Fundamenta Krestomatio

ena? per tio ?i sin liberigi de ?in premanta ?ar?a impreso de morto, - sed subite, rigardinte okaze la plankon, ?i vidis ian libron, forgesitan kredeble de elirinta veturanto. Sinjorino Ann

esti en ?usta romano, - kaj entute en la romano estis tia miksa?o, ke sinjorino Anneto nur kun granda malfacileco povis kompreni kvankam malmu

lfeli?a ofero de la patra krueleco kaj de la malbonega barona volupto, ne povas e? sciigi lin, sian amatan, pri sia terura situacio! . . . En malespero ?i ?iras siajn harojn, sin ?etadas en la ?ambro, kaj fine, tute frenezi?inte, ?i saltas kun kapo malsupren el la fenestro sur la pavimon kaj . . . ho mirinda?o! . . . ?i enfalis en la brakojn de sia amanto! Ili flugas, flugas, flugas kun nekredebla rapideco en ia sor?a kale?o al la rando de la mondo, al plej feli?a Arkadujo . . . Jen jam estas proksime, al ?i jam blovetis feli?o . . . Sed subite post ili fari?is

estis estingitaj, kaj la ankora? brulantaj estis kovritaj per mallumaj verdaj

ian nekonatan viron, kiun ?i, mem ne komprenante per kia maniero, forte ?irka?prenis per la maldekstra libera mano

i volas,

in levis kaj kun petego

fendis . . . Sed vi tiel afable respondadis miajn kare

s ?in al siaj lipoj. Al sinjorino Anneto ?ajnis, ke tio ?i estas

diris al la nekonato : ni ja povas fari

Anneto sin levis, for?ovis la kurteneton de la plej proksima lanterno kaj, dank' al ?ia lumo, ekvidis anta? si belan kaj eksterordinare simpatian viron en la a?o de ?irka? 35 jaroj. Liaj densaj nigraj ondaj haroj kun intenca nezorgeco estis for?etitaj posten kaj bone ombris la agrablan palecon de la bela maldika viza?o kun malg

ii, kiu vi estas. Al mi ?ajnas, ke mi vin renkontadis en K., kaj tial . . .

onato

Mi diros nur sole, ke mi estas la plej malfeli?a homo en la tuta mondo, mi estas de ?iuj pelata, de ?iuj malamata kaj de neniu amata . . . ?iujn viajn demandojn : de kie mi veturas, kien kaj pro kio, mi nur povas respondi :

, ?i diris kore : per tio ?i

la kapon, kaj li

a sento : Mi a?das kompatajn vortojn de virino, ki

o Anneto : rekonscii?u! rigardu min : ?u

nte ?ian manon : ne, mi jam longe ?esis enami?adi, sed mi ne per

mon? mirege ekkriis sinjo

eble neniam a?dis mian nom

Arturo?! Dio! k

ie ?i en la vagono, anka? estas ? Arturo ?. ?i kredis je diversaj anta?signoj, kaj tiu ?i

ortoj de mia animo! De tiu tempo mi ?iam ser?is renkonti vin, kaj al tiu ?i celo mi tre ofte veturadis en la urbon K. Dank' al multaj ka?zoj, pri kiuj mi ne kura?as parol

injorino Anneto, kiu kun tremanta ko

tas necesa : nia okaza konateco fini?os, kiam ni alveturos en K., kaj disiros en diversajn flankojn, por eble

multe partoprenas en via sorto, tiel korege vin kompatas

o etendis al ?i la manon. - Adia?! li diris kun tremo en la vo?o : a

?os? kun sincera mal?ojo demandis sinjorino An

das de vi, res

s aparte en mia propra domo, kaj sekve

kie mi lo?as. Sed se vi deziras fari min senfine feli?a, donu al mi vorton respondadi m

destan deziron, - ?i donis al li sian adreson