadınla telefonda konuşmaya başladı. Gizli karısı.

"Elbette seni seviyorum," dediğini duydum. "Elif'le evlenmek sadece... bir iş anlaşması. Deniz'in son arzusunu yerine getirmek için."

Dünyam başıma yıkıldı. Üç yıllık ilişkimiz koskoca bir yalandı. Her "seni seviyorum" sözü, her dokunuş... Sadece bir listedeki maddelerden ibaretti. Ben onun ruh eşi değildim; ölü bir adam için tamamlanması gereken bir görevdim. Üstelik, haberim bile olmadan aldatılan kadındım.

İçeri girdi, yüzünde o mükemmel, sahte gülümsemesi vardı. "Kusura bakma, ofiste bir kriz çıktı da." Sonra kuzey ışıklarını görmeye gitmeyi teklif etti; eminim bu da listedeki maddelerden biriydi.

Beni öpmek için eğildiğinde, kendi telefonumu elime aldım ve abime bir mesaj attım.

"Beni gelip alır mısın? Eve dönmem gerek."

Bölüm 1

Lambanın yumuşak ışığı oturma odasını dolduruyordu. Başımı Kaan Tekin'in omzuna yasladım, parfümünün kokusu tanıdık bir huzur veriyordu. Üç yıldır birlikteydik ve bu gece, diğer birçok gece gibi, mükemmel hissettiriyordu.

"Akşam yemeği için ne sipariş edelim?" diye sordum, sehpanın üzerindeki telefonuna uzanırken. "Sushi olsa ne güzel olur."

"Sen ne istersen o olsun, Elif'im," diye mırıldandı, parmakları kolumda desenler çizerken.

Telefonunun kilidini açtım, ekranında Paris'te çekilmiş gülen bir fotoğrafımız vardı. Kalbim mutlulukla doldu. Yemek siparişi uygulamasına dokundum ama parmağım kaydı, uygulama kapandı ve ana ekranı ortaya çıktı. Notlar uygulamasının simgesinde kırmızı bir bildirim işareti vardı.

Merakıma yenik düştüm. Muhtemelen sadece bir alışveriş listesiydi. Açtım.

Notun başlığı "Deniz'in Listesi" idi. Deniz, iki yıl önce vefat eden ağabeyiydi. Gözlerim içeriği tararken, içime tuhaf bir his yayıldı.

1. Elif Sancak'ı abim için sinemaya götür.

2. Elif Sancak'a en sevdiği makarnayı abim için pişir.

3. Elif Sancak'a istediği kemanı abim için al.

...

157. Elif Sancak'a abim için evlenme teklif et.

...

319. Elif Sancak'la abim için evlen.

400. Elif'i hayatının sonuna kadar abim için sev.

Tam 400 görev vardı. Her biri benimle ilgiliydi. Ve her biri aynı üç kelimeyle bitiyordu: "abim için."

Odadaki hava aniden ağırlaştı. Ellerim titremeye başladı. Bu bir yapılacaklar listesi değildi. Bu bir senaryoydu. Bir talimatlar dizisiydi.

"Sorun ne?" diye sordu Kaan, sesi beni daldığım düşüncelerden çekip çıkardı. "Bembeyaz oldun."

Telefonu hızla kilitleyip masaya geri koydum, kalbim göğüs kafesime çarpıyordu. "Hiç. Sadece... izlediğim bir filmdeki hüzünlü bir sahneyi düşünüyordum."

Yalanın tadı ağzımda acıydı. Yüzüne bakamıyordum. O listenin arkasındaki anlamı kavrayamıyordum. Tüm ilişkimiz sadece bir zorunluluk muydu? Ölü bir adama verilmiş bir söz mü?

Daha fazla üstelemedi. Sadece beni kendine daha çok çekti, kucaklaması bir kafes gibi hissettirdi. "Boş ver şimdi. Hadi yemeği sipariş edelim."

Birkaç dakika sonra telefonu vızıldadı. Ekrana baktı ve ifadesi değişti. Bu belli belirsiz bir değişiklikti, adını koyamadığım bir şeyin parıltısıydı ama midemin kasılmasına neden oldu.

"Buna bakmam lazım," dedi, ayağa kalkıp balkona doğru yürürken. "İşle ilgili."

Cam kapıyı kapatmasını izledim ama kapı tam kapanmadı. Küçük bir aralık kalmıştı. Kendime engel olamadım. Vücudum kendi kendine hareket ederek kapıya doğru süzüldüm.

Sesi alçaktı ama her kelimesini net bir şekilde duyabiliyordum.

"Ceyda, sana onunlayken beni arama demedim mi?"

Ceyda. Bu isim bana fiziksel bir darbe gibi çarptı. Üniversite aşkı. Her zaman o defterin kapandığını, yıllar önce dostça ayrıldıklarını ve o zamandan beri hiç konuşmadıklarını söylediği kadın.