Fundamenta Krestomatio

horojn la tempon de forveturo, - kaj, enirinte fine en la vagonon, ?i sidis kvaza? sur pingloj, ?iuminute elrigardadis tra la fenestro kaj malbenadis la neelporteble malrapidan, la?

io B., la vagonaro staras dekkvin minutojn! ? Kun eksterordinara viveco, kiun eble envius e? dekkvinjara knabino, ?i elsaltis el l

rnon de ravo. La maljuna ?evalo uzis ?iujn siajn fortojn, por kontentigi sian tro postulantan mastron, kiu ?iuminute batadis ?iajn malgrasajn flankojn, - ?i svingadis la voston, spirblovadis kaj, balancante la kapon, vane penis kuri pli rapide. La kale?o kun la?ta krakado ruli?adis sur la malbona pavimo kaj fine, la? la montro de Arturo, haltis ap

airis malbonodoran kuirejon kaj eniris en negrandan malaltan ?ambreton kun de?iritaj tapetoj kaj kun ne blankigitaj fornoj; tiu ?i ?ambreto prezentis kredeble la gasto?ambron, ?ar apud la muro inter la fenestroj staris kanapo, kovrita per nigra sen?eligita vakstolo, anta? la k

min en tia malri?eg

stas malvirto, r

us esti ri?a. En la nuna materiala tempo ri?eco estas unu el la plej necesaj kondi?oj d

r ordoni tagman?on. Post kelkaj minutoj li revenis kaj sidi?is apud sinjo

r vi, mia karulo, post tiu lukso, al kiu vi alkuti

Homo estas tia ekzista?o, ke ?ajne ekzistas nenio, al kio li ne povus alkutimi : mi mem tion ?i spertis. Nun mi tiel kunvi

i son?a?on? Kaj la ri?egeco, kiun posedis v

, ?ar ?i ne estis al mi necesa. Sed

nun estas

is sinjorinon Anneton kaj

la vivo, celon, kiun mi povas atingi nur ekri?i?int

Anneto, karesante lin : per honest

esperas per honesta

o, tion ?i vi

i povos, almena? la e

reni? demandis sinjorino

ankam malmulte pli bonajn monajn rimedojn,

estas tiu ?

?ejo, kiu decidis, ke tiu ?i enkasigo estis komencita tute regule. Sed mia parenco petis mian patron, ke li permesu al li pagi tiun ?i ?uldon post tri jaroj. La patro plenumis lian peton; poste li balda? forveturis el Rusujo kaj kredeble forgesis tiun ?i ?uldon : almena? al mi li nenion parolis pri ?i. Mi eksciis pri tio ?i tute okaze : iu mia bondeziranto sc

?ar lin interrompis sinjorino

diris : plenumu

onoro! rapide respondis Arturo : por vi mi

i ne estas ri?a, sed mi ?oje, kun plezurego hel

s tian peton; sed, anta?e doninte vorton,

i ne povas, mi ne havas la rajton preni de

via

mi e? ne povis pensi, ke vi min petos pri tio ?i

?in pruntas. ?u estas al vi pli agrable kuradi al fremdaj homoj, de kiuj vi facile povas ricevi rifuzon? Kaj fine - ?u povas esti inter ni iaj kalkuloj?! La afero,

tia tre granda por ?i sumo, tamen, vidante, ke ?ia Arturo sendube gajnos la aferon, ?i tute ne doma?is la monon, - kontra?e, ?i estis e? ?oja, ke ?i povas helpi al Ar

blojn, kaj de ?ojo li e? iom pli, ol ordinare, dibo?is