töre

Okyanus üzerindeki köprüde, iki araba kaygan asfaltta amansız bir yarışa tutuşmuş, aksiyon filmlerinden fırlamış gibi nefes kesen bir kovalamaca içindeydi.

Derya Mertoğlu, kalan tüm gücüyle direksiyonu kavrayarak, karnının derinliklerinde hissettiği bıçak saplanması gibi acıya rağmen ilerlemeye devam etti. Ayağı tekrar gaz pedalına sonuna kadar bastı ve araba tüm gücüyle ileri doğru ivme kazandı.

Ancak dikiz aynasında, kaçıranların aracı gittikçe yaklaşıyordu.

Hızla ona yetişiyorlardı. Birkaç saniye daha geçseydi, onu yoldan çıkarırlardı.

Sadece üç saat önce, o ve Melis Arslan kaçırılmıştı. Kaçmayı başarmak Derya'nın tüm gücünü zorlamıştı ama bir şekilde başarmıştı.

Ancak beklemediği şey, adamların ısrarıydı. Adamlar peşlerinden ayrılmadılar, onların tamamen kaçmasına izin vermeyi reddettiler.

Yolcu koltuğunda, Melis gözle görülür şekilde titriyordu, yüzü bembeyaz kesilmişti. Korkudan sesi titredi. "Derya, burada ölürsem, Deniz seni asla affetmez!" dedi.

Derya'nın direksiyonu kavrayışı sıkılaştı ve ona buz gibi bir bakış attı. "Sus."

Mesafeyi ve hızı kafasında hesapladıktan sonra, ani bir karar verdi.

"Kapıyı aç," diye sertçe emir verdi. "Atlıyoruz."

Sözler ağzından çıkar çıkmaz, çoktan kendi kapısının koluna uzanmıştı bile.

"B-ben yapamam!" Melis'in sesi panikle yükseldi, nefesi kesik kesikti. "Korkuyorum. Yapamam!"

"O zaman burada kal ve öl," diye tısladı Derya, bakışları keskin ve kararlıydı.

İleride, köprü tünel çıkışına yaklaştıkları anda keskin bir viraja giriyordu.

"Şimdi atla!" diye bağırdı Derya.

Beklemedi. Gaz pedalından ayağını çekti ve hızla giden arabadan kendini aşağı attı. Melis titreyerek onun ardından atladı.

Dönüş keskin ve aniydi ve atlayışları kaçıranları tamamen hazırlıksız yakalamıştı.

İki araç birbirine çarpıp, metal metale sürtünerek, gürültülü bir şekilde çarpıştı.

Derya'nın bedeni yola sertçe çarptı, tekrar tekrar yuvarlanarak nefessiz kalana kadar kaydı.

Acı dayanılmazdı, sanki kemikleri devasa bir ağırlığın altında paramparça olmuştu.

Ve sonra patlama geldi. Arkasındaki arabalardan biri alev aldı, patlamanın şiddeti onu bir bez bebek gibi savurdu.

Öksürerek göğsünü tuttu ve yutkunarak yükselen kanı geri itti.

Ardından yaklaşmakta olan bir arabanın alçak sesli uğultusunu duydu.

Derya başını kaldırdı, yorgun gözlerinde zayıf bir umut kıvılcımı belirdi.

Gelen kişi kocası, Deniz Fırat'dı.

Siyahlar içinde şık bir şekilde giyinmiş olan adam, onlara doğru hızla yaklaşıyordu; yüzünde daha önce ondan hiç görmediği vahşi bir umutsuzluk ifadesi vardı.

Titreyen kollarına dayanarak, "Deniz..." diye yumuşakça seslendi ve ona doğru sendeledi.

Ancak, o Derya'ya bile bakmadı. Hiç tereddüt etmeden, Melis'e doğru yöneldi.

Derya'nın gözleri büyüdü. Tabii ki, her zaman oydu. Her zaman Melis.

Kalbi burkuldu ve aniden tüm vücudu buz kesti, sanki nefesi kesilmiş gibiydi.

Deniz onun kocasıydı, ama ne olursa olsun, Melis her zaman birinci gelirdi.

Şimdi bile, zar zor hayatta kalmışken, ona bakmadı—doğrudan Melis'in yanına koştu.

Deniz'in yüzüne bir rahatlama dalgası yayıldı, Melis'i sıkıca tutarken ona endişeyle dolu bir sesle, "Maddie, yaralandın mı?" diye sordu.

Melis omzuna yaslanarak hafifçe ağlıyordu. "Tam zamanında geldin. Eğer gelmeseydin, Derya beni öldürtürdü."