Seninle Değil Düğünüm

Rob Goodrich

Romantik | Tamamlanmış

5.0

Yorum(lar)

5.6K

Görüntüle

Bölümler

Beş yıl önce, Uludağ'da bir dağın zirvesinde nişanlımın hayatını kurtardım. O düşüş bana kalıcı bir görme bozukluğu bıraktı; kendi kusursuz görüşüm yerine onu seçtiğim o günü bana sürekli hatırlatan, titrek bir anı. O ise bana olan borcunu, en yakın arkadaşı Aslı üşüdüğünü söylediği için Uludağ'daki düğünümüzü gizlice Bodrum'a alarak ödedi. Fedakarlığıma "duygu sömürüsü" dediğini duydum ve benim gelinliğime dudak bükerken, ona bir buçuk milyon liralık bir elbise almasını izledim. Düğün günümüzde, tam da zamanlaması manidar bir "panik atak" geçirdiği için Aslı'nın yanına koşarken beni nikahta tek başıma bekletti. Onu affedeceğimden o kadar emindi ki. Her zaman öyleydi. Fedakarlığımı bir hediye olarak değil, benim ona boyun eğmemi garanti eden bir sözleşme olarak görüyordu. Sonunda bomboş Bodrum mekanını aradığında, konuşmadan önce dağ rüzgarının uğultusunu ve tören müziğini duymasına izin verdim. "Benim düğünüm başlamak üzere," dedim. "Ama seninle değil."

Dram İhanet İntikam Hamilelik Karakter Gelişimi

Bölüm 10

01-06 22:44

Bölüm 1

O ise bana olan borcunu, en yakın arkadaşı Aslı üşüdüğünü söylediği için Uludağ'daki düğünümüzü gizlice Bodrum'a alarak ödedi. Fedakarlığıma "duygu sömürüsü" dediğini duydum ve benim gelinliğime dudak bükerken, ona bir buçuk milyon liralık bir elbise almasını izledim.

Düğün günümüzde, tam da zamanlaması manidar bir "panik atak" geçirdiği için Aslı'nın yanına koşarken beni nikahta tek başıma bekletti. Onu affedeceğimden o kadar emindi ki. Her zaman öyleydi.

Fedakarlığımı bir hediye olarak değil, benim ona boyun eğmemi garanti eden bir sözleşme olarak görüyordu.

Sonunda bomboş Bodrum mekanını aradığında, konuşmadan önce dağ rüzgarının uğultusunu ve tören müziğini duymasına izin verdim.

"Benim düğünüm başlamak üzere," dedim.

"Ama seninle değil."

Bölüm 1

Beren Acar'ın Ağzından:

Nişanlım, dünyada bizim için her şey demek olan tek yeri, en yakın arkadaşı Aslı Uludağ'ın çok soğuk olduğunu söylediği için Bodrum'la değiştirmişti.

Kaan'ın özel sermaye şirketinin lobisinde, devasa bir devetabanı saksısının arkasına saklanmış duruyordum ve duyduğum kelimeler sanki suratıma inen bir yumruk gibiydi. Nefesim kesildi ve elimde sımsıkı tuttuğum, Uludağ'daki o ahşap dağ evi için özenle hazırladığım mimari planlar, bir anda bir yığın değersiz kağıt parçasına dönüştü.

Beş yıldır Uludağ bizim sığınağımızdı. Bir yerden çok daha fazlasıydı; bir yemindi. Kötü giden bir tırmanış hamlesinden sonra Kaan'ı bulduğum, karla kaplı o sarp kayalıktı. Bedeni paramparça olmuş, koptu kopacak bir halata takılı kalmıştı. Onu kurtarmak için verdiğim o umutsuz, çılgın mücadele sırasında düştüğüm ve bana kronik nörolojik bir görme bozukluğu bırakan yerdi. Dünyamın kenarlarının bazen titreyip bulanıklaştığı, onun hayatını kendi kusursuz görüşüme tercih ettiğim o günün kalıcı bir hatırlatıcısıydı.

Ve o, burayı Bodrum'la takas ediyordu. Aslı için.

Konferans odasının cam duvarından onu görebiliyordum. Koltuğuna yaslanmış, o her zamanki rahat ve kibirli haliyle oturuyordu. Kaan'ın ayrıcalıklı dünyasının bir yansıması olan, üniversiteden arkadaşı ve meslektaşı Can, masanın kenarına tünemişti.

"Sen çıldırdın mı?" diye sordu Can, sesini zar zor duyabiliyordum. "Beren'e söylemedin mi?"

Kaan, elindeki telefona odaklanmış bir halde, umursamazca elini salladı. "Söylerim. Aşar o."

"Aşar mı? Kaan, kadının bir dosyası var. Bizim son çeyrek raporundan daha kalın. Bir yıldır bu Uludağ işini planlıyor. Biliyorsun... bu onun için çok önemli."

"Bu bir düğün Can, uzay mekiği fırlatmıyoruz ya," diye iç çekti Kaan. Sesindeki sabırsızlık binlerce küçük kesik gibiydi. "O dağla ilgili duygu sömürüsü de artık kabak tadı verdi. Hem Bodrum daha iyi. Tam bir parti ortamı."

"Aslı'nın partisi," diye düzeltti Can, dudaklarında bir sırıtışla. "Yüksekliğin ona iyi gelmediğinden şikayet ediyormuş diye duydum."

"Soğukta astımı tutuyormuş," dedi Kaan. Sesi değişmiş, benim için asla kullanmadığı bir endişeyle yumuşamıştı. "Sıcak havaya ihtiyacı var."

"Tabii. 'Astımı'," dedi Can, tırnak işareti yaparak. "Hırvatistan'daki o yat haftasında onu durdurmayan astımı mı?"

"O farklı."

"Aslı söz konusu olduğunda her zaman farklıdır," diye mırıldandı Can. "Yani gerçekten her şeyi değiştiriyor musun? Onun için mi?"

"Onun için değiştirmiyorum," diye çıkıştı Kaan, sonunda telefonundan başını kaldırarak. Çenesi kasılmıştı. "Bodrum daha eğlenceli olduğu için değiştiriyorum. Ortamı daha iyi. Beren anlar."

Bunu o kadar rahat bir kesinlikle söyledi ki. Beren anlar. İlişkimizin özeti buydu. Güvenilir, anlayışlı, hep veren ama asla istemeyen Beren. Onun hayatını kurtaran ve yaraları taşıyan, böylece o hayatına engelsiz devam edebilsin diye.

"O benim nişanlım. Beni seviyor," diye devam etti Kaan, yüzüne kendini beğenmiş bir sırıtış yerleşmişti. "Nerede olursam olayım mutlu olur. Anlaşma bu. Bunu o dağda kanıtladı."

Sözlerinin soğukluğu nefes kesiciydi. Fedakarlığımı bir hediye olarak değil, bir sözleşme olarak görüyordu. Benim ona boyun eğmemi garanti eden, kırılamaz bir bağ.

Bir zil sesi havayı deldi. Kaan telefonunu cevaplarken yüzü aydınlandı, hoparlöre aldı.

"Kaan, aşkım!" Aslı'nın yapmacık tatlılıkla damlayan, şekerli sesi odayı doldurdu. "Aldın mı?"

Can, abartılı bir ilgiyle öne eğildi.

"Elbette aldım," dedi Kaan. Ses tonu o kadar alçak ve samimiydi ki, yıllardır benimle böyle konuştuğunu duymamıştım. "Seni bekliyor."

"Aman tanrım, sen gerçekten harikasın. Seni öpeceğim!" diye cıvıldadı. "Valentino olan mı? Hani o baktığımız beyaz olan?"

Kanım dondu. Beyaz olan.

"Ta kendisi," diye onayladı Kaan. "Paris'ten getirttim."

"Bir buçuk milyon lira, Kaan! Beni şımartıyorsun," diye coşkuyla konuştu. "Karşılığını vereceğim, söz."

"Vereceğini biliyorum," diye mırıldandı Kaan.

Can alçak bir ıslık çaldı. "Bir elbiseye bir buçuk milyon mu? Kaan, sen kiminle evleniyorsun, onunla mı Beren'le mi?"

Kaan güldü, sesinde gerçek bir neşe yoktu. "Aslı en iyi şekilde görünmeli. Şovun yıldızı o olacak. Ne kadar narin olduğunu bilirsin."

Narin. Kelime havada asılı kaldı, acımasız bir şaka gibi. Kendi gelinliğimi düşündüm. Küçük, şık bir butikte bulmuştum, fildişi rengi ipekten, sade, A kesim bir modeldi ve o astronomik fiyatın çok küçük bir kısmına mal olmuştu. Kaan'a heyecandan kalbim çarparak bir fotoğrafını göndermiştim.

Tek kelimelik, baştan savma bir mesajla cevap vermişti: Tamam.

Ödeme zamanı geldiğinde, kredi kartını tezgâhın üzerine bıkkın bir iç çekişle fırlatmıştı, sanki o doksan bin liralık masraf devasa bir zahmetmiş gibi. Bütün o süre boyunca telefonuyla konuşmuş, beni acele ettirmiş, squash maçına geç kaldığından şikayet etmişti.

Aslı için bir buçuk milyon. Benim için doksan bin.

Hesap basitti. Yıkıcıydı.

O anda, bir lobi bitkisinin solgun yapraklarının arkasında dururken, Kaan Alkan'la geçirdiğim beş yıllık hayatımın tüm mimarisi bir enkaz ve toz yığınına dönüştü.

Görüşümdeki titreme arttı, dünyanın kenarları artık nörolojik bir hasardan değil, sonunda akmaya başlayan sıcak, sessiz gözyaşlarından bulanıklaşıyordu. Sadece duygusal bir aldatma yaşamıyordu. Benim sevgimin tuğlalarını ve fedakarlığımın harcını kullanarak onunla yepyeni bir hayat inşa ediyordu.

Ve ben ise unutulmuş, toprağın altına gömülmüş temelden başka bir şey değildim.

Okumaya Devam Et