Piyanistin Hesaplaşması

Haydon Peter

Çağdaş | Tamamlanmış

5.0

Yorum(lar)

122

Görüntüle

Bölümler

Ünlü konser piyanisti Arzu Sancaktar’ın hayatı, kusursuzca bestelenmiş bir senfoni gibiydi. Güçlü bir aileden gelen mimar kocası Mert Adahan, onun en büyük hayranı, sarsılmaz kayasıydı. Aşkları, ortak hayaller ve sakin akşamlar üzerine kurulmuş sağlam bir kaleydi. Arzu’nun sessiz, tatlı görünen kuzeni Lale Tekin ise onlarla birlikte yaşıyordu; Arzu’nun kendi güneşli hayatına kabul ettiği bir gölgeydi adeta. İlk uyumsuz nota, Lale’nin gözü gibi baktığı İran kedisi Kartopu’nun ortadan kaybolmasıyla çalındı. Ardından Lale’nin teatral bir şekilde kendini yerden yere atması ve kan donduran suçlaması geldi: "Bunu sen yaptın!" Sonra da dramatik bir şekilde, acemice karalanmış bir notu "buldu": "Kocamdan uzak dur. Bir dahaki sefere kaybolan kedi olmayacak." Notu benim yazdığımı iddia ediyordu. Kalbim deli gibi çarparken, Mert’in bu saçmalığa gülüp geçmesini, beni savunmasını bekledim. Ama yapmadı. Bir zamanlar aşkla parlayan gözleri buz kesti, içleri tüyler ürpertici bir hayal kırıklığıyla doldu. Ona inanmıştı. Telefonumu ve anahtarlarımı alarak beni tamamen tecrit etti ve gözlerden uzak göl evimize sürgüne yolladı. Bir hafta sonra ise beni herkesin önünde bir gösteri malzemesi yaptı: Bana bir hizmetçi üniforması giydirdi, boynuma şıngırdayan bir kedi tasması taktı ve sonra, tüm sosyete çevremizin önünde, beni bir hayvan gibi verandanın direğine bağladı. Benim Mert’im… Bana "sihrim" diyen, bensiz nefes alamayacağına yemin eden adam, bu iğrenç aşağılanmayı kendi elleriyle organize etmişti. Her şey bir yalan mıydı? Yılların bağlılığı, kuzenimin uydurduğu bu canavarca kötülük karşısında nasıl böyle bir anda tuzla buz olabilirdi? Ruhum ezilmişti, ama fırtına şiddetlendikçe, çaresizlik içimde bir kıvılcım yaktı. Kanlar içinde ve yalınayak bir halde bir pencereyi kırdım, o alaycı zili boynumdan söküp attım ve umutsuzca yardım çağırdım. Onlar Arzu Sancaktar’ı öldürdüklerini sanıyorlardı. Ama şimdi onun yeniden doğuşuna tanıklık edeceklerdi; eskisinden daha güçlü, daha ölümcül bir şekilde hayatını geri almaya ve o canavarca ihaneti ortaya çıkarmaya hazırdı.

Zalimlik İhanet Yeniden doğuş İntikam Güçlü kadın kahraman

Bölüm 10

01-06 22:02

Bölüm 1

İlk uyumsuz nota, Lale’nin gözü gibi baktığı İran kedisi Kartopu’nun ortadan kaybolmasıyla çalındı. Ardından Lale’nin teatral bir şekilde kendini yerden yere atması ve kan donduran suçlaması geldi: "Bunu sen yaptın!" Sonra da dramatik bir şekilde, acemice karalanmış bir notu "buldu": "Kocamdan uzak dur. Bir dahaki sefere kaybolan kedi olmayacak." Notu benim yazdığımı iddia ediyordu.

Kalbim deli gibi çarparken, Mert’in bu saçmalığa gülüp geçmesini, beni savunmasını bekledim. Ama yapmadı. Bir zamanlar aşkla parlayan gözleri buz kesti, içleri tüyler ürpertici bir hayal kırıklığıyla doldu. Ona inanmıştı. Telefonumu ve anahtarlarımı alarak beni tamamen tecrit etti ve gözlerden uzak göl evimize sürgüne yolladı. Bir hafta sonra ise beni herkesin önünde bir gösteri malzemesi yaptı: Bana bir hizmetçi üniforması giydirdi, boynuma şıngırdayan bir kedi tasması taktı ve sonra, tüm sosyete çevremizin önünde, beni bir hayvan gibi verandanın direğine bağladı.

Benim Mert’im… Bana "sihrim" diyen, bensiz nefes alamayacağına yemin eden adam, bu iğrenç aşağılanmayı kendi elleriyle organize etmişti. Her şey bir yalan mıydı? Yılların bağlılığı, kuzenimin uydurduğu bu canavarca kötülük karşısında nasıl böyle bir anda tuzla buz olabilirdi?

Ruhum ezilmişti, ama fırtına şiddetlendikçe, çaresizlik içimde bir kıvılcım yaktı. Kanlar içinde ve yalınayak bir halde bir pencereyi kırdım, o alaycı zili boynumdan söküp attım ve umutsuzca yardım çağırdım. Onlar Arzu Sancaktar’ı öldürdüklerini sanıyorlardı. Ama şimdi onun yeniden doğuşuna tanıklık edeceklerdi; eskisinden daha güçlü, daha ölümcül bir şekilde hayatını geri almaya ve o canavarca ihaneti ortaya çıkarmaya hazırdı.

Bölüm 1

Arzu Sancaktar… Konser salonlarında yankılanan bir isim, İstanbul'un köklü ailelerinden birinin yetiştirdiği bir piyanistti. Kocası Mert Adahan’ı çok seviyordu. Aşkları, yıllar içinde kurdukları ortak hayaller, müzik ve sakin akşamlar üzerine inşa edilmiş sarsılmaz bir kaleydi. Güçlü bir aileden gelen ünlü bir mimar olan Mert, onun en büyük hayranıydı, ya da Arzu öyle sanıyordu.

Kuzeni Lale Tekin onlarla yaşıyordu. Arzu’nun ailesi Lale’yi yanlarına almış, ona her şeyi vermişti. Arzu ona küçük kız kardeşi gibi davranmış, Lale’nin o tatlı gülümsemesinin altında kaynayan kıskançlığı hiç fark etmemişti. Lale, Arzu’nun yeteneğini, alkışlarını ve Mert’ini istiyordu.

Her şey Kartopu ile başladı.

Mert’in Lale’ye hediye ettiği, pamuk gibi beyaz İran kedisi. Pahalı, ödüllü bir kediydi.

Bir salı sabahı, Kartopu ortadan kayboldu.

Lale’nin çığlığı, o büyük evin sessiz sabahını yırttı.

Arzu, Lale’nin odasına koştu.

Lale yerdeydi, yüzünde teatral bir çaresizlik maskesi vardı.

"Gitmiş! Kartopu gitmiş!"

Arzu onu sakinleştirmeye çalıştı.

"Buluruz Lale, sakin ol. Kediler bazen gezinir."

"Hayır!" diye bağırdı Lale, gözlerini tuhaf bir şiddetle Arzu’ya dikerek. "Bunu sen yaptın!"

Arzu bir adım geri çekildi.

"Ne saçmalıyorsun sen?"

"Hep kıskandın! Mert'in onu bana almasını kıskandın! Daha fazla ilgi görmesini kıskandın!"

Lale’nin sesi histerik bir şekilde yükseliyordu.

Arzu’nun midesine soğuk bir yumru oturdu. Bu, Lale’nin her zamanki dramalarından değildi. Bu başka bir şeydi, çirkin bir şey.

"Lale, bu delilik. Kartopu’na neden zarar vereyim ki?"

"Bana zarar vermek için! Gözdağı vermek için!"

Ve sonra Lale onu "buldu". Yastığının altına sıkıştırılmış ucuz bir kağıt parçası.

Elini dramatik bir şekilde titreterek havaya kaldırdı.

"Bak! Bak ne bırakmış!"

Arzu, kaba saba blok harfleri okudu: "Kocamdan uzak dur. Bir dahaki sefere kaybolan kedi olmayacak."

Kelimeler karnına inen bir yumruk gibiydi. Arzu’nun midesi bulandı.

Bu bir kabustu. Kötü sahnelenmiş, korkunç bir kabus.

"Bunu ben yazmadım Lale. Yazmayacağımı biliyorsun."

Lale sadece hıçkırarak notu göğsüne bastırdı. "Başka kim olabilir ki? Kim benden bu kadar nefret ediyor?"

Arzu, Mert’i düşündü. Aralarındaki bağı. Mert bu oyuna gelmezdi. Onu tanırdı.

İlk günlerini düşündü; parmakları piyanonun tuşlarında dans ederken Mert’in gözleri hayranlıkla dolardı. "Sen bir sihirsin, Arzu," diye fısıldardı. Her prömiyerde, her gerginlik anında elini tutmuştu. Mert’in desteği, dünyasının temeliydi. Bu yalana inanmazdı.

Lale, birkaç yıl önce hayatlarına girmişti, güneş arayan bir gölge gibi. Arzu onu hoş karşılamış, kıyafetlerini, sırlarını, hatta Mert'le gelecek hayallerini bile onunla paylaşmıştı. Mert’in ara sıra Lale’nin "biraz abarttığı" veya "ilgiye çok aç olduğu" yönündeki hafif gözlemlerini hep görmezden gelmişti. Arzu, Lale’yi savunmuş, yavaş ve dikkatli bir şekilde örülen bu ağa karşı kör kalmıştı.

Şimdi Lale ağlayarak, "Arzu hep Mert'e çok yaklaştığımı, onun zamanını çaldığımı söylerdi," diyordu.

Apaçık bir yalan. Arzu, Mert'i Lale'ye karşı nazik olması, onu ailenin bir parçası gibi hissettirmesi için teşvik etmişti.

Arzu’nun zihni hızla çalışıyordu. Lale’nin manipülatif olduğunu biliyordu. Küçük örneklerini görmüştü; burada çarpıtılmış bir kelime, orada oynanan bir mağduriyet, ama bunları hep toyluğuna vermişti. Bu boyutta bir kötülüğü asla hayal etmemişti.

Mert, Lale’nin özenle sahnelediği sinir krizinin ortasına geldi.

Lale kendini onun kollarına attı, hıçkırarak hikayeyi anlattı ve notu reddedilemez bir kanıt gibi sundu.

Arzu, kalbi deli gibi atarak izledi, Mert’in gülüp geçmesini, onu kendine çekip Lale’ye saçmalamayı kesmesini söylemesini bekledi.

Ama yapmadı.

Mert’in yüzü, normalde Arzu’ya bakarken açık ve sevgi dolu olan o yüz, buz kesti.

Lale aylardır onu zehirliyordu, küçük zehir damlalarıyla. "Arzu çok gururlu, değil mi?" "Senin başarılarını paylaşmamdan hoşlanmıyor, Mert." "Kendi ailesinin benimkinden çok daha iyi olduğunu düşünüyor."

Arzu, kendi dünyasında fazla güvende, aşklarına fazla güvenir haldeydi ve Lale’nin temellerine attığı çatlakları görememişti.

Mert, nottan Arzu’ya baktı, gözleri tüyler ürpertici bir hayal kırıklığıyla doluydu.

"Arzu? Bunu nasıl yapabildin?"

Sesi sessizdi, ama her türlü bağırıştan daha derine saplandı.

"Mert, ben yapmadım. Yemin ederim. Bu Lale. Yalan söylüyor." Arzu’nun sesi titriyordu.

Mert sadece ona, sonra da korumacı bir şekilde tuttuğu ağlayan Lale’ye baktı.

Kale yıkılıyordu.

Okumaya Devam Et