Alfa

Serena'nın bakış açısı:

"Hey, sen, Serena! Hadi buraya gel ve şunu temizle!" Dişi kurtlardan biri bana bağırdı. Diğer dişi kurtlarla birlikte çimlerin üzerinde piknik yapıyordu. Çöplerini, ambalajlarını, kabuklarını, attıkları yiyecek artıklarını etraflarındaki çimenlere dikkatsizce attılar.

Çöp kutusu o kadar da uzakta değildi. Onlardan birkaç adım ötedeydi. Bunu kendileri de düzgün atabilirlerdi. Ama hayır, elbette bunu yapmazlardı, çünkü burada sıradan bir hizmetçi kız vardı. Çöp atmak artık yapmaları gereken bir şey değildi.

Toplantı salonunun basamaklarına yapışmış sakızı temizlemekle tam bir saat geçirmiştim. Sırtım ve belim zaten çok ağrıyordu. Derin bir iç çekerek süpürgeyi alıp çöplerini süpürmeye gittim. Ama çöplerinin çoğunun çimlerde olduğunu görünce, bunları süpürgeyle bile süpüremeyeceğimi anladım.

"Hey, bari kabukları çimlere tükürmeyi bıraksan? Süpürmek çok zor." İçimdeki öfkeyi bastırmaya çalışarak dişlerimi sıktım.

"O zaman süpürme. "Tek tek elinizle alın." Dişi kurt umursamazca bacak bacak üstüne attı ve ayaklarımın hemen önündeki çimenlere bir fıstık kabuğu daha tükürdü.

Başka bir dişi kurt tabağı tekrar fıstıkla doldurdu ve bana alaycı bir şekilde baktı. "Aman neyse. Onun şikayetlerini dinlemeyin. Zaten bizim emirlerimize karşı gelemez."

"O zaman ben istifa ediyorum." Süpürgemi bırakıp arkamı döndüm ve gitmeye karar verdim.

"Bizimle nasıl böyle konuşursun? Sen kendini kim sanıyorsun? Dişi kurtlardan biri kalkıp yolumu kesti ve içkisini yüzüme döktü. Sıvı aşağı doğru damladı ve kıyafetlerimi tamamen ıslattı.

"İşini yap ve çöpleri topla! Aksi takdirde seni Alfa'ya şikayet edeceğim ve ona tembellik ettiğini söyleyeceğim!"

Ağızlarına süpürgemle vurmamak için tüm iç gücümü toplamam gerekti. Haklılardı. Kendimi kim sanıyordum? Zaten ben de bir yetimdim, Kara Ay Sürüsü'ne evlat edinilmiştim. Sürüde kölelikten başka hiçbir statüm yoktu. Diğer bütün kurt adamlar rütbe olarak benden üstündüler. Herkes bana emir verebilir, beni azarlayabilir, dövebilirdi ve kimse gözünü bile kırpmazdı.

~~~~~~

Babam vampirdi, annem ise kurt adamdı. Bu beni bir melez yaptı. Onların birlikteliği hem kurt adamlar hem de vampirler için bir iğrençlikti, benim varoluşum bile başlı başına bir utanç nesnesiydi. Melezler güçlü yaratıklardı ve bu onları kurt adamlar ve vampirler için bir tehdit haline getiriyordu. Herhangi bir canlı melezi keşfettiklerinde, tüm kurt adamlar ve vampirler onu gördükleri yerde öldürmekle görevlendirildiler.

Ailem kimliğimi dünyadan gizlemek zorunda kalacaklarını biliyordu, bu yüzden güvenilir bir büyücü arkadaşlarından melez kan hattımı gizleyecek bir büyü yapmasını istediler. Sıradan bir yaratığa göre ben ancak bir Omega'ya benziyordum.

Çocukluğuma dönüp baktığımda, hatırlayabildiğim kadarıyla ailemiz hep ormanın derinliklerinde yaşamıştı. Ama korkunç bir gün, keşfedildik ve tüm huzurumuz paramparça oldu. Bir grup Alfa, diğer kurt adamlarla birlikte evimizi kuşatmıştı. Babam salonda onları püskürtmeye çalışırken, annem beni gizli bir geçitten dışarı çıkarmak için kenara çekti. Annem ve babamın benimle kaçmaları için ağlayıp yalvarıyordum, bu yüzden annem omuzlarımdan sıkıca tutmak zorunda kalıyordu. Gözleri endişe ve korkuyla doluydu. Beni öyle güçlü tutuyordu ki tırnakları neredeyse tenime batıyordu.

"Serena, özür dilerim. Ama dikkatli dinlemeniz ve söylediklerimin hepsini aklınızda tutmanız gerekiyor. Babanız geleceğinizi önceden görmüş. Kim olduğunuzdan dolayı hayatınız çok zor olacak, hayal edebileceğinizden çok daha zor olacak, ama direnmelisiniz. Bir gün, dünyayı değiştirebilecek güce sahip çok güçlü bir melez olacaksın. Ama dikkatli olmalısınız. Gücünüzü ele geçirmek isteyen korkunç bir düşmanla karşılaşacaksınız. Ne pahasına olursa olsun seni avlayacak. Ve daha sonra..."

Yaklaşan ayak seslerini duyduğumuzda annemin sesi kısıldı. Başını salladı ve daha fazla bir şey söyleyemedi. Gözlerinde yaşlarla beni son bir kez daha kucakladı ve olabildiğince uzun süre tuttu. En sonunda beni gizli çıkışa doğru itti.

"Tatlım, artık gitmen gerek. Size ulaşmaya çalışacağız. Gitmek! Koşmak!"

Koştum ama çok uzağa değil. Yakınlarda olup biteni izleyebileceğim bir saklanma yeri bulmuştum. Pencereden Alfaların anne ve babamı başarıyla etkisiz hale getirip salonun ortasına itmelerini izledim. Alfaların hepsi maske takıyordu. Bazıları sanki bir şey tartışıyorlarmış gibi çekinerek anne ve babama baktılar. Ancak Alfalardan biri, diğerlerinin söylediklerine aldırmadan annemle babamın yanına yürüdü. Pençeleri soğuk ve öldürücü bir ışıkla parlıyordu.

Bir çığlığı bastırdım ve ağzımı kapattım. Annem ve babam yere yığıldılar, kanları halıyı canlı bir kırmızıya boyadı.

Daha sonra birkaç Alfa evden çıkıp etrafa bakındı. Beni arıyorlardı, biliyordum. Ses çıkaracak halim yoktu ama artık gitmem gerekiyordu. Gözyaşlarım hâlâ yüzümden aşağı akarken, onları uyarmadan karanlığa doğru koşabilecek kadar uzağa kadar yavaşça geri çekildim.

Gri gökyüzü benimle birlikte ağladı ve şiddetli yağmurlar yağdırdı. Yanaklarımda yağmur damlaları ve gözyaşları buluştu. Ayaklarımın altındaki yol zor görünüyordu. Sayısız kez çamura düştüm ve birçok yerim morardı. Ama her düştüğümde dişimi sıktım ve hemen ayağa kalktım. Beni işkenceye sokan fiziksel ve ruhsal acıya rağmen koşmaya devam etmeliydim. Daha ne kadar koştuğumu bilmiyordum ama bildiğim tek şey bitkin olduğumdu. Artık bacaklarımı hissetmiyordum ve adımlarım yavaşlıyordu. Hava iyice kararmıştı, her geçen saat gözlerimin görmesini daha da zorlaştırıyordu.

Bir kez daha sendeledim ve yere düştüm. Ama bu sefer bilincimi kaybettim.

Uyandığımda kendimi Kara Ay Sürüsü'nün içinde buldum.

~~~~~~

Babamın güçlerinden biri de geleceği görebilmesiydi. O sözleri hala hatırlıyordum ve bir gün gerçek olacaklarına inanıyordum. Ama aradan altı yıl geçmişti ve ben hâlâ burada ev işleri yapıyordum. Buradan sonra dünyayı nasıl değiştirecektim?

Aileme saldırmaya gelen Alfaları, özellikle de anne ve babamı öldüren Alfa'yı hatırladım. Hepsinin hepsinden nefret ediyordum. Ama o zamanlar hepsi maskeli olduğu için onları tanıyamadım. Annem ve babamın intikamını nasıl alacağımı bilmiyordum. Gerçi ben henüz reşit olmamıştım. Hâlâ o kadar zayıf ve güçsüzdüm ki, sadece yaşamak için burada kalmaktan başka çarem yoktu.

Kara Ay Sürüsü'nde uyandığım o günden sonra hayatım tam bir cehenneme dönmüştü. Sonradan anladım ki, beni yanına alan kişi aslında annemle babamın katiliymiş, daha da kötüsü onun oğluna aşık olmuşum.