Ang Lihim ng Billionaryo sa Aming Baryo

Ibinuhos ko ang lahat ng aking ipon para sa pinapangarap na studio ng asawa kong si Jaime. Ngunit sa halip na pasasalamat, isang laging nakakandadong pinto at ang kanyang panlalamig ang natanggap ko.

Nang komprontahin ko siya, isang malakas na sampal ang dumapo sa aking mukha.

"Huwag kang makialam sa hindi mo dapat pakialaman!" sigaw niya, ang mga mata'y nag-aapoy sa galit.

Pinagbantaan niya ako ng diborsyo, iginiit na ang bahay na regalo ng mga magulang ko ay hindi sa akin. Pinalabas niya na ako ang may kasalanan, na ako ang gumagawa ng gulo. Ang pananakit niya ay dumurog sa akin, ngunit nagtanim ito ng galit sa puso ko.

Anong sikreto ang itinatago niya sa likod ng soundproof na pinto na iyon na handa niyang sirain ang lahat para protektahan?

Kaya gumawa ako ng plano. Sa isang hapunan, sinaksak ko ang kanyang braso gamit ang kutsilyo. Habang nagkakagulo ang lahat, tumakas ako pauwi, at sa pagbukas ko ng pinto ng studio, natuklasan ko ang karumal-dumal na krimen na ikinubli niya sa basement.

Kabanata 1

Nanginginig ang buong katawan ko sa matinding galit, para akong kuryenteng dumaloy. Ang bawat hibla ng aking kalamnan ay sumisigaw ng protesta. Hindi ko maintindihan kung paano nangyari ito sa akin.

Ang condominium na ito-ang aming tahanan-ay regalo ng aking mga magulang. Pinaghirapan nila ito, para sa aking kinabukasan.

Ngayon, nakatayo ako sa harap ng pintuan ng art studio ni Jaime, sarado at naka-lock. Parati.

Ginugol ko ang aking ipon para ipa-renovate ang lugar na ito, buong pagmamahal. Para maging perpekto ang studio niya. Para matulungan siya sa pangarap niya.

Pero bakit ganito? Bakit hindi ako makapasok?

"Hindi mo man lang ba iisipin ang damdamin ko, Jaime?" tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong lang sa galit.

"Ano na naman ba, Elia? Bakit kailangan mo na namang gumawa ng eksena?" banat niya, ang boses niya ay walang pakialam.

"Eksena? Ang pagtatanong kung bakit nakakandado ang isang kwarto sa sarili kong bahay ay eksena na ngayon?"

Napabuntong-hininga siya. "Alam mo na artist ako. Kailangan ko ng privacy, ng espasyo."

"Espasyo? Para saan, Jaime? Para sa mga sikreto mo?"

Sinubukan kong huminahon. Huminga ako nang malalim, pilit pinakalma ang sarili. Hindi ko hahayaang kainin ako ng galit. Kailangan kong malaman ang totoo.

"Jaime," sabi ko, "Kailangan nating pag-usapan ito. Ngayon."

Lumapit siya sa akin, hinawakan ang aking kamay. Pero hindi ito pagmamahal. Para itong pangangasiwa.

"Mamaya na, mahal. Nagmamadali ako."

"Hindi. Hindi na mamaya. Ano ba ang nasa loob ng studio na iyan? Bakit hindi ko makita?"

Ang mga mata ko ay nakatutok sa pintuan, sa makapal na kahoy, sa laging saradong pintuan.

"Wala. Wala lang naman. Ginagawa ko ang mga artwork ko."

Napatawa ako nang mapait. "Ang mga artwork mo? Wala akong nakikita ni isa. At bakit hindi ko man lang naririnig ang kahit anong ingay mula sa loob?"

Bigla siyang bumitaw sa kamay ko. "May soundproofing iyan, Elia. Ayoko ng istorbo."

"Soundproofing? Bakit? Anong itinatago mo?"

Lumapit ako sa pintuan. Sinubukan kong hawakan ang doorknob.

Pero mabilis siyang humarang. "Elia, huwag kang magulo."

"Gulo? Gusto ko lang malaman, Jaime! Anong nangyayari?"

Tumingin siya sa akin, ang ekspresyon niya ay nag-iba. Naging malamig.